Kriebels.
De dagen beginnen te korten, en ergens vaag binnenin mezelf begint er een gevoel van spanning te roeren dat ik nog probeer te onderdrukken. Omwille van de honderden dingen die nog gedaan moeten worden (en ik die toch niet zo druk bezig ben om ze af te krijgen), omwille van het nakende feit dat ik hier binnenkort niet meer zal zijn, dat gisteren de laatste winkeldag met mijn moeder was (of toch voor een paar maanden), dat ik de hond gisteren voor het laatst kamde (hoe zou ze zijn tegen dat ik hier volgende keer terug kom?), mijn moeder die het hier alleen moet rooien vanaf zaterdag (uiteindelijk redt ze het altijd wel, maar toch), en mijn Frans dat ik dringend eens moet beginnen leren. Wiskunde is makkelijk, dat kan ik tussen de bedrijven door doen, maar taal? Pfoeh.
Pedro kennende zal hij ook wel nog helemaal niet klaar zijn om zaterdag te vertrekken, maar in elk geval hoop ik dat we dit weekend toch op weg zijn. Nu dat we ook nog een appartement moeten zoeken is twee weken héél weinig tijd om met alles in orde te zijn voor het school begint.
Het dak is helemaal herlegd en de structuren van de zonnepanelen zijn uit mekaar gezaagd en terug aan elkaar bevestig met scharnieren. In de zomer, nu dus, staan ze op 30º, loodrecht tegenover de zon, en in de winter kunnen we ze meer omhoog zetten op 55º. Zo zouden we het gehele jaar door de zon maximaal moeten vangen. Wel, de panelen zouden nog mee naar het zuiden gedraaid moeten zijn, maar dat kan alleen met een roteerbare structuur. Misschien verzint iemand daar ook nog eens een goedkope oplossing voor.
Subiet gaan we naar Idanha om de bloed analyse van mijn moeder op te halen. Een paar weken geleden is het de hoofdziekenkas van Castelo Branco gelukt om onze papieren met België in orde te krijgen. Dat heeft bijna drie jaar geduurd... Nu dat mijn moeder dus eindelijk een nummer heeft konden we naar de dokter. De familie dokter die we toegewezen gekregen hebben (wel, we konden zelf kiezen en tussen de drie mannen en één vrouw heb ik de vrouw gekozen) is op verlof tot de 23ste. In dat geval moeten we naar de eerste hulp dokter. Steeds iemand anders en altijd valt die tegen. Deze meneer hield ervan alles veel luider te zeggen dan nodig was...
Mijn moeder kreeg dus, zonder onderzoek, eindelijk een doktersbriefje voor haar hart pillen waardoor de stomme apotheker ook weer tevreden was. Daar kon ik nooit de hart pillen halen zonder briefje, waardoor we er altijd in andere dorpen en steden om moesten waar ze er geen problemen van maakten. Maar je moet weten dat de dokter echt helemaal niks onderzoekt of vraagt, het is alsof je naar de supermarkt gaat. "Wat moet je hebben? Hoeveel doosjes wil je?". Klaar. De apotheker was lichtjes verbaasd dat ik eindelijk een papiertje had, en ik heb zelfs de indruk dat hij aan het nagaan was of ik het niet vervalst had. What's the point?!
In ieder geval werd het ons duidelijk bij de dokter dat ze daar geen analyses maakten, daarvoor moesten we naar het laboratorium. Dat duurde toch even eer we dat vonden, niemand leek ons te kunnen uitleggen in welke richting we moesten zijn. Ze gaven alleen de aanpalende gebouwen als referentie, en omdat ze steeds over oude gebouwen spraken (het oude gebouw van de bank, het oude gebouw van de brandweer) viel mijn frank algauw dat ik in het oude gedeelte van Idanha moest zoeken. Eens we daar waren vroeg ik het aan een oude meneer en die zei "Parkeer maar, je bent er al! Daar waar die mevrouw buiten staat!"
Het laboratorium was gewoon een huis (verbaasde mij al dat Idanha een lab zou hebben) waarvan de voorste kamer de wachtkamer was, en de achterste waar het bloed werd afgenomen. Over een week, vandaag dus, konden we de analyses afhalen.
