Der schoot iets verkeerd.

"Ons land doet het met 10 [Nobel-] prijzen niet goed, en Vlaanderen al helemaal niet. Om met enige kans op succes Nobelprijs winnaars te 'maken', heb je een hoger onderwijs nodig dat onverholen gaat voor excellentie, of om het met een beladen term te zeggen: voor iets elitairs. Je kunt dat creeëren, zoals ze bijvoorbeeld in de VS gedaan hebben. Je verveelvoudigt het inschrijvingsgeld, je aanvaardt alleen de beste studenten, en je legt enkele goed gekozen instellingen en hun onderzoekers financiëel in de watten." ~ Martin Hinoul; auteur van het boek "Geniale geesten. 110 jaar Nobelprijzen".

Dàt creëert Nobel-prijs laureaten? Mensen zonder vette geldbeurs maar met barstensveel talent vallen zo dus uit de boot in Vlaanderen, studenten die met veel tegenzin hun middelbare studies afmaken omdat niet algemene kennis hen fascineert maar wel één specifieke richting ook. Studenten die pas later in het leven gepassioneerd raken door een onderwerp: idem.

WAT EEN IDEE!!!

"The Summer Internship Program (SIP) provides experience in research laboratories to students of diverse backgrounds, including underrepresented minority students and students from economically disadvantaged and underserved backgrounds that have completed one - two or more years of college. The purpose of this exposure to biomedical and/or public health research is to encourage students to consider careers in science, medicine and public health. " ~ Johns Hopkins University, Baltimore, United States.

Ik ben in "The Great Influenza" begonnen (weken geleden voor het slapen gaan al, niet tijdens de blok!) en daarin de Hopkins Universiteit tegengekomen die naar mijn insziens, op papier allesinds, goed begonnen is ooit in de zoektocht naar talent, toen Amerika dik achterliep op onderzoeksvlak. Met dikke tegenzin beende de "elite"-universiteiten bij, en nu zouden die ineens DE voorbeeldrol geven?? The Hopkins geschiedenis heeft me gepakt, en misschien dat ik er ooit wel eens langs ga om te zien hoe zoiets in de praktijk tegenwoordig uitdraait.

Nadat ik mijn bachelor heb behaald in Biomedische Wetenschappen, aan de KULeuven nota bene, zal ik tijdens mijn eerste master jaar tijdens mijn labrotatie NIET EENS WETEN HOE IK EEN PIPET MOET GEBRUIKEN!! En dat ligt er niet aan dat ik niet de bij de top tien beste studenten hoor.

Ik voorzie in mijn eigen opleiding, en grijp zoveel mogelijk kansen om actief bezig te zijn in het gebied dat mij interesseert. Maar dat zal potverdorie niet aan de universiteit gelegen hebben!

Ik weet nog niet hoe het beter moet, maar ik weet zeker dat het beter kan. Zo heb je met het loterijsysteem in Nederland bijvoorbeeld elk jaar kans om door te stromen naar geneeskunde, afhangend van je punten. Na je bachelor jaren kan je omschakelen, doodgewoon omdat er dan al veel minder studenten overblijven. Hier in Vlaanderen is het onmogelijk om geneeskunde-vakken te volgen zonder geslaagd te zijn voor het toelatingsexamen. Ook al ben je een 52-jarige die enkel geïnteresseerd is in een paar vakken, uit interesse.

Schijt heb ik eraan. Ik ga me dringend moeten bezig houden met statistiek, en zien wélke universiteit met de beste dokters naar voorkomt. Want dat is al wat ik wil zijn: een doodgewone dokter. Geen top-onderzoeker.

Amaaaai, dat moest ik even van me afschrijven. Zwaar afgeleid van mijn wiskunde-herhalingen...