Parijs
Gisteren was de Parijs-dag eindelijk daar. Hij is gevlogen en was veel te kort. Het idee was om alle "highlights" er in één keer door te sjezen, zo is dat gezien en moet dat nooit meer perse gebeuren. Een beetje zoals ons blitz-bezoek aan Londen voor mijn zus haar verhuis.
Toevallig was er een Tim Burton tentoonstelling in de Cinématèque Française, dus dat stond als eerste op de agenda. We kochten de tickets online, just in case. Een week eerder viel bij mijn oudste zus haar frank dat zij op dezelfde dag nog in Parijs zou zijn (debriefing voor Solidarités van haar huidige job in Tsjaad). We spraken dus af in Gare du Nord en namen met z'n allen de metro naar Bercy.
Aan de Cinématèque stond er een gigantische rij mensen buiten, waardoor mijn ticketloze zus niet mee kon en zich maar in afwachting in een caféetje zette. Om 13u moest zij weer door naar de luchthaven, dus de tentoonstelling op ons gemak bezichtigen werd een beetje lastig.
Doordat wij ons tickets op voorhand hadden gekocht konden we gelukkig gelijk naar binnen en naar 't vijfde. Helaas zat ook daarboven veel te veel volk waardoor we met moeite alles op ons gemak konden bekijken. Het was een vluggertje, een ergernis, en helaas ook de moeite waardoor ik het alleen maar erger vond dat we niks deftig konden bekijken. Op een half uurtje stonden we aan het einde, kochten een Tim Burton kaartspel als souvenir and that was it. Super slecht georganiseerd, een limiet aan hoeveelheid mensen die per uur boven mochten was echt geen overbodig luxe geweest.
Maar ja, so be it, nu waren we ook sneller klaar om onze zus te vervoegen op café alvoor zij weer door moest. De Cinématèque ligt niet in de mooiste buurt, dus toen 13u naderde waren we klaar om aan onze doortocht langs de Seine te beginnen. We wachtten nog op drie vrienden die met de auto vanuit België zouden komen. Na veel gedoe waren we een uur later verenigd, waarna het tijd was voor lunch en toiletbezoek... Veel van Parijs was er nog niet gezien tegen de middag!
Twee straten verwijderd van de Seine en de Notre Dame placeerden we ons in een restaurantje. Een kleine menu voor 16€, frisdrank aan 4.50€! De bediening was super, vriendelijke madam, heerlijk eten en met de goedkoopste drank (een Leffe en kraanwater) waren we toch maar 20€ kwijt. Parijs, here we come!
Met afwisseling van regen en zon gingen we langs de Notre Dame, Palais de Justice, terug naar de Quartier Latin over Pont Neuf en schuilen voor de regen in Shakespeare & Co (mem. een herbezoek waard). Daar kocht ik 'A Moveable Feast' van Ernest Hemingway (ik was die titel al vaker tegengekomen maar pas achteraf had ik door wat een uitstekend souvenir het was vanuit DIE boekenwinkel in Parijs) en liep verloren tussen de immense hoeveelheid boeken. Hoe past dat allemaal in zo'n klein winkeltje? Ik richt mijn boekenkamer later ook zo in...
Terug over de Seine via Pont des Arts, slenteren langs de bouquinistes waar ik een poster van 'Tournée du Chat Noir' op de kop tikte, via het Louvre naar Place de la Concorde, vlug naar een Hermé-winkeltje voor macarons dan de metro naar de Eiffeltoren.
De Eiffeltoren. DE Eiffeltoren. Ja, ik weet het, je wordt er mee doodgeslagen en zonder dat ik hem ooit in het echt gezien had wist ik hoe die eruit zag. Maar niks geeft weer hoe HOOG die toren is! Daar heb ik me toch even aan staan vergapen hoor. De kilometerlange rijen om naar boven te gaan gaven me rillingen (toeristen, bwek ;) ), maar op een dag sta ik daar heel vroeg in de ochtend om het ook eens te wagen. De prijs viel me trouwens goed mee: 14€ voor naar de top.
