The countdown.
Eén week voor vertrek en ik heb datgene dat ik moet kennen voor wiskunde in mijn hoofd zitten, afgezien van het oplossen van rechthoekige driehoeken. Ik heb de boeken er wel voor maar niet de oplossingen, dus ik weet niet goed hoe ik de stelling van Pythagoras moet gebruiken. Ik moet het eens op het net opzoeken, en in België naar de bib. Nu is het de beurt aan Frans en ik mag zeker ook Nederlands en Engels niet vergeten overlopen. Het is dat ik niet voor de richting talen gekozen heb, anders zou ik me toch zorgen maken. Ik probeer mezelf zo goed als mogelijk voor te bereiden, en ik ben nu al nerveus voor de examens. Wat als ik helemaal niet slaag? Als mijn leerachterstand nog groter is dan verwacht? Bovendien werkt elke school met zijn eigen maniertjes en regeltjes, die ik me eigen moet maken.
Soit, ik hoop in ieder geval, omdat het tweedekansonderwijs is, dat ze behulpzaam zijn. Ik denk dat de randjes die bij mij bijgeschaafd moeten worden niet zó grof zijn, en dat ik na de twee inloop weken soepel mee kan. Ik heb er 70% vertrouwen in...
Maandag zal ik beginnen met naar mijn lijstje te kijken en dat eventueel aan te vullen wat betreft het gerief dat ik moet meenemen. Het grootste deel van mijn kleren zit al in dozen en zakken, maar dat is eerder toeval. Ik heb hier een klein gezellig slaapkamertje met een rek waar niet al te veel kleren in passen, dus datgene wat ik niet draag verdwijnt in een doos of zak, vandaar.
Ik moet niet aan het afscheid denken. Het is máár tijdelijk, maar toch... Ik kan er in ieder geval op aan dat we hier zo vaak mogelijk terug zullen staan. Daar zal Pedro wel voor zorgen. We zullen als rasechte Portugese immigranten hier ieder verlof van minstens een week, terug staan :).
Nog altijd geen zicht op een appartement. Ik ben eerlijk gezegd gestopt met kijken omdat ik toch geen afspraak kan maken om het te zien en eventueel direct vast te leggen. Maar we vinden wel een oplossing. Ik ben toch geneigd eerst in Aarschot te gaan kijken. Jeronimo zei me dat hij daar mensen kende en dat die zich daar stenen dood verveelden, en ik dacht gelijk "Goed! Dat is precies wat ik wil!"
Ik ben zo gewend geraakt aan de rust en stilte die hier op ons domein heerst, en het bevalt me. Hoewel ik er best wat meer tussen uit wil ben ik blij dat dit mijn "thuis" is. Ik moet er niet aan denken in Leuven centrum te wonen, eeuwig tussen de drukte die daar heerst. Als het moet zal ik er uiteindelijk wel aan wennen natuurlijk, maar toen ons oog gevallen was op dat appartement in Aarschot vond ik het wel fijn te bedenken dat ik iedere avond eventjes ver weg (hum, tien minuten) van Leuven kon zijn. Ik moet het allemaal zelf nog zien natuurlijk... Mijn fiets moet ALLESINDS MEE! Zonder fiets in België, on-mo-ge-lijk. Zeker als ik in de nabijheid van een mooi natuurgebied zit. Ik zal Pedro voor het eerst echt laten fietsen, wandelen, en ik kijk al uit naar de winter wanneer er op de Oude Markt (is het daar?) een grote ijsbaan aangelegd wordt en ik hem voor de eerste keer kan laten schaatsen en achteraf een bekertje Glühwein drinken! Ik vind het heerlijk om hem dingen te laten doen die hij nog nooit gedaan heeft.
Soit, ik hoop in ieder geval, omdat het tweedekansonderwijs is, dat ze behulpzaam zijn. Ik denk dat de randjes die bij mij bijgeschaafd moeten worden niet zó grof zijn, en dat ik na de twee inloop weken soepel mee kan. Ik heb er 70% vertrouwen in...
Maandag zal ik beginnen met naar mijn lijstje te kijken en dat eventueel aan te vullen wat betreft het gerief dat ik moet meenemen. Het grootste deel van mijn kleren zit al in dozen en zakken, maar dat is eerder toeval. Ik heb hier een klein gezellig slaapkamertje met een rek waar niet al te veel kleren in passen, dus datgene wat ik niet draag verdwijnt in een doos of zak, vandaar.
Ik moet niet aan het afscheid denken. Het is máár tijdelijk, maar toch... Ik kan er in ieder geval op aan dat we hier zo vaak mogelijk terug zullen staan. Daar zal Pedro wel voor zorgen. We zullen als rasechte Portugese immigranten hier ieder verlof van minstens een week, terug staan :).
Nog altijd geen zicht op een appartement. Ik ben eerlijk gezegd gestopt met kijken omdat ik toch geen afspraak kan maken om het te zien en eventueel direct vast te leggen. Maar we vinden wel een oplossing. Ik ben toch geneigd eerst in Aarschot te gaan kijken. Jeronimo zei me dat hij daar mensen kende en dat die zich daar stenen dood verveelden, en ik dacht gelijk "Goed! Dat is precies wat ik wil!"
Ik ben zo gewend geraakt aan de rust en stilte die hier op ons domein heerst, en het bevalt me. Hoewel ik er best wat meer tussen uit wil ben ik blij dat dit mijn "thuis" is. Ik moet er niet aan denken in Leuven centrum te wonen, eeuwig tussen de drukte die daar heerst. Als het moet zal ik er uiteindelijk wel aan wennen natuurlijk, maar toen ons oog gevallen was op dat appartement in Aarschot vond ik het wel fijn te bedenken dat ik iedere avond eventjes ver weg (hum, tien minuten) van Leuven kon zijn. Ik moet het allemaal zelf nog zien natuurlijk... Mijn fiets moet ALLESINDS MEE! Zonder fiets in België, on-mo-ge-lijk. Zeker als ik in de nabijheid van een mooi natuurgebied zit. Ik zal Pedro voor het eerst echt laten fietsen, wandelen, en ik kijk al uit naar de winter wanneer er op de Oude Markt (is het daar?) een grote ijsbaan aangelegd wordt en ik hem voor de eerste keer kan laten schaatsen en achteraf een bekertje Glühwein drinken! Ik vind het heerlijk om hem dingen te laten doen die hij nog nooit gedaan heeft.
Reacties