Paredes de Coura - dag 1
Het was leeeeuuukk!! Maar ook vermoeiend, pijnlijk, warm en onhygiënisch (ofcourse). Ik snak naar een bad. Meer volgt!
Vervolg: Het was dus leuk, maar de stilte, de kalmte en de hygiënische luxe hier thuis zijn des te zaliger. Het is hier wel vreselijk heet, 40ºC. In het noorden was het ook lekker weer, met een frisse wind waardoor het in de schaduw heerlijk was (met kleren aan, stel je voor!).
Op dag één kwamen we rond 20 uur aan in Paredes de Coura na een vermoeiende rit van zes uur. Op goede gok gingen we de vertrouwde wei van drie jaar terug opzoeken die toen gratis was, ruim, stil en niet te ver van het festival gebeuren. Na wat rondtoeren vonden we de wei inderdaad nog zoals hij was, en één blik op afrit die we van de weg tot op het grasveld moesten nemen deed onze adrenaline al in de hoogte stijgen: moesten we daar af?? Je moet weten dat je vanaf de autoweg dat wegje naar beneden dus niet ziet, zo stijl. In gedachten dat we het eerder gedaan hadden spraken we een paar mensen aan die net naar beneden wandelden of het inderdaad mogelijk was: "Yes, but it's risky". Die 'yes' was voldoende, en met mijn hoofd uit het raam mikte ik de voorbanden op de afrit. Er was immers weinig nodig om ernaast te zitten. Eenmaal eraf gedenderd en geparkeerd zorgde de adrenaline rush voor een heerlijk, nu-gaat-het-beginnen festival gevoel! En bibberende handen...
De eerste avond stonden we achter de geluidstent, met goed zicht op het podium. Het was niet zoals op de eerste rij maar het was zeker goed. X-Wife speelde net en naar wat ik me herinner was de muzieksfeer wel oke. Bellrays daarentegen waren we na het tweede nummer al beu, waarna Mando Diao weer heel fijn was. Van de Sex Pistols vingen we een glimps op maar we besloten algauw dat ze niet de moeite waard waren om te blijven staan, en we keerden buswaarts voor een heerlijke nachtrust!
Vervolg: Het was dus leuk, maar de stilte, de kalmte en de hygiënische luxe hier thuis zijn des te zaliger. Het is hier wel vreselijk heet, 40ºC. In het noorden was het ook lekker weer, met een frisse wind waardoor het in de schaduw heerlijk was (met kleren aan, stel je voor!).
Op dag één kwamen we rond 20 uur aan in Paredes de Coura na een vermoeiende rit van zes uur. Op goede gok gingen we de vertrouwde wei van drie jaar terug opzoeken die toen gratis was, ruim, stil en niet te ver van het festival gebeuren. Na wat rondtoeren vonden we de wei inderdaad nog zoals hij was, en één blik op afrit die we van de weg tot op het grasveld moesten nemen deed onze adrenaline al in de hoogte stijgen: moesten we daar af?? Je moet weten dat je vanaf de autoweg dat wegje naar beneden dus niet ziet, zo stijl. In gedachten dat we het eerder gedaan hadden spraken we een paar mensen aan die net naar beneden wandelden of het inderdaad mogelijk was: "Yes, but it's risky". Die 'yes' was voldoende, en met mijn hoofd uit het raam mikte ik de voorbanden op de afrit. Er was immers weinig nodig om ernaast te zitten. Eenmaal eraf gedenderd en geparkeerd zorgde de adrenaline rush voor een heerlijk, nu-gaat-het-beginnen festival gevoel! En bibberende handen...
De eerste avond stonden we achter de geluidstent, met goed zicht op het podium. Het was niet zoals op de eerste rij maar het was zeker goed. X-Wife speelde net en naar wat ik me herinner was de muzieksfeer wel oke. Bellrays daarentegen waren we na het tweede nummer al beu, waarna Mando Diao weer heel fijn was. Van de Sex Pistols vingen we een glimps op maar we besloten algauw dat ze niet de moeite waard waren om te blijven staan, en we keerden buswaarts voor een heerlijke nachtrust!
Reacties