Rush.
Ondertussen is Paredes al bijna een week geleden, is mijn zus terug naar Engeland en is mijn verlof over halverwege. En boeken dat ik al gelezen heb! Als laatste dus 'Saturday Night, Sunday Morning' over een jongeman in de jaren '50 na de tweede wereldoorlog. Werk voor iedereen in de fabrieken, goed betaald, en de langzame opkomst van auto en tv. Voor de rest het leven van alledag voor een middle class man.
En nu 'Wuthering Heights', kwestie van de klassiekers eens achter de kiezen te hebben. Te bedenken dat ik op een bepaald moment zonder boek zat om te lezen! Pedro heeft dit boek uit België meegebracht, omdat ik het al eerder gekocht had maar nog geen tijd gehad om het te lezen. En er zit in mijn cursus Nederlands ook een lange lijst met te lezen boeken, en dan spreek ik nog niet over de bibliotheek waar er zoveel gangen zijn om in te verdwalen! En ik zat hier ZONDER BOEK!!
Soit.
Vraag me niet wat ik tot nu toe allemaal al gedaan heb, want dat ben ik vergeten. Ik zou zo zeggen: bitter weinig.
Zaterdag is het het verjaardagsfeest van Pedro's vader waarop 25 tot 30 familieleden zijn uitgenodigd en waardoor ik hem al een week amper zie. Er moet daar gekuist worden, opgeruimd, gekookt, varken geslacht en klaargemaakt, bestek, borden en glazen gekocht, schaduw gemaakt, extra tafels gemaakt, stoelen zoeken etc etc. Pedro merkte op dat het precies een trouw was. Hij is in verlof weet je, en hij heeft amper één dag rust gehad om bij te slapen. Om niet te spreken over de gezamelijke tijd die ik gehoopt had met hem door te brengen. We houden het erop dat het na zaterdag normaal is, maar bij normaal versta ik dat hij de komende twee weken ook opgenomen zal worden door alle kleine dingen die dringend moeten gebeuren bij hem thuis. Dan vraag ik mij af wat zijn oudere broer daar al die tijd dan doet.
Maandag gaan we echter naar Cercal, met als voorwendsel dat daar ook een paar dingen moeten gebeuren. Ik geloof niet dat hij zomaar zou kunnen gaan, zeggende dat het is om een paar dagen met mij te spenderen, which is a shame. Ik steel in elk geval een viertal dagen van zijn moeder, waarbij we voor het eerst sámen naar het strand gaan (bij hem moet dat toch al een tien-tal jaar geleden zijn) en ik hopelijk genoeg samenzijn kan opdoen voor we weer in het dagelijkse ritme van België zitten. Wat snel genoeg zal gebeuren.
*zucht*
En nu 'Wuthering Heights', kwestie van de klassiekers eens achter de kiezen te hebben. Te bedenken dat ik op een bepaald moment zonder boek zat om te lezen! Pedro heeft dit boek uit België meegebracht, omdat ik het al eerder gekocht had maar nog geen tijd gehad om het te lezen. En er zit in mijn cursus Nederlands ook een lange lijst met te lezen boeken, en dan spreek ik nog niet over de bibliotheek waar er zoveel gangen zijn om in te verdwalen! En ik zat hier ZONDER BOEK!!
Soit.
Vraag me niet wat ik tot nu toe allemaal al gedaan heb, want dat ben ik vergeten. Ik zou zo zeggen: bitter weinig.
Zaterdag is het het verjaardagsfeest van Pedro's vader waarop 25 tot 30 familieleden zijn uitgenodigd en waardoor ik hem al een week amper zie. Er moet daar gekuist worden, opgeruimd, gekookt, varken geslacht en klaargemaakt, bestek, borden en glazen gekocht, schaduw gemaakt, extra tafels gemaakt, stoelen zoeken etc etc. Pedro merkte op dat het precies een trouw was. Hij is in verlof weet je, en hij heeft amper één dag rust gehad om bij te slapen. Om niet te spreken over de gezamelijke tijd die ik gehoopt had met hem door te brengen. We houden het erop dat het na zaterdag normaal is, maar bij normaal versta ik dat hij de komende twee weken ook opgenomen zal worden door alle kleine dingen die dringend moeten gebeuren bij hem thuis. Dan vraag ik mij af wat zijn oudere broer daar al die tijd dan doet.
Maandag gaan we echter naar Cercal, met als voorwendsel dat daar ook een paar dingen moeten gebeuren. Ik geloof niet dat hij zomaar zou kunnen gaan, zeggende dat het is om een paar dagen met mij te spenderen, which is a shame. Ik steel in elk geval een viertal dagen van zijn moeder, waarbij we voor het eerst sámen naar het strand gaan (bij hem moet dat toch al een tien-tal jaar geleden zijn) en ik hopelijk genoeg samenzijn kan opdoen voor we weer in het dagelijkse ritme van België zitten. Wat snel genoeg zal gebeuren.
*zucht*
Reacties