Movie time!
Pedro is nooit direct enthousiast te krijgen voor naar de cinema te gaan. Films thuis kijken: iedere dag als het kon. Maar echt naar een cinema gaan? Het concept ontgaat hem volledig. Hij begrijpt mijn enthousiasme niet om een kwartier op voorhand in de zaal de beste zitjes uit te zoeken, de trailers te zien, helemaal ondergedompeld te worden in de film om erna een beetje bedeesd terug uit de zaal te komen. Misschien ligt het eraan dat mijn oudste zus mij en mijn jongere zus van kleins af meenam naar tekenfilms. "Beauty and the Beast", "The Aristocats", "The prince of Egypt", "101 Dalmatians". De laatste twee zijn we zelfs met ons moeder gaan zien, die zelf ook niet een super fan is van het overweldigende surround system op maximum in de doorsnee cinema... En alle tekenfilms in het Engels natuurlijk, anders was er niks aan!
Pedro's eerste bezoek aan een cinema was toen hij 17 was. Vermits hij een plattelandsjongen is zal het allemaal wel een ver-van-zijn-bed-show geweest zijn.
Anywho, eens ik hem zover gekregen heb om de voordeur achter ons te sluiten op een tijdstip dat aantoont dat we nog tijdig in de cinema geraken (het is al vaak gebeurt dat het zo lang duurt eer we hier buiten zijn dat ik het hele gedoe maar uitstel), geraakt hij wel enthousiast van zodra we ons neer gevleid hebben in de zitjes. Om dan tijdens de film verrukte commentaren te geven en dagen erna one-liners tevoorschijn te halen en tig keren zeggen wat voor een goede film het wel was.
Je zou zeggen dat als het dan één keer zo goed is meegevallen, hij de volgende keer iets makkelijker mee te krijgen is. Helaas...
Ik dacht dat ik met hem slechts twee films was gaan zien in de dikke twee jaar dat ik hem ken, maar het zijn er meer. Toch nog slechts op één hand te tellen...
Lang verhaal kort: gisteren zijn we om 22u naar "Love in the time of Cholera" gaan zien in een LEGE Studio, en hij vond hem hilarisch!
Ik daarentegen had het boek iets te recent gelezen en zag gewoon het verhaal een tweede keer afspelen... Misschien ligt het daaraan, misschien aan de verfilming, maar ik had er geen speciaal gevoel bij achteraf.
Hier en daar vulde ik de details aan voor Pedro "Dat is zijn nichtje met wie hij slaapt, die minnares daar was ook een lerares die recht tegenover het school woonde en omzichtig moest zijn als HIJ langs kwam, HIJ had ook nog een secretaresse waarvan hij te laat besefte dat hij een relatie met haar wou, nee, niet degene die hij op het bureau in een kama sutra pose neemt..." enzovoort. Zoals we van Gabriel Garcia Marquez gewoon zijn slaapt iedereen met iedereen, in een tijdsomgeving van een dikke eeuw geleden.
Na de film vroeg hij welke er nog speelden die ik wou zien. Zijn interesse is weer even gewekt... Ik heb er nog véél die ik wil zien. Maar om daar steeds 13€ aan te geven voor ons tweetjes? Ik zal wat meer selectief om moeten gaan springen met degene die op mijn "to see" lijstje staan.
Waar hij alvast direct warm voor zal lopen is deel twee van "The Golden Compass". Sinds deel één gezien te hebben staat hij nog steeds te trappelen van ongeduld om het vervolg te weten :).
Pedro's eerste bezoek aan een cinema was toen hij 17 was. Vermits hij een plattelandsjongen is zal het allemaal wel een ver-van-zijn-bed-show geweest zijn.
Anywho, eens ik hem zover gekregen heb om de voordeur achter ons te sluiten op een tijdstip dat aantoont dat we nog tijdig in de cinema geraken (het is al vaak gebeurt dat het zo lang duurt eer we hier buiten zijn dat ik het hele gedoe maar uitstel), geraakt hij wel enthousiast van zodra we ons neer gevleid hebben in de zitjes. Om dan tijdens de film verrukte commentaren te geven en dagen erna one-liners tevoorschijn te halen en tig keren zeggen wat voor een goede film het wel was.
Je zou zeggen dat als het dan één keer zo goed is meegevallen, hij de volgende keer iets makkelijker mee te krijgen is. Helaas...
Ik dacht dat ik met hem slechts twee films was gaan zien in de dikke twee jaar dat ik hem ken, maar het zijn er meer. Toch nog slechts op één hand te tellen...
Lang verhaal kort: gisteren zijn we om 22u naar "Love in the time of Cholera" gaan zien in een LEGE Studio, en hij vond hem hilarisch!
Ik daarentegen had het boek iets te recent gelezen en zag gewoon het verhaal een tweede keer afspelen... Misschien ligt het daaraan, misschien aan de verfilming, maar ik had er geen speciaal gevoel bij achteraf.
Hier en daar vulde ik de details aan voor Pedro "Dat is zijn nichtje met wie hij slaapt, die minnares daar was ook een lerares die recht tegenover het school woonde en omzichtig moest zijn als HIJ langs kwam, HIJ had ook nog een secretaresse waarvan hij te laat besefte dat hij een relatie met haar wou, nee, niet degene die hij op het bureau in een kama sutra pose neemt..." enzovoort. Zoals we van Gabriel Garcia Marquez gewoon zijn slaapt iedereen met iedereen, in een tijdsomgeving van een dikke eeuw geleden.
Na de film vroeg hij welke er nog speelden die ik wou zien. Zijn interesse is weer even gewekt... Ik heb er nog véél die ik wil zien. Maar om daar steeds 13€ aan te geven voor ons tweetjes? Ik zal wat meer selectief om moeten gaan springen met degene die op mijn "to see" lijstje staan.
Waar hij alvast direct warm voor zal lopen is deel twee van "The Golden Compass". Sinds deel één gezien te hebben staat hij nog steeds te trappelen van ongeduld om het vervolg te weten :).
Reacties