Twee weken geleden samen met mijn zus de initiatieles duiken gevolgd: heerlijk. Ik popelde om eindelijk de zuurstoffles omgebonden te krijgen en onder water in alle stilte te genieten van de drukke bedoening rondom. Ik geloof dat er zo'n 30 man was... Het anderhalf uur vloog voorbij en ik heb meer gebibberd van de kou dan effectief gedoken, but who cares. Daarvoor zijn initiatielessen. Trainingen zijn elke maandag en donderdag, maar met mijn Portugese taalles wordt het alleen donderdag. Omdat ik al een brevet heb werd het een beetje overbodig gevonden dat ik alle oefeningen weer zou doen. Ze stelden voor het belangrijkste eruit te pikken, me dat te laten doen, dan laten evalueren en daarna ben ik vrij om mee te gaan op de buiten duiken. Maar het was weer zo ver: ik kreeg het water niet uit mijn masker. Een standaard oefening. Geen probleem, zeiden ze, dat wordt zo vaak herhaald dat het een gewoonte wordt. Oké dan.
Ik heb nog steeds geen buddy gevonden, maar misschien komt dat nog. Mijn enthousiasme voor het duiken wordt maar moeilijk overgebracht op anderen precies.
De afgelopen dagen (avonden) heb ik een inhaalbeweging gedaan wat betreft feestjes. Vermoeiend, met een verkoudheid als gevolg. Hoe leuk het ook was, voorlopig toch wat rustiger aan doen.
Mijn stemplicht is ook weer volbracht (iedere keer vind ik het weer zo speciaal om te zien hoe langs alle kanten mensen tevoorschijn komen met een wit papiertje in hun handen) samen met een gezellig ontbijt.
Het laatste trainingsweekend voor interventie van het Rode Kruis is ook al een tijdje achter de rug. Nog 1 week om te leren, te oefenen, en dan mag ik voor het oog van een paar examinatoren iemand reanimeren, verzorgen of benaderen. Olé. Daarna ben ik wel beëdigd interventist (als zoiets al bestaat) waarbij ik tijdens hulpposten het veld opgestuurd wordt om mensen van de grond te vissen en naar de hulppost te (laten) brengen.
Vanavond een RK-quiz om ons voor te bereiden op het schriftelijk gedeelte van het examen. Sebiet dus de vragenlijst eens vast nemen en beginnen blokken.
Zo langzaamaan moet ik misschien eens wat actiever zijn in mijn andere leeractiviteiten ook. Profiteren van de vrije ochtenden die ik nog heb.
*Hatsjoe*
Ik heb nog steeds geen buddy gevonden, maar misschien komt dat nog. Mijn enthousiasme voor het duiken wordt maar moeilijk overgebracht op anderen precies.
De afgelopen dagen (avonden) heb ik een inhaalbeweging gedaan wat betreft feestjes. Vermoeiend, met een verkoudheid als gevolg. Hoe leuk het ook was, voorlopig toch wat rustiger aan doen.
Mijn stemplicht is ook weer volbracht (iedere keer vind ik het weer zo speciaal om te zien hoe langs alle kanten mensen tevoorschijn komen met een wit papiertje in hun handen) samen met een gezellig ontbijt.
Het laatste trainingsweekend voor interventie van het Rode Kruis is ook al een tijdje achter de rug. Nog 1 week om te leren, te oefenen, en dan mag ik voor het oog van een paar examinatoren iemand reanimeren, verzorgen of benaderen. Olé. Daarna ben ik wel beëdigd interventist (als zoiets al bestaat) waarbij ik tijdens hulpposten het veld opgestuurd wordt om mensen van de grond te vissen en naar de hulppost te (laten) brengen.
Vanavond een RK-quiz om ons voor te bereiden op het schriftelijk gedeelte van het examen. Sebiet dus de vragenlijst eens vast nemen en beginnen blokken.
Zo langzaamaan moet ik misschien eens wat actiever zijn in mijn andere leeractiviteiten ook. Profiteren van de vrije ochtenden die ik nog heb.
*Hatsjoe*
Reacties