Als er iets op te zien is dat ver boven of onder het gemiddelde ligt moeten we weer naar de eerste hulp dokter, zo niet dan kunnen we een afspraak maken met onze familie dokter de 23ste, en dan mag mijn moeder het alleen klaren in het Engels...
Maar het is toch een heel belangrijk iets dat op tijd in orde is geraakt!
Pedro kennende zal hij ook wel nog helemaal niet klaar zijn om zaterdag te vertrekken, maar in elk geval hoop ik dat we dit weekend toch op weg zijn. Nu dat we ook nog een appartement moeten zoeken is twee weken héél weinig tijd om met alles in orde te zijn voor het school begint.
Het dak is helemaal herlegd en de structuren van de zonnepanelen zijn uit mekaar gezaagd en terug aan elkaar bevestig met scharnieren. In de zomer, nu dus, staan ze op 30º, loodrecht tegenover de zon, en in de winter kunnen we ze meer omhoog zetten op 55º. Zo zouden we het gehele jaar door de zon maximaal moeten vangen. Wel, de panelen zouden nog mee naar het zuiden gedraaid moeten zijn, maar dat kan alleen met een roteerbare structuur. Misschien verzint iemand daar ook nog eens een goedkope oplossing voor.
Subiet gaan we naar Idanha om de bloed analyse van mijn moeder op te halen. Een paar weken geleden is het de hoofdziekenkas van Castelo Branco gelukt om onze papieren met België in orde te krijgen. Dat heeft bijna drie jaar geduurd... Nu dat mijn moeder dus eindelijk een nummer heeft konden we naar de dokter. De familie dokter die we toegewezen gekregen hebben (wel, we konden zelf kiezen en tussen de drie mannen en één vrouw heb ik de vrouw gekozen) is op verlof tot de 23ste. In dat geval moeten we naar de eerste hulp dokter. Steeds iemand anders en altijd valt die tegen. Deze meneer hield ervan alles veel luider te zeggen dan nodig was...
Mijn moeder kreeg dus, zonder onderzoek, eindelijk een doktersbriefje voor haar hart pillen waardoor de stomme apotheker ook weer tevreden was. Daar kon ik nooit de hart pillen halen zonder briefje, waardoor we er altijd in andere dorpen en steden om moesten waar ze er geen problemen van maakten. Maar je moet weten dat de dokter echt helemaal niks onderzoekt of vraagt, het is alsof je naar de supermarkt gaat. "Wat moet je hebben? Hoeveel doosjes wil je?". Klaar. De apotheker was lichtjes verbaasd dat ik eindelijk een papiertje had, en ik heb zelfs de indruk dat hij aan het nagaan was of ik het niet vervalst had. What's the point?!
In ieder geval werd het ons duidelijk bij de dokter dat ze daar geen analyses maakten, daarvoor moesten we naar het laboratorium. Dat duurde toch even eer we dat vonden, niemand leek ons te kunnen uitleggen in welke richting we moesten zijn. Ze gaven alleen de aanpalende gebouwen als referentie, en omdat ze steeds over oude gebouwen spraken (het oude gebouw van de bank, het oude gebouw van de brandweer) viel mijn frank algauw dat ik in het oude gedeelte van Idanha moest zoeken. Eens we daar waren vroeg ik het aan een oude meneer en die zei "Parkeer maar, je bent er al! Daar waar die mevrouw buiten staat!"
Het laboratorium was gewoon een huis (verbaasde mij al dat Idanha een lab zou hebben) waarvan de voorste kamer de wachtkamer was, en de achterste waar het bloed werd afgenomen. Over een week, vandaag dus, konden we de analyses afhalen.
Als er iets op te zien is dat ver boven of onder het gemiddelde ligt moeten we weer naar de eerste hulp dokter, zo niet dan kunnen we een afspraak maken met onze familie dokter de 23ste, en dan mag mijn moeder het alleen klaren in het Engels...
Maar het is toch een heel belangrijk iets dat op tijd in orde is geraakt!
Reacties