Voet tussen de deur
Hints for potential students: Writing an introduction letter
Mijn "baas" (moeilijk om hem zo te zien, maar hij is het wel) geeft tips voor studenten die een PhD willen doen in een labo van interesse. Héél goede tips en ik voelde mij een beetje persoonlijk aangesproken, want mijn motivatie brief en CV die ik ooit naar de lab manager stuurde waren beschamend en waardeloos... Gelukkig kwam ik charmerend (hum) en laaiend enthousiast (op de grens van uitzinnig gestoord) over en werd ik aangenomen. Maar vooral omdat ik de eerste was die had gereageerd op de post die nochtans al een paar dagen online stond. Ik vraag mij af met hoeveel voorzichtigheid ik werd aangenomen, maar ik heb niet teleurgesteld. Ik ben de enige jobstudent die er nog werkt van de nieuwe lading, en ze weten dat ik mijn werk goed doe.
Toch moet ik dringend werken aan mijn communicatieskills. Zowel in introductiebrieven en CV's (die is nu wel al geüpdate) als in het echte leven. Ik word zenuwachtig bij professoren en "hoger geplaatsten" omdat ik een gruwelijke hekel heb aan de bijbehorende etiquette. Ik ben slecht in het schrijven van mails naar proffen. Waar ligt de grens tussen ass-kissing en beleefd zijn? Ik ga er altijd vanuit dat ik vriendelijk en beleefd ben in het algemeen, dat er dus geen nood is aan stress en of ik al dan niet de juiste aanspreektoon gebruik. Het enige nadeel dat ik daarin zie is dat ik soms te familiair ben (wat ontladend is voor sommigen, maar ongemakkelijk voor anderen). Ik moet een professionele omgang vinden, niet te beleefd, maar ook niet familiair. Cursus?
En als ik dan met veel wikken en wegen een email stuur naar een prof met een vraag over de cursus, krijg ik zo'n antwoord:
"Beetje een Warrige vraag moet ik zeggen. Voor eens en voor altijd: in skeletsieren is er fysiek contact tussen RyR1 en de DHPR nodig voor excitatie-contractie koppeling. Punt. Ca influx is niet noodzakelijk. Punt. In mdx muizen is er geen alfa 1s (de DHPR) dus geen CaV stroom (dat is de functionele readout van de aanwezigheid van het proteine), en dus ook geen fysiek contact tussen RyR1 en de DHPR, dus geen contractie. Klaro?
Mvg,"
So why bother??
Mijn "baas" (moeilijk om hem zo te zien, maar hij is het wel) geeft tips voor studenten die een PhD willen doen in een labo van interesse. Héél goede tips en ik voelde mij een beetje persoonlijk aangesproken, want mijn motivatie brief en CV die ik ooit naar de lab manager stuurde waren beschamend en waardeloos... Gelukkig kwam ik charmerend (hum) en laaiend enthousiast (op de grens van uitzinnig gestoord) over en werd ik aangenomen. Maar vooral omdat ik de eerste was die had gereageerd op de post die nochtans al een paar dagen online stond. Ik vraag mij af met hoeveel voorzichtigheid ik werd aangenomen, maar ik heb niet teleurgesteld. Ik ben de enige jobstudent die er nog werkt van de nieuwe lading, en ze weten dat ik mijn werk goed doe.
Toch moet ik dringend werken aan mijn communicatieskills. Zowel in introductiebrieven en CV's (die is nu wel al geüpdate) als in het echte leven. Ik word zenuwachtig bij professoren en "hoger geplaatsten" omdat ik een gruwelijke hekel heb aan de bijbehorende etiquette. Ik ben slecht in het schrijven van mails naar proffen. Waar ligt de grens tussen ass-kissing en beleefd zijn? Ik ga er altijd vanuit dat ik vriendelijk en beleefd ben in het algemeen, dat er dus geen nood is aan stress en of ik al dan niet de juiste aanspreektoon gebruik. Het enige nadeel dat ik daarin zie is dat ik soms te familiair ben (wat ontladend is voor sommigen, maar ongemakkelijk voor anderen). Ik moet een professionele omgang vinden, niet te beleefd, maar ook niet familiair. Cursus?
En als ik dan met veel wikken en wegen een email stuur naar een prof met een vraag over de cursus, krijg ik zo'n antwoord:
"Beetje een Warrige vraag moet ik zeggen. Voor eens en voor altijd: in skeletsieren is er fysiek contact tussen RyR1 en de DHPR nodig voor excitatie-contractie koppeling. Punt. Ca influx is niet noodzakelijk. Punt. In mdx muizen is er geen alfa 1s (de DHPR) dus geen CaV stroom (dat is de functionele readout van de aanwezigheid van het proteine), en dus ook geen fysiek contact tussen RyR1 en de DHPR, dus geen contractie. Klaro?
Mvg,"
So why bother??
Reacties