Lofzang

Vandaag weer een dagje gaan werken. En letterlijk een dagje dit keer, en niet slechts een paar uur. Van kwart voor acht 's morgens tot acht uur 's avonds. Dat zijn veel uren. Veel centjes dus. En gewrichten en voetzolen die klagen telkens ik me rechtzet.

Kelner werk is leuk. Ik weet niet waarom, maar het is van mijn eerste job ooit geleden dat ik iets zo graag deed. Toen verkocht ik charcuterie. Nu bedien ik mensen. Het is volgens mij niet zozeer de job inhoud die me aanspreekt (hoewel beiden zekere social skills en klantvriendelijkheid nodig hebben) maar vooral de collega´s, het teamwerk. Ik mag heen en weer lopen en babbelen en lachen. Dingen die niet mogen als kassierster. En al helemaal niet kunnen als enqueteur. Om mijn persoonlijke top twee van saaist gedane beroepen maar even te noemen.

Bovendien is het flexibel werk: ik geef op welke dagen ik kan en ik krijg werk. Sommige weken zijn dat grotendeels dagen van 4,5 uur, maar soms ook meer. En ik maal er niet om, ieder uur is wat extra geld verdient.

Dus als de mensen mij vragen "En, doe je het graag?" antwoord ik volmondig "Ja!".

Ik heb alleszins een job waar ik de komende unief jaren nog terecht kan. Hoe idealer kan het zijn.