Eerste Hulp

Het mooie weer werd een onweersbui. Vanuit het labo zag ik het al van ver komen, maar ik hoopte toch net voor het losbarstte thuis te zijn. Aan het kruispunt voor het mijne gebeurde er echter (weer) een fietsaccident. Het licht voor mij sprong op groen en de wolken werden zwarter, maar de mevrouw op de grond leek me iets teveel aan het huilen. Vermits er niet teveel (adequaat) volk leek te staan toch maar fiets aan de kant en eens gaan horen. Bleek ze zwanger te zijn en met haar buik op haar stuur gevallen. De reden van de grote schrik (buiten dan dat een accident altijd schrikken is) was dat het een 1e zwangerschap was die bovendien al niet te vlekkeloos verlopen was. Aha. Iemand belde de ambulance, nadat ze gekalmeerd was belde ze haar man, en samen met de politie stonden ze er alledrie tegelijkertijd.
Op zo'n moment vraag ik mij nog steeds af wat je moet zeggen tegen het 'slachtoffer'. Ik vroeg of ze pijn had, over haar zwangerschap, of ze haar vriend/man wou bellen... en toen wist ik het niet meer maar toen was de ambulance er nog niet!

Volgende week begin ik mijn verpleegstage op de dienst Plastische & Reconstructieve Heelkunde. Die dienst roept bij mij het beeld op van jonge mensen uit verkeersaccidenten of kindjes uit vreselijke thuis-ongelukken. Wat zeg je tegen zo'n mensen? Hebben die veel pijn? Zijn die getraumatiseerd?
Het beste is alles te vergeten wat ik denk en gewoon met open geest daar binnen te stappen. Toch, ik kom hun privé wereld binnen en ga ze wat als speldeprik kussen gebruiken. Gelukkig denken de mensen daar heel vaak zelf zo niet over.

Soms moet ik dingen zo niet overdenken en gewoon assertief maar open mijn job aangaan. Ik heb al gemerkt dat er een fijne lijn is tussen zelfvertrouwd overkomen en grofweg arrogant zijn. Als hulpverlener word je verwacht altijd te weten wat je doet, ook al weet je dat niet. Daar waar ik ga vragen aan de mensen 'Is die pleister goed geplakt, meneer?' krijg ik als weerwoord 'Dat weet ik toch niet!'. Terwijl ik alleen maar wil weten of hij niet in de weg zit... Gewoon doen, niks vragen, als ze klagen dan gewoon luisteren. Maar mensen hebben soms een beetje aanmoediging nodig om zich te uiten...

SOIT!

Bij het schuilen onder een boom stapten er een Aziatische moeder en dochter van de bus die ook kwamen schuilen. De fluffige hond die ze bij hadden zag er te knuffelachtig uit, dus ik bukte me om erin te roefelen. Pup! 'Senta' zei de dochter, Portugees! Jaja, het gaat toch handig zijn dat ik dat van mij terug op fris (ik ben ingeschreven in jaar 3!). Ze kwamen uit Brazilië (ik ging bijna in de fout door Macau te suggereren).

Dat was weer het leukste deel van mijn dag. Ik heb het wel gehad met nietsdoen... Morgen weer een RK-hulppost (Beleuvenissen)!