Femme de la rue

In Leuven zeggen dat je naar Brussel wilt, het geeft verschillende reacties. Via meisjes uit de klas, die het rustige leven in Leuven wel appreciëren, kwam de documentaire "Femme de la rue" mij ter ore. Sofie Peeters, ik heb nu al respect voor hoe zij durft kijken voorbij de stereotypering, ondanks de dagelijkse lasterijen waar zij aan blootgesteld wordt (werd?). Ik dacht dat feminisme iets van vervlogen tijden was, maar zelfs in onze comfortabele contreien moeten we mekaar bijstaan en op onze strepen staan.
De verhalen die ik hoor komen van de stagaires chirurgie zijn ook niet van de malste. En dit kan, nog steeds. Mannen denken nog steeds hun dominantie te moeten bewijzen met schunnige opmerkingen. In de 21ste eeuw. Ik sta perplex. In "Femme de la rue" gaat het om een specifieke kerngroep allochtonen, op de afdeling chirurgie gaat het over rasechte Vlamingen. Misschien moet ik in mijn stagejaar ook maar een verborgen camera dragen.

Vriendelijk blijven wanneer je lastiggevallen wordt, niet stereotyperen. Het is weinig mensen gegeven. In Sint-Niklaas werd ik meer blootgesteld aan commentaren, sinds ik daar weg ben is het me nog weinig overkomen. Wanneer het een zeldzame keer toch nog eens gebeurt overvalt het me. Maar misschien dat ik daarom ook niet direkt in de aanval ga? Je zegt vriendelijk nee, je loopt door, je negeert blaffende honden. Wanneer je het niet meermaals per dag moet ondergaan is dat makkelijk gezegd.

Ik ben eens benieuwd waar dit staartje naartoe leidt, maar ze heeft allesinds mijn steun!