Verveling
Fysica oefening helemaal uitschrijven en uitwerken. Goochelen met nummers in mijn hoofd en op het blad, juiste verwijzingen maken etc etc, om dan op het einde een uitkomst te bekomen die een factor 10 van het correcte antwoord af zit. Als ge nu peist dat ik al die nummers, regels en verwijzingen opnieuw doorga om te zien waar ik die verloren ben... NOT! En we zitten aan reeks 4 van de 11, de oefeningen komen mijn strot uit. De conclusie tot nu toe is niet dat ik foutloos bezig ben (nooit de bedoeling geweest) maar wel dat ik de principes onder de knie heb. Gigantische vooruitgang tegenover begin dit academiejaar. Moest ik nu dit vak opnieuw hebben in oktober dan surf ik door die werkzittingen. Maar we gaan erdoor zijn natuurlijk. Hum.
De bijna 3 weken die ik gereserveerd heb om me uitsluitend aan fysica te zetten zijn lonend. Hoewel ik nu wel een beetje het gevoel heb met wat tijd over te zitten (geen kwaad, nog maar es een oefening of bewijs herhalen...).
Ondertussen dwalen mijn gedachten steeds vaker af...
...naar hoe ik mezelf zoveel mogelijk moet laten wennen aan het idee dat ik huisdokter zal worden, en geen spoedarts (kwestie van numerus clausus) en daarbij alle huisarts anekdotes die ik tegenkom lees. Terwijl ik oefeningen moet maken.
...naar projects abroad, en hoe ik op die manier mijn studiejaren toch ook nuttig kan spenderen in het buitenland. Op voorwaarde dat ik geen 2de zit en een gevulde spaarrekening heb natuurlijk. Maar denkt u de berg aan ervaringen eens in! Pedro kan er allesinds niet zo goed aan uit: veel geld spenderen voor vrijwilligerswerk. Ik weet dat ik me stiekem een beetje moet schamen, want natuurlijk ga ik niet uitzonderlijk om mensen te helpen, maar ook een beetje van het land te zien. Ik betaal, maar ik zal er zoveel voor terugkrijgen. Een maandje Nepal of Ghana in het achterhoofd kan alleen maar bevordelijk zijn voor te studeren, niet? (Zou het?)
...naar hoe het vandaag de eerste dag is voor inschrijving op het CLT, en ik dus maar gauw even die Franse instaptest kan doen en mezelf inschrijven. Hoef ik daar ook niet meer aan te denken (zegt procrastination u iets?).
...naar hoe de tijd vliegt, en ik mezelf eraan moet herinneren hoeveel dagen het nog is tot vrijdag (3) en hoeveel tijd ik dus nog heb om te herhalen. Zo is het ook nog maar 3 weken tot ons weekje in Brno.
Dat gezegd zijnde: tijd voor nog es een oefening misschien...
De bijna 3 weken die ik gereserveerd heb om me uitsluitend aan fysica te zetten zijn lonend. Hoewel ik nu wel een beetje het gevoel heb met wat tijd over te zitten (geen kwaad, nog maar es een oefening of bewijs herhalen...).
Ondertussen dwalen mijn gedachten steeds vaker af...
...naar hoe ik mezelf zoveel mogelijk moet laten wennen aan het idee dat ik huisdokter zal worden, en geen spoedarts (kwestie van numerus clausus) en daarbij alle huisarts anekdotes die ik tegenkom lees. Terwijl ik oefeningen moet maken.
...naar projects abroad, en hoe ik op die manier mijn studiejaren toch ook nuttig kan spenderen in het buitenland. Op voorwaarde dat ik geen 2de zit en een gevulde spaarrekening heb natuurlijk. Maar denkt u de berg aan ervaringen eens in! Pedro kan er allesinds niet zo goed aan uit: veel geld spenderen voor vrijwilligerswerk. Ik weet dat ik me stiekem een beetje moet schamen, want natuurlijk ga ik niet uitzonderlijk om mensen te helpen, maar ook een beetje van het land te zien. Ik betaal, maar ik zal er zoveel voor terugkrijgen. Een maandje Nepal of Ghana in het achterhoofd kan alleen maar bevordelijk zijn voor te studeren, niet? (Zou het?)
...naar hoe het vandaag de eerste dag is voor inschrijving op het CLT, en ik dus maar gauw even die Franse instaptest kan doen en mezelf inschrijven. Hoef ik daar ook niet meer aan te denken (zegt procrastination u iets?).
...naar hoe de tijd vliegt, en ik mezelf eraan moet herinneren hoeveel dagen het nog is tot vrijdag (3) en hoeveel tijd ik dus nog heb om te herhalen. Zo is het ook nog maar 3 weken tot ons weekje in Brno.
Dat gezegd zijnde: tijd voor nog es een oefening misschien...
Reacties