Lichte paniek
De dagen vliegen voorbij zonder dat ik ook maar één keer deftig kan leren. Na vier dagen dissecties tot 17u 's middags had ik gisteren mijn eerste vrije dag (ook geen les 's morgens, woohoo!). Ik ging 4 uurtjes naar het labo gaan, naar huis en onderwijl wat boodschappen doen, dan leren tot een uur of acht en iets gaan drinken met iemand die ik door alle drukte ook al een tijdje niet meer had gezien.
Zo ging het echt: geen wekker gezet (ah nee), om 10u uit bed, om 11u30 in 't labo, om 18u daar buiten, gaan eten met vriendin, om 22u30 thuis. Dag dag.
Vandaag had ik dan nog maar eens een hulppostje genomen van het Rode Kruis, want dat is ook al lang geleden en ik zou gisteren toch de hele namiddag geleerd hebben? Pfft.
Morgen zou ik dan weer gaan wandelen, indien flink geleerd. Ik blijf dus thuis.
Op het Rode Kruis postje zal weer weinig te doen zijn, dus ik neem twee "simpele" cursussen mee. Die moeten toch ook gedaan worden.
Onderwijl heb ik gisteren even mijn hart gelucht over mijn toekomst beeld. Gezien ik de komende 5 jaar nog aan het leren ben zal ik, zonder daar veel erg in gehad te hebben, de 30 zijn gepasseerd. Dat wil zeggen dat ik de ideale leeftijd heb (voor mij) om kinderen te krijgen (toch liefst niet tegen de 40). Bij de vraag of ik überhaupt kinderen wou kwam het antwoord dat ik niet oud wil zijn en dan geen kinderen gehad hebben. Ik wijdt dit trouwens aan mijn huidige leeftijd. Zo langzaamaan veranderen prioriteiten... *snik*.
Dus mijn toekomst is dit: 5 jaar studeren, verhuizen naar Portugal, huisje kopen, specialiseren in de buurt van waar beide ouders en schoonouders wonen, zwanger worden (en plannen zodat ik begin van de zomer beval), 2 maand en half bij mijn pasgeborene zijn, bij aanvang van specialisatie kind bij grootouders laten, door specialisatie ploeteren (wat dan hoogstwaarschijnlijk gewoon huisdokter zal zijn omwille van de korte duur). Beginnen werken, tweede kind ter wereld brengen, praktijk opstarten.
EN WAAR ZIJN MIJN VELE REIZEN??
Hoe kan het leven ineens zo snel voorbij gaan? Hoe kan ik ineens in die situatie zitten waarbij ik MOET beslissen of ik al dan niet kinderen wil? Hoe is dat gebeurt? Ik was maar 19 toen alles ineens anders liep dan ooit gedacht, en plots ben ik 32 wanneer ik klaar ben met wat ik wil doen?? Da's 13 jaar!!
Dit verklaart waarom ik iedere zomervakantie ABSOLUUT ergens naartoe wil. Tegen dat ik klaar ben met studeren wil ik kompleet verzadigd zijn van het reizen. Ik vind het niet leuk dat mijn toekomst al zo vast ligt, en de enige reden waarom het zo vast ligt is omdat dat hetgeen is dat ik wil. Ik studeer geneeskunde omdat dat het enige is wat ik wil studeren.
Ondertussen pieker ik verder om te zien of er echt geen alternatieve paden zijn... Is dit het echt? Komt met de leeftijd ook wel het tevredenheidsgevoel? Want dat is er niet!
Zo ging het echt: geen wekker gezet (ah nee), om 10u uit bed, om 11u30 in 't labo, om 18u daar buiten, gaan eten met vriendin, om 22u30 thuis. Dag dag.
Vandaag had ik dan nog maar eens een hulppostje genomen van het Rode Kruis, want dat is ook al lang geleden en ik zou gisteren toch de hele namiddag geleerd hebben? Pfft.
Morgen zou ik dan weer gaan wandelen, indien flink geleerd. Ik blijf dus thuis.
Op het Rode Kruis postje zal weer weinig te doen zijn, dus ik neem twee "simpele" cursussen mee. Die moeten toch ook gedaan worden.
Onderwijl heb ik gisteren even mijn hart gelucht over mijn toekomst beeld. Gezien ik de komende 5 jaar nog aan het leren ben zal ik, zonder daar veel erg in gehad te hebben, de 30 zijn gepasseerd. Dat wil zeggen dat ik de ideale leeftijd heb (voor mij) om kinderen te krijgen (toch liefst niet tegen de 40). Bij de vraag of ik überhaupt kinderen wou kwam het antwoord dat ik niet oud wil zijn en dan geen kinderen gehad hebben. Ik wijdt dit trouwens aan mijn huidige leeftijd. Zo langzaamaan veranderen prioriteiten... *snik*.
Dus mijn toekomst is dit: 5 jaar studeren, verhuizen naar Portugal, huisje kopen, specialiseren in de buurt van waar beide ouders en schoonouders wonen, zwanger worden (en plannen zodat ik begin van de zomer beval), 2 maand en half bij mijn pasgeborene zijn, bij aanvang van specialisatie kind bij grootouders laten, door specialisatie ploeteren (wat dan hoogstwaarschijnlijk gewoon huisdokter zal zijn omwille van de korte duur). Beginnen werken, tweede kind ter wereld brengen, praktijk opstarten.
EN WAAR ZIJN MIJN VELE REIZEN??
Hoe kan het leven ineens zo snel voorbij gaan? Hoe kan ik ineens in die situatie zitten waarbij ik MOET beslissen of ik al dan niet kinderen wil? Hoe is dat gebeurt? Ik was maar 19 toen alles ineens anders liep dan ooit gedacht, en plots ben ik 32 wanneer ik klaar ben met wat ik wil doen?? Da's 13 jaar!!
Dit verklaart waarom ik iedere zomervakantie ABSOLUUT ergens naartoe wil. Tegen dat ik klaar ben met studeren wil ik kompleet verzadigd zijn van het reizen. Ik vind het niet leuk dat mijn toekomst al zo vast ligt, en de enige reden waarom het zo vast ligt is omdat dat hetgeen is dat ik wil. Ik studeer geneeskunde omdat dat het enige is wat ik wil studeren.
Ondertussen pieker ik verder om te zien of er echt geen alternatieve paden zijn... Is dit het echt? Komt met de leeftijd ook wel het tevredenheidsgevoel? Want dat is er niet!
Reacties