Limbo
Boek twee is uit, boek drie begint met menselijke ledematen die uit kookpotten steken... Ik heb in de bibliotheek drie boeken over Oeganda meegegritst, en de eerste over Idi Amin (Last King of Scotland) is uit. Oegandezen worden erin geportretteerd als een capabel volk, en niet als tweederangs kleurlingen die wij, uit het noorden, moeten gaan analyseren en vervolgens redden. Een valkuil waar ook ik wel eens in dreig te vallen. Gelijk kwam er een suggestie voor nieuw leesvoer uit: 'Een grap van God' van Dirk Draulans. "Hij hakt stevig in op de hardnekkige mythe van de heldhaftige oorlogsjournalist. Hij zoekt de verborgen agenda van vele blanken die in Afrikaanse oorlogen neerstrijken. Hij schiet met scherp op mensen die menen dat ze nodig zijn om zwarten te redden.". Niet alleen de heldhaftige oorlogsjournalist, maar ook de heldhaftige arts zonder grenzen moet er schijnbaar aan geloven. Een kritische blik, meer heb ik niet nodig om een boek op mijn lijstje te zetten!
De uitkomst van het interview kom ik pas te weten over twee weken vermoed ik. Tzal mij benieuwen of ik er nog bij ben, ouwe taart dat ik ben. Geen erg, ik heb al een nieuwe vakantiebestemming op het oog: Cambodja, zeepaardjes gaan redden. Maar dit zal met een peperdure organisatie geschieden, dus na duchtig sparen lukt dat misschien volgend jaar.
Examenresultaten zijn pas vrijdag, en ondertussen zijn de lessen weer begonnen. De ene twee uren al saaier als de andere. Aftellen naar de zomer maar weer!
Ohja, vergat ik het bijna nog te vertellen: op weg naar de cursusdienst voor mijn boekenkast-vulling stonden twee politiecombi's en een ziekenwagen langs de stoeprand. Een paar zwaantjes regelden het verkeer en een andere agent hield pottekijkers uit de buurt. Ik ving een glimps op van ambulanciers die CPR aan het uitvoeren waren, en mijn hart kromp. Ik fietste het gehele gebeuren voorbij, zonder teveel te kijken en zonder te stoppen, en toen moest ik op mijn onderlip bijten om niet in tranen uit te barsten. Gevoeliger dan ik dacht, hoe moet dat dan als IK die persoon had gevonden? Maar ik denk dat dan de aangeleerde routine en adrenaline overneemt. Ik heb mijn eerste hulp skills nog niet veel moeten gebruiken in het dagelijkse leven, maar ik heb al tig accidenten zien gebeuren. Vaak sta ik er een tijdje op te kijken, om te zien of er al iemand het voortouw neemt en de juiste stappen zet. Wanneer dat zo is fiets ik vaak weer verder. Verzaak ik dan hulp te geven aan een persoon in nood? Ik denk het niet, maar dat gevoel bekruipt me wel steeds.
De uitkomst van het interview kom ik pas te weten over twee weken vermoed ik. Tzal mij benieuwen of ik er nog bij ben, ouwe taart dat ik ben. Geen erg, ik heb al een nieuwe vakantiebestemming op het oog: Cambodja, zeepaardjes gaan redden. Maar dit zal met een peperdure organisatie geschieden, dus na duchtig sparen lukt dat misschien volgend jaar.
Examenresultaten zijn pas vrijdag, en ondertussen zijn de lessen weer begonnen. De ene twee uren al saaier als de andere. Aftellen naar de zomer maar weer!
Ohja, vergat ik het bijna nog te vertellen: op weg naar de cursusdienst voor mijn boekenkast-vulling stonden twee politiecombi's en een ziekenwagen langs de stoeprand. Een paar zwaantjes regelden het verkeer en een andere agent hield pottekijkers uit de buurt. Ik ving een glimps op van ambulanciers die CPR aan het uitvoeren waren, en mijn hart kromp. Ik fietste het gehele gebeuren voorbij, zonder teveel te kijken en zonder te stoppen, en toen moest ik op mijn onderlip bijten om niet in tranen uit te barsten. Gevoeliger dan ik dacht, hoe moet dat dan als IK die persoon had gevonden? Maar ik denk dat dan de aangeleerde routine en adrenaline overneemt. Ik heb mijn eerste hulp skills nog niet veel moeten gebruiken in het dagelijkse leven, maar ik heb al tig accidenten zien gebeuren. Vaak sta ik er een tijdje op te kijken, om te zien of er al iemand het voortouw neemt en de juiste stappen zet. Wanneer dat zo is fiets ik vaak weer verder. Verzaak ik dan hulp te geven aan een persoon in nood? Ik denk het niet, maar dat gevoel bekruipt me wel steeds.
Reacties