Hahaa!

Telkens ik de Acco binnen ga lig ik te kwijlen over de hoeveelheid studiehulpmiddelen die daar worden aangeboden. Een life-sized skelet bijvoorbeeld! Tijdens mijn anatomie studie-uren lig ik dan te zagen aan Pedro's oor dat ik zo'n rekwisieten mis. Dat het lastig is dat we nu met zovelen zijn in de les dat er geen rekwisieten meer gebruikt worden maar alleen foto's. Dat ik iets moet kunnen vastpakken om het te draaien en te keren om te zien hoe iets nu juist zit! Want afbeeldingen van de positie waarin ik het bepaalde lichaamsonderdeel wil houden zijn nu net nergens te vinden online.

Vandaag, nadat ik hem een boek opdrong dat hij moet lezen, een sushi lunch en een koffiepauze verder, sleurde ik hem mee naar de Acco. "Kijk nu toch eens wat ik moet missen!"

Pedro, praktisch zijnde, zei dat zoiets toch gemakkelijk online te vinden moest zijn. Jaja, ik zoeken, maar zo'n dingen kosten al gemakkelijk 300€.

Verzuchting. 1e bach heeft toch helemaal geen skeletten en dergelijke nodig thuis?? Later ja, maar zovelen honderden, wat zeg ik, duizenden studenten doen het zonder.

Pedro bijt zich erin vast, en vindt niet veel later een skelet op eBay voor de luttele (kuch) prijs van 113.90€. Wat doet dedees? KOPEN!

Ken je dat schuldgevoel dat je dan hebt? Je moet iets onmiddelijk, nu, sieto presto hebben maar omwille van het budget moet je dat uitstellen. Balen, maar geen erg, gewoon knop omdraaien en erover heen zetten. Ik ben altijd al een beetje het impulsieve type geweest, snel teleurgesteldenzo. Dus dit is misschien enkel mijn manier van ermee om te gaan.

Maar wanneer het dan effectief aangeschaft is bekruipt me een schuldgevoel: had ik dat nu echt wel nodig? Kunnen we dat wel betalen? Als zoveel anderen het zonder kunnen, waarom moest ik het dan perse hebben?

SOIT. Eind deze week staat hier een skelet in huis. En eigenlijk ben ik er heel blij mee :)