Studieperikelen

Het eerste semester is ronduit oninteressant. Misschien was het anders geweest toen ik ook nog de thrill had van in aula's lessen te volgen, maar nu ook die nieuwigheid eraf is ben ik totaal niet gefascineerd door de leerstof.

Moest het dan nog allemaal makkelijk gaan...

Wiskunde ça va, als ik maar mijn oefeningen bij houdt, chemie ditto, biologie is geen kwestie van oefeningen maar van leerstof, en ook daar bevindt ik me op glad ijs door er vanuit te gaan dat ik het allemaal al ken. Ik moet vandaag beginnen met al een overzicht te maken van de nieuwe begrippen tot nu toe behandeld.

Fysica is een heel pak ander mouwen... Ik begin de schoonheid ervan in te zien, hoe je met natuurkunde voorspellingen kan doen, dingen kan opbouwen, ondersteunen. Maar om één of andere reden klikt het niet. Ik kan formules interpreteren, ik weet waarvoor ze staan, de stap waarin ik ze moet toepassen loopt scheef. En dit voor voor mij onverklaarbare redenen. Ik lijk alles te snappen, maar de combinatie lukt niet. Ik kan niet door de vraag heen kijken en realiseren welke formules ik moet toepassen. Nu zit ik hier met een hele hoop oefeningen die ik tijdens de werkzitting niet kon maken ("hoe begin ik hier aan??"), en waar ik me vandaag dus op zal werpen. Al hetgeen me niet lukt, moet ik voorleggen aan het monitoraat, want op de werkzittingen zal daar geen tijd meer voor zijn. Bovendien komen er tegen volgende week even zoveel oefeningen bij.

Voordeel: misschien ben ik dit keer wel voorbereid op het toelatingsexamen wat betreft de fysica...