Ondertussen was iedereen moe, pijnlijke voeten en benen, het moet rond 20u geweest zijn. Degene die met de auto gekomen waren vonden het tijd om weer naar huis te gaan dus keerden we terug naar de metro en namen afscheid. Wij die bleven hadden nog één stop te doen: Montmartre. Wederom een gruwelijk toeristisch straatje met prul winkels naar omhoog, en daar was ze: precies hoe ik het mij herinnerde. Nuja, er was gigantisch veel meer volk. De eerste trappen omhoog werden we omringd door een stuk of 20 Kenianen die ons ter plekke een armbandje wilden aanvlechten. Ik kan goed kordaat zijn in zo'n gevallen en was zonder veel problemen op het eerste pleintje geraakt, maar mijn zus liet zich inpalmen. Ze kreeg een armbandje in de kleuren van de Keniaanse vlag. Eén ding viel mij op: hoewel ze lichtjes ambetant waren door iedereen en masse te overvallen waren ze vrij vriendelijk. We klommen verder (lieten één iemand van het gezelschap achter die geen trappen meer wou doen) en kwamen per verdiep nog méér leurders tegen! Lelijke handtassen, houten treintjes, armbanden, duizenden rinkelende miniatuur eiffeltorens, klepperende plastieke vogels, coke/beer-verkopers etc etc. Ik was geshockeerd! Dit is niet hoe ik mij Sacré-Coeur herinnerde, en gezellig was het allesbehalve. Alsof de hoeveelheid toeristen alleen al niet vervelend genoeg zijn.
Fin soit, eenmaal boven een toertje door de kerk gedaan, en dan naar een pleintje geleid waar de portret tekenaars zitten met gezellige restaurantjes errond (Place du Tertre?). Gingen we hier nog vlug iets eten voor we terug naar het station gingen? Ja dus, en ik ging weer alle trappen af om het achtergebleven gezelschap te gaan halen.
Omdat we te voet toch iets te lang onderweg gingen zijn besloot ik te gaan zoeken naar het metro station waar de ober ons naar verwees, terwijl de rest wat at. Zo kwam ik in de mooiste, rustigste, meest Parijse wijk van heel de dag. Een uur voor vertrek! Ik vond het metrostation niet, maar wel mijn weg terug naar boven en we gingen terug alle trappen af naar Anvers. Om 21u30 stonden we terug in Noord. Fin.
Nu wist ik op voorhand dat het een toeristische dag ging zijn, dus dat we het autentieke Parijs niet zagen is geen verwondering. Maar ik ben wel blij er op het laatste nog een glimp van opgevangen te hebben, want niets herinnerde mij aan het Parijs van 16 jaar geleden. Veel drukker, veel toeristischer, veel minder dan wat ik ervan maakte in mijn hoofd. Het was ook grijs, iedereen was moe en de dag was zeer traag van start gegaan.
We doen het nog eens over, maar nooit meer met zo'n grote groep. En ook nooit meer helemaal langs de Seine. Volgende keer zijn de wijkjes aan de beurt, ver van het massatoerisme. Parijs is er nog, maar het was even zoeken.
Toevallig was er een Tim Burton tentoonstelling in de Cinématèque Française, dus dat stond als eerste op de agenda. We kochten de tickets online, just in case. Een week eerder viel bij mijn oudste zus haar frank dat zij op dezelfde dag nog in Parijs zou zijn (debriefing voor Solidarités van haar huidige job in Tsjaad). We spraken dus af in Gare du Nord en namen met z'n allen de metro naar Bercy.
Aan de Cinématèque stond er een gigantische rij mensen buiten, waardoor mijn ticketloze zus niet mee kon en zich maar in afwachting in een caféetje zette. Om 13u moest zij weer door naar de luchthaven, dus de tentoonstelling op ons gemak bezichtigen werd een beetje lastig.Doordat wij ons tickets op voorhand hadden gekocht konden we gelukkig gelijk naar binnen en naar 't vijfde. Helaas zat ook daarboven veel te veel volk waardoor we met moeite alles op ons gemak konden bekijken. Het was een vluggertje, een ergernis, en helaas ook de moeite waardoor ik het alleen maar erger vond dat we niks deftig konden bekijken. Op een half uurtje stonden we aan het einde, kochten een Tim Burton kaartspel als souvenir and that was it. Super slecht georganiseerd, een limiet aan hoeveelheid mensen die per uur boven mochten was echt geen overbodig luxe geweest.
Maar ja, so be it, nu waren we ook sneller klaar om onze zus te vervoegen op café alvoor zij weer door moest. De Cinématèque ligt niet in de mooiste buurt, dus toen 13u naderde waren we klaar om aan onze doortocht langs de Seine te beginnen. We wachtten nog op drie vrienden die met de auto vanuit België zouden komen. Na veel gedoe waren we een uur later verenigd, waarna het tijd was voor lunch en toiletbezoek... Veel van Parijs was er nog niet gezien tegen de middag!
Twee straten verwijderd van de Seine en de Notre Dame placeerden we ons in een restaurantje. Een kleine menu voor 16€, frisdrank aan 4.50€! De bediening was super, vriendelijke madam, heerlijk eten en met de goedkoopste drank (een Leffe en kraanwater) waren we toch maar 20€ kwijt. Parijs, here we come!
Met afwisseling van regen en zon gingen we langs de Notre Dame, Palais de Justice, terug naar de Quartier Latin over Pont Neuf en schuilen voor de regen in Shakespeare & Co (mem. een herbezoek waard). Daar kocht ik 'A Moveable Feast' van Ernest Hemingway (ik was die titel al vaker tegengekomen maar pas achteraf had ik door wat een uitstekend souvenir het was vanuit DIE boekenwinkel in Parijs) en liep verloren tussen de immense hoeveelheid boeken. Hoe past dat allemaal in zo'n klein winkeltje? Ik richt mijn boekenkamer later ook zo in...
Terug over de Seine via Pont des Arts, slenteren langs de bouquinistes waar ik een poster van 'Tournée du Chat Noir' op de kop tikte, via het Louvre naar Place de la Concorde, vlug naar een Hermé-winkeltje voor macarons dan de metro naar de Eiffeltoren.
De Eiffeltoren. DE Eiffeltoren. Ja, ik weet het, je wordt er mee doodgeslagen en zonder dat ik hem ooit in het echt gezien had wist ik hoe die eruit zag. Maar niks geeft weer hoe HOOG die toren is! Daar heb ik me toch even aan staan vergapen hoor. De kilometerlange rijen om naar boven te gaan gaven me rillingen (toeristen, bwek ;) ), maar op een dag sta ik daar heel vroeg in de ochtend om het ook eens te wagen. De prijs viel me trouwens goed mee: 14€ voor naar de top.Ondertussen was iedereen moe, pijnlijke voeten en benen, het moet rond 20u geweest zijn. Degene die met de auto gekomen waren vonden het tijd om weer naar huis te gaan dus keerden we terug naar de metro en namen afscheid. Wij die bleven hadden nog één stop te doen: Montmartre. Wederom een gruwelijk toeristisch straatje met prul winkels naar omhoog, en daar was ze: precies hoe ik het mij herinnerde. Nuja, er was gigantisch veel meer volk. De eerste trappen omhoog werden we omringd door een stuk of 20 Kenianen die ons ter plekke een armbandje wilden aanvlechten. Ik kan goed kordaat zijn in zo'n gevallen en was zonder veel problemen op het eerste pleintje geraakt, maar mijn zus liet zich inpalmen. Ze kreeg een armbandje in de kleuren van de Keniaanse vlag. Eén ding viel mij op: hoewel ze lichtjes ambetant waren door iedereen en masse te overvallen waren ze vrij vriendelijk. We klommen verder (lieten één iemand van het gezelschap achter die geen trappen meer wou doen) en kwamen per verdiep nog méér leurders tegen! Lelijke handtassen, houten treintjes, armbanden, duizenden rinkelende miniatuur eiffeltorens, klepperende plastieke vogels, coke/beer-verkopers etc etc. Ik was geshockeerd! Dit is niet hoe ik mij Sacré-Coeur herinnerde, en gezellig was het allesbehalve. Alsof de hoeveelheid toeristen alleen al niet vervelend genoeg zijn.
Fin soit, eenmaal boven een toertje door de kerk gedaan, en dan naar een pleintje geleid waar de portret tekenaars zitten met gezellige restaurantjes errond (Place du Tertre?). Gingen we hier nog vlug iets eten voor we terug naar het station gingen? Ja dus, en ik ging weer alle trappen af om het achtergebleven gezelschap te gaan halen.
Omdat we te voet toch iets te lang onderweg gingen zijn besloot ik te gaan zoeken naar het metro station waar de ober ons naar verwees, terwijl de rest wat at. Zo kwam ik in de mooiste, rustigste, meest Parijse wijk van heel de dag. Een uur voor vertrek! Ik vond het metrostation niet, maar wel mijn weg terug naar boven en we gingen terug alle trappen af naar Anvers. Om 21u30 stonden we terug in Noord. Fin.Nu wist ik op voorhand dat het een toeristische dag ging zijn, dus dat we het autentieke Parijs niet zagen is geen verwondering. Maar ik ben wel blij er op het laatste nog een glimp van opgevangen te hebben, want niets herinnerde mij aan het Parijs van 16 jaar geleden. Veel drukker, veel toeristischer, veel minder dan wat ik ervan maakte in mijn hoofd. Het was ook grijs, iedereen was moe en de dag was zeer traag van start gegaan.
We doen het nog eens over, maar nooit meer met zo'n grote groep. En ook nooit meer helemaal langs de Seine. Volgende keer zijn de wijkjes aan de beurt, ver van het massatoerisme. Parijs is er nog, maar het was even zoeken.
Reacties