Dag 2, 3, 4
En toen kwamen er geen blogposts meer, want toen nam de vermoedheid over.
Zo goed als het bloed trekken ging op dag 1, zo miserabel slecht ging het op de drie daarop volgende dagen. Op een bepaald moment zelfs zo erg dat het bloed eruit spoot... Neenee, ik heb geen slagader verwisseld met een vene. Ik werkte aan de linkerarm, tegen mijn hand in, en vergat de manchet los te maken... De persoon in kwestie merkte er niks van, of deed dat toch niet blijken, want mijn begeleidende arts was er druk mee in gesprek. Hoe slechter het ging hoe zenuwachtiger ik de daaropvolgende ochtend was als er weer bloednames gedaan moesten worden. Waar de arts mij de eerste dag volledig met rust liet, kwam hij er nu altijd maar meer bij staan. Ik denk dat hij het evenmin begreep als ik, waarom ik nu plots zo stuntelde. Gelukkig ging het de laatste dag weer iets beter, maar ik snap nog steeds niet wat er ineens gebeurt was. Eén ding weet ik: hoe zenuwachtig ik ook ben, nóóit opgeven en blijven zelfzekerd over komen naar de patiënt. Ik heb me vaak geëxcuseerd voor de blauwe plek die ik achter liet, en niemand vond het erg.
Ik heb een paar keer zelf de consultatie kunnen leiden wanneer het nederlandstaligen waren. Maar het was toch jammer dat de taal zo'n probleem bleek. Nu weet ik dat ik dat niet meer mag doen voor een communicatie-stage.
Ondertussen zijn de dagen alweer voorbij gevlogen. Vrijdag na de stage had ik vrij, en ik had heel de dag migraine. 's Avonds naar een galabal, en zaterdag tweede poging om uit te rusten en dingen gedaan te krijgen. Zondag zat ik heel de dag in Gent omwille van de voorbereidingsdag voor Oeganda. Een eerste kennismaking met al degenen die ook mee gaan, en met andere mensen die ook gebeten zijn door de reis-microbe. Het was heel aangenaam. Het is een superleuk vooruitzicht om 5 weken intensief door te brengen met mensen die je amper kent.
Maandagavond kreeg ik een ticket in mijn schoot geworpen om naar Cristina Branco te gaan zien/luisteren in de stadsschouwburg. Kippevel momenten, hartverscheurend mooi. Wat een stem! En dan versta ik het verhaal dat ze zingt nog niet helemaal. De fado begint me te dagen.
Nu morgen en maandag nog een hele dag hulppost bij het Rode Kruis, en dan is mijn paasvakantie begonnen! Eindelijk! Tijd om een giga-leerachterstand in te halen!
Zo goed als het bloed trekken ging op dag 1, zo miserabel slecht ging het op de drie daarop volgende dagen. Op een bepaald moment zelfs zo erg dat het bloed eruit spoot... Neenee, ik heb geen slagader verwisseld met een vene. Ik werkte aan de linkerarm, tegen mijn hand in, en vergat de manchet los te maken... De persoon in kwestie merkte er niks van, of deed dat toch niet blijken, want mijn begeleidende arts was er druk mee in gesprek. Hoe slechter het ging hoe zenuwachtiger ik de daaropvolgende ochtend was als er weer bloednames gedaan moesten worden. Waar de arts mij de eerste dag volledig met rust liet, kwam hij er nu altijd maar meer bij staan. Ik denk dat hij het evenmin begreep als ik, waarom ik nu plots zo stuntelde. Gelukkig ging het de laatste dag weer iets beter, maar ik snap nog steeds niet wat er ineens gebeurt was. Eén ding weet ik: hoe zenuwachtig ik ook ben, nóóit opgeven en blijven zelfzekerd over komen naar de patiënt. Ik heb me vaak geëxcuseerd voor de blauwe plek die ik achter liet, en niemand vond het erg.
Ik heb een paar keer zelf de consultatie kunnen leiden wanneer het nederlandstaligen waren. Maar het was toch jammer dat de taal zo'n probleem bleek. Nu weet ik dat ik dat niet meer mag doen voor een communicatie-stage.
Ondertussen zijn de dagen alweer voorbij gevlogen. Vrijdag na de stage had ik vrij, en ik had heel de dag migraine. 's Avonds naar een galabal, en zaterdag tweede poging om uit te rusten en dingen gedaan te krijgen. Zondag zat ik heel de dag in Gent omwille van de voorbereidingsdag voor Oeganda. Een eerste kennismaking met al degenen die ook mee gaan, en met andere mensen die ook gebeten zijn door de reis-microbe. Het was heel aangenaam. Het is een superleuk vooruitzicht om 5 weken intensief door te brengen met mensen die je amper kent.
Maandagavond kreeg ik een ticket in mijn schoot geworpen om naar Cristina Branco te gaan zien/luisteren in de stadsschouwburg. Kippevel momenten, hartverscheurend mooi. Wat een stem! En dan versta ik het verhaal dat ze zingt nog niet helemaal. De fado begint me te dagen.
Nu morgen en maandag nog een hele dag hulppost bij het Rode Kruis, en dan is mijn paasvakantie begonnen! Eindelijk! Tijd om een giga-leerachterstand in te halen!
Reacties
Zoals je weet, ben ik geen dokter, maar ik ben wel een van die mensen met van die ambetante aders. Ze pakken bij mij doorgaans 'n klein naaldje. :-D
Anyways, 'k was daarnet op zoek naar je e-mailadres dat ik ooit had, maar 'k vind het niet meer. Mail je mij eens op 't adres dat je te zien krijgt via mij reactie?