Speldeprik kussen

Ik ben weer een stap verder in mijn 'exotische reizen'-proces. Vijf vaccinaties rijker, gelukkig maar in 3 spuiten. Auw mijn arme, tetanus gekwelde, schouder. Ik heb er een geel boekje bij, verstrekt door een dokteres in spe die er absoluut niks van kende. Buiten hoe ze haar papieren moest invullen. De prof, haar lichtend voorbeeld, is naar mij gekomen om mij op het hart te drukken dat het belangrijk is dat er voor HIV PEP (post exposure prophylaxis) gezorgd wordt. Óf door de organisatie met wie ik reis (een hoop studenten) óf door de unief (die niks doen tenzij zij het organiseren). Goed dat hij het vermelde, want ik had er waarschijnlijk veel te laat bij stilgestaan. Op de voorbereidingsdag is het vernoemd, en iedereen had vaag het idee dat het in orde was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Nu zijn we aan het brainstormen hoe we die peperdure PEP in ons bezit kunnen krijgen.

HIV en rabies zijn zowat de twee gevaarlijkste ziektes die je kan oplopen in exotische gebieden. En niet alleen wordt het een zoektocht naar een betaalbare PEP, maar ook naar een beschikbaar rabies-vaccin! Blijkbaar is er, voor de zoveelste keer, een stock-breuk. België zit zonder, Duitsland zit zonder... Als er nu twee dingen zijn waar ik niet zonder wil vertrekken, zijn het deze twee dingen wel. Net toen ik dacht dat het einde der voorbereidingen nabij was. Moest ik echt geen rabies vaccin vastkrijgen, én moest ik daar in Uganda gebeten worden, én moest er in Gulu geen rabies-vaccin en antilichamen voorradig zijn dan moet ik stante pede naar Kampala. Als er daar ook geen zijn moet ik ogenblikkelijk terug naar België. Zucht, dat gaat dus NIET gebeuren, want al moet ik heel Europa afrijden, ik zal een rabies vaccin vinden! Niet dat ik daarna zomaar gebeten mag worden, maar dan voel ik me al veel geruster.

Nu heb ik de Bradt gids nog eens zitten doorbladeren, en daar wordt vermeld dat de PEP ter plaatse ter beschikking is voor $15. Ik weet absoluut niet wat ik van Uganda moet verwachten, maar ik heb mijn verwachtingen al bijgesteld van lemen hutjes bewoond door indigenous people met absoluut geen nutsvoorzieningen (die er overigens ook wel zijn) tot een Afrikaanse versie van Portugal. Dat wil zeggen dat de gezondheidszorg (en water, electriciteit, democratie etc) misschien niet zo'n hoge standaard heeft als België, maar dat er zeker wel een basis is. Weinig landen hebben trouwens het niveau van België. Frankrijk is bijvoorbeeld een goeie mix van Portugese landelijkheid en hoge standaarden.

Anyway, dat wilt zeggen dat ik niet verwacht dat ze in Gulu Regional Referral Hospital géén PEP zouden hebben, vermits die kliniek specialiseert in HIV preventie en behandeling. Maar Manon, de Oeganda-experte bij uitstek, kan ons niet garanderen dat daar PEP voorhanden is, en zoja of die dan toegankelijk is en nog niet vervallen. Is dat dan geen ernstige onderschatting van de capaciteiten van Gulu of moet ik mijn beeld toch nog wat afzwakken?
Volgens de Bradt guide is het allesinds mogelijk, maarja, voor de doorsnee toerist is de kans om HIV op te lopen nog altijd iets kleiner dan voor de doorsnee geneeskunde student. Hoe grondig is de beschikbaarheid en kwaliteit van de PEP dan uitgezocht?
De arts van GHB gaf me een lijstje mee met wat er zeker in de PEP moet zitten, en wat zeker niet. Nu geloof ik Manon op haar woord dat het niet veel uithaalt te vragen of ze daar PEP voorhanden hebben, om dan ter plaatse tot ontdekking te komen dat het niet zo is. Doet me denken aan Portugal, vraag me niet waarom. Wist je trouwens dat meerdere Afrika-reizigers Portugal wit Afrika noemen?

Maar dan komen we nog steeds bij hetzelfde uit: ook al bestaat er een grote kans dat er plaatselijk PEP aanwezig is, zonder vertrekken vind ik nog altijd te riskant. Maar waar geraken we er nu aan hier? Of waar vind ik de absolute bevestiging dat het ter plaatse aanwezig is? Maandag misschien maar eens een paar telefoontjes plegen...