Paredes de Coura - dag 3

Vastbesloten eindelijk op de eerste rij te kunnen staan stonden we om twintig voor vier aan de hekken, waar al een klein groepje mensen stond te wachten. Maar dat was niets vergeleken met de file die er een half uur later stond, en waarvan wij als één van de eersten waren. Om half vijf gingen de hekken open, en opgejut door het volk dat allemaal stond ipv rustig te zitten, was ik vastbesloten te rennen als het moest. Er waren er nog een drie-tal fanatieker als ik, en rende van begin tot einde. De rest bleef vrij rustig, en opgehouden door de check up van bandjes en rugzakken konden we op ons gemak naar voor wandelen. Ik liet echter niks aan het toeval over, en rende halverwege toch tot aan het podium waar er nog vrije keuze was. Verbaasd zag ik Mauro op het podium staan, dEUS zo maar als voorlaatste opkomen, en ook Tom Barman was al aanwezig. Hiep hoi, in het midden van het podium, eerste plaats en twee Belgen voor ons! Heel de avond lang (en al ervoor) erop zitten broeden hoe we kenbaar konden maken dat er óók Belgen in het publiek waren, maar in zo'n gevallen komt inspiratie te kort. Wat zeg je dan dat typisch Vlaams zou zijn?

Either way, we installeerden ons voor een paar uur wachten. Het eerste optreden begon om half acht met Spiritual Front. De zanger leek me wel een fijne kerel die goed met het publiek overweg kon. Hij droeg een nummer op aan alle gays and lesbians wat op luid applaus en gejoel onthaald werd, en toen viel me op dat hij zich ook een beetje gay gedroeg. Of echt hij homo is heb ik niet opgezocht. Er zat een eindje links van het podium een koppel met een groot spandoek waarop "ANIMAL LIBERATION" was geschreven. Het viel hem ook op, en weer een groot applaus voor deze mensen. De muziek was... wel, op de site staat nihilist suicide pop, whatever that means. Voor mij klonk het meer country-achtig. Of ben ik zo scheef qua muziek? ;)

The Teenagers waren wel bekend voor het Portugese publiek en een rij gillende meisjes achter ons waren dolenthousiast. Omwille van de naam, het doelpubliek en de stijl van de groep voelde ik me plots oud. Ik was geen teenager meer ;) Op zijn twee verschillend gekleurde sokken sprong de zanger het podium af, en hoewel het niet zo'n gedrum veroorzaakte als bij de 'nieuwe Blondie' was het gegil en het reiken naar de zanger niet mis. Ik had dan weer de eer dat de jongeman hemzelf op mij en mijn Spaanse buurman kwam hangen. Beide hadden we de neiging hem te kietelen, zijn omhoog gestoken armen werkten aanlokkelijk, maar we hielden ons in. Ook mijn zus moest aan de verleiding weerstaan...

Het programma was aangepast zodat The Mars Volta nu voor dEUS kwam. En wederom was het een hel om vanvoor te staan. Hoe kunnen al die mensen nu dansen en springen? Het moment dat ik mijn handen losliet werd ik onherroepelijk te pletter gedrukt. En hoewel crowdsurfen mij vroeger altijd fijn leek heb ik er nu een hekel aan! Bijna nooit zag ik op tijd dat er iemand aan kwam, en wegduiken hielp niet altijd. Meer als eens heb ik een voet in mijn gezicht gehad van iemand die daarbovenop maar ligt te spartelen alsof het geen mensen zijn die onder hem staan. Een schoenzool kan net zo goed vel verbranden als ander plastiek... en dus loop ik al een paar dagen met een bruine plek op mijn voorhoofd.
Zo'n dingen gebeuren echter op festivals en omdat ik persé vanvoor wou staan kan en mag ik niet klagen!
The Mars Volta dus. Ik heb hun muziek nooit echt gevolgd, maar wat ik daar live te horen kreeg was niet veel meer dan lawaai. Sorry hoor, het was een marteling om proberen recht te blijven en naar iets te luisteren waar ik niks in hoorde. De drummer leefde zich zo volledig uit dat meer dan één drumstick sneuvelde, en vervolgens het publiek invloog. Nuja, toch tot vlak voor onze neus op de grond waar we vanachter de omheining net niet aan konden. Tot grote hilariteit van de security. Zij waren dan verantwoordelijk om zo'n souvenir op te rapen en te beslissen aan welke van de twintig paar reikende handen het ding te geven. Eén drumstick viel echt net voor mijn zus, en toen de bewaker het een beetje oppakte om het aan de dichtsbij zijnde hand te geven graaide ik het weg. Zij is nu de trotse eigenaar van een drumstick van The Mars Volta. Ik grapte dat ze binnen tien jaar niet meer zou weten van wie het ding was.

dEUS erna was hemels! Muziek! Echte muziek, met ritme en toon en alles! Heerlijk gewoon. Het concert van hen duurde veel te kort, en laaiend enthousiast riepen we om meer. Hoe kan dEUS nu niet goed zijn... Zoals bij Queens of the Stone Age drie jaar geleden zo leefde ik me nu uit bij hen, de enige keer in de drie dagen optredens.

Nog voor Wraygunn begon verwijderden we ons uit de massa om een pita te eten. Gróót verschil tussen de Belgische (Turkse) durum pita's met shoarma vlees en de Portugese pita's met varkensvlees, chips, wortel, en bitter weinig knoflook saus. Soit, honger gestild. Nog een peperdure hippie broek gekocht die o zo zalig zit en dan weer op weg naar de auto. Wraygunn speelde op de achtergrond en klonk niet slecht, maar onbekend.
De volgende dag naar huis!
Hoe we het geklaard hebben 6 uur heen te rijden en 4 en half uur terug is me een raadsel, maar we waren vroeg thuis en ik dook recht een warm bad in!