Post-stage
Ik gaf net een vernietigend evaluatierapport over mijn stageplaats van een week geleden. Ik hoop dat ik hiermee geen bruggen opblaas, maar anders dan eerlijk wil ik toch niet zijn.
Door de slechte organisatie wachtte ik braaf af tot ik een stageplaats toegewezen kreeg, maar toen wist ik nog niet wat ik nu weet. Ten eerste is een stageplaats in een ziekenhuis anders dan in een huisartsenpraktijk, en ten tweede koos ik de slechtste (bij nader inzien) van de drie mogelijkheden: traumatologie. Goedgelovig dacht ik op spoed terecht te komen, maar dat viel een beetje tegen. Daar zat ik één voormiddag en zag ik de niet zo zwaar traumatische gevallen passeren. Niks ER, niks "De Spoedafdeling". Dat leert ervan van op de tv af te gaan.
De namiddag van diezelfde dag spendeerde ik in het operatiekwartier. Leuk, maar wat doe ik daar op deze arts-patient-communicatie stage? Buiten mij ergeren aan de nonchalantheid van leeftijdsgenoten (zelfs jonger!) die al volop aan hun carriere begonnen zijn.
De volgende drie dagen zat ik op raadpleging: mensen die na een breuk of operatie op controle komen. En de dokter (wederom slechts 1 jaar ouder dan mij) lag me niet. Niks geen arts-patient communicatie. Kompleet uitgeput van attentief blijven tijdens de saaie spreekuren ging ik totaal gedemotiveerd om 18u naar huis.
De volgende twee dagen volgde ik een andere dokter die gelukkig veel aardiger om ging met de patiënten. Zonder veel moeite bleef ik tot het einde (20u) en maakte mezelf nuttig door lunch te gaan halen voor de dokter die totaal geen tijd had tussen twee patiënten in. En de rij wachtende in de wachtzaal bleef maar groeien.
Enfin, totaal niks geen bloed getrokken, bloeddruk gemeten, consultatie gedaan... Pff. Dikke teleurstelling. Morgen groepsbijeenkomst om groepsverslag te schrijven. Ik weet nu al dat ik groen ga zien van afgunst. Soit. Volgende stage is verpleegstage, daar kan ik tenminste al handiger worden in bloed prikken.
De drang om op vrijwilligersproject te gaan en deftige dingen te kunnen doen wordt groter. Ik vrees alleen dat het weer niet voor volgende zomer zal zijn.
Door de slechte organisatie wachtte ik braaf af tot ik een stageplaats toegewezen kreeg, maar toen wist ik nog niet wat ik nu weet. Ten eerste is een stageplaats in een ziekenhuis anders dan in een huisartsenpraktijk, en ten tweede koos ik de slechtste (bij nader inzien) van de drie mogelijkheden: traumatologie. Goedgelovig dacht ik op spoed terecht te komen, maar dat viel een beetje tegen. Daar zat ik één voormiddag en zag ik de niet zo zwaar traumatische gevallen passeren. Niks ER, niks "De Spoedafdeling". Dat leert ervan van op de tv af te gaan.
De namiddag van diezelfde dag spendeerde ik in het operatiekwartier. Leuk, maar wat doe ik daar op deze arts-patient-communicatie stage? Buiten mij ergeren aan de nonchalantheid van leeftijdsgenoten (zelfs jonger!) die al volop aan hun carriere begonnen zijn.
De volgende drie dagen zat ik op raadpleging: mensen die na een breuk of operatie op controle komen. En de dokter (wederom slechts 1 jaar ouder dan mij) lag me niet. Niks geen arts-patient communicatie. Kompleet uitgeput van attentief blijven tijdens de saaie spreekuren ging ik totaal gedemotiveerd om 18u naar huis.
De volgende twee dagen volgde ik een andere dokter die gelukkig veel aardiger om ging met de patiënten. Zonder veel moeite bleef ik tot het einde (20u) en maakte mezelf nuttig door lunch te gaan halen voor de dokter die totaal geen tijd had tussen twee patiënten in. En de rij wachtende in de wachtzaal bleef maar groeien.
Enfin, totaal niks geen bloed getrokken, bloeddruk gemeten, consultatie gedaan... Pff. Dikke teleurstelling. Morgen groepsbijeenkomst om groepsverslag te schrijven. Ik weet nu al dat ik groen ga zien van afgunst. Soit. Volgende stage is verpleegstage, daar kan ik tenminste al handiger worden in bloed prikken.
De drang om op vrijwilligersproject te gaan en deftige dingen te kunnen doen wordt groter. Ik vrees alleen dat het weer niet voor volgende zomer zal zijn.
Reacties