Soudal Classics
Gisteren mijn tweede hulppost bij het Rode Kruis gedaan sinds ik interventie ben. Opdat ik mijn aangeleerde skills niet zou verleren, en om het Rode Kruis waarde te geven voor zijn investeringen, probeer ik minstens één keer in de maand een hulppost te doen. De lange shift. Vandaag: Soudal Classics van 7u30 tot 18u. Veldcross, je m'en fous. Vijf shiften van +/- een half uur zodat we eens langs het hele parcours stonden, en de laatste shift van een uur. De favorieten kwamen voorbij gesjeesd en het supporterspubliek was in form. De paar ongelukjes die gebeurt zijn (brancarderen noodzakelijk) waren niet bij mijn ploegje, dus het was een zeer rustige dag.
Toen de wedstrijd er om 16u op zat, was het wachten tot we het sein kregen dat een deel van de 30 man van ons aanwezig al naar afdeling mocht. In sneltempo werd de mega-tent leeggehaald en uitgeruimd. En toen: was er nog een wielrenner met een wonde die mogelijks gehecht diende te worden! Ik heb braaf aan de hulppostverantwoordelijk/arts gevraagd of ik mee mocht kijken (mijn kijk-stages in het achterhoofd), en kreeg toestemming, tot jaloezie van enkelen (ze hadden gelijk). Dus, bij deze heb ik mijn eerste hechting gezien! Tegelijk heb ik nog eens met spuiten gewerkt (extra oefening kan nooit kwaad) en alle steriele spul klaar gelegd. Ik heb gezien hoe je een wonde verdoofd (zag er pijnlijk uit), kreeg uitleg over hoe de hechtingsnaald vast te houden, dikte van hechtingsdraad, hoe knopen te leggen en hoeveel (afhankelijk van de dikte van de draad).
Het slachtoffer zelf nam een foto van zijn wonde, om die te delen met de thuisbasis via één van de sociale netwerken. Het duurde niet lang eer ik die foto vond natuurlijk. Maar dat heb ik alleen gedaan omdat we vergeten waren zijn gegevens te noteren. Dat doen we altijd voor de statistieken, maar nu waren we te overdonderd door de actie denk ik.
Op afdeling stond er een heerlijke spaghetti op ons te wachten, en een aparte ploeg die hiervoor gezorgd had + de afruim! Samen met het geregelde ontbijt en het lunchpakket was het dus allemaal dik in orde. Op zo'n manier doe ik met plezier vrijwilligerswerk!
Toen de wedstrijd er om 16u op zat, was het wachten tot we het sein kregen dat een deel van de 30 man van ons aanwezig al naar afdeling mocht. In sneltempo werd de mega-tent leeggehaald en uitgeruimd. En toen: was er nog een wielrenner met een wonde die mogelijks gehecht diende te worden! Ik heb braaf aan de hulppostverantwoordelijk/arts gevraagd of ik mee mocht kijken (mijn kijk-stages in het achterhoofd), en kreeg toestemming, tot jaloezie van enkelen (ze hadden gelijk). Dus, bij deze heb ik mijn eerste hechting gezien! Tegelijk heb ik nog eens met spuiten gewerkt (extra oefening kan nooit kwaad) en alle steriele spul klaar gelegd. Ik heb gezien hoe je een wonde verdoofd (zag er pijnlijk uit), kreeg uitleg over hoe de hechtingsnaald vast te houden, dikte van hechtingsdraad, hoe knopen te leggen en hoeveel (afhankelijk van de dikte van de draad).
Het slachtoffer zelf nam een foto van zijn wonde, om die te delen met de thuisbasis via één van de sociale netwerken. Het duurde niet lang eer ik die foto vond natuurlijk. Maar dat heb ik alleen gedaan omdat we vergeten waren zijn gegevens te noteren. Dat doen we altijd voor de statistieken, maar nu waren we te overdonderd door de actie denk ik.
Op afdeling stond er een heerlijke spaghetti op ons te wachten, en een aparte ploeg die hiervoor gezorgd had + de afruim! Samen met het geregelde ontbijt en het lunchpakket was het dus allemaal dik in orde. Op zo'n manier doe ik met plezier vrijwilligerswerk!
Reacties