Bijna.
Nog anderhalve week te gaan en ik zit op de nachtvlucht naar Oeganda. Nog twee examens te gaan. Nog één BBQ. Nog één bezoekje naar St-Niklaas.
Zo te horen heeft mijn vader weer even de helderheid gehad recente gebeurtenissen te onthouden. Hij herinnert zich zelfs dingen van vlak voor zijn longontsteking. Hij ligt niet meer aan een voedselzak maar moet nu zelf eten, en sinds gisteren zou hij kinesitherapie krijgen om terug wat spieren aan zijn knokige botten te kweken. Ik denk dat hij nog steeds grotendeels mindere dagen heeft, maar ik ben al blij dat hij daar toch nog ergens in dat lichaam zit. Ik ben eens benieuwd naar hoe hij is wanneer ik hem ga bezoeken eind volgende week.
Langzaamaan heb ik ook alles verzameld en geregeld dat ik nodig heb voor Oeganda. Zondag leg ik alles op een hoop op mijn bed en zal ik op magische wijze alles in een rugzak doen verdwijnen. Mijn hebben en houden voor 5 weken.
Ik (en de anderen) heb een mailtje gekregen van de persoon die ons van een thuis gaat voorzien voor 4 weken. Ik krijg een gastmama en een gastzusje van 2,5 jaar. Mijn gastmama is een fan van Tintin en Asterix én is al naar het stripmuseum in Brussel geweest. Ik hoorde zeer primitieve verhalen over verblijven in Congo, maar iets zegt me dat ik hier meer als een emmer water ga krijgen om me dagelijks mee te wassen. Les 1: Afrikaanse landen zijn onderling verschillend! Congo zal dan ook nog wel één van de chaos landen per uitstek zijn.
Hoe dan ook ben ik toch zeer verrast dat mijn gastmama én Tintin en Asterix in Oeganda heeft, én daarbovenop al naar Bxl is geweest. Volgens mij is ze een echte Gulu-nese, en niet eens uit Kampala.
Nog bedenkingen die ik me gemaakt heb: voor het eerst zal ik omgeven zijn door alleen maar zwarte mensen. Als je daar even bij stil staat: dat is toch een subtiele aanpassing aan het gezichtsveld. In het boek "Wat is de wat" beschrijft Valentino Achak Deng zijn eerste ontmoeting met een blanke als een binnenstebuiten gedraaide persoon. Ik ga naar een land met schaduwen. Niemand lijkt het daar ooit over te hebben of bij stil te staan, maar mij vielen de Belgische nummerplaten na een jaar Portugal al op ("die zijn roos!"). Zo'n voortdurende onbewuste prikkel in het gezichtsveld wekt gewenning op. Als die plots veranderd valt dat op. Misschien moet ik mij niet aanpassen aan de donkerte van de mensenmassa daar. Misschien is het ook maar goed, zo onder de tropische zon, dat het licht niet gereflecteerd wordt op witte gelaten. Maar dan zal het wit hier me achteraf wel ineens opvallen. Of misschien juist niet, omdat het hier zo grijs is?
Ach, kleine bedenkingen! Nog anderhalve week, en ik zit er middenin! Ik laat me 5 weken leiden, en daarna is het weer back to business as usual. Met hopelijk maar 2 herexamens...
Zo te horen heeft mijn vader weer even de helderheid gehad recente gebeurtenissen te onthouden. Hij herinnert zich zelfs dingen van vlak voor zijn longontsteking. Hij ligt niet meer aan een voedselzak maar moet nu zelf eten, en sinds gisteren zou hij kinesitherapie krijgen om terug wat spieren aan zijn knokige botten te kweken. Ik denk dat hij nog steeds grotendeels mindere dagen heeft, maar ik ben al blij dat hij daar toch nog ergens in dat lichaam zit. Ik ben eens benieuwd naar hoe hij is wanneer ik hem ga bezoeken eind volgende week.
Langzaamaan heb ik ook alles verzameld en geregeld dat ik nodig heb voor Oeganda. Zondag leg ik alles op een hoop op mijn bed en zal ik op magische wijze alles in een rugzak doen verdwijnen. Mijn hebben en houden voor 5 weken.
Ik (en de anderen) heb een mailtje gekregen van de persoon die ons van een thuis gaat voorzien voor 4 weken. Ik krijg een gastmama en een gastzusje van 2,5 jaar. Mijn gastmama is een fan van Tintin en Asterix én is al naar het stripmuseum in Brussel geweest. Ik hoorde zeer primitieve verhalen over verblijven in Congo, maar iets zegt me dat ik hier meer als een emmer water ga krijgen om me dagelijks mee te wassen. Les 1: Afrikaanse landen zijn onderling verschillend! Congo zal dan ook nog wel één van de chaos landen per uitstek zijn.
Hoe dan ook ben ik toch zeer verrast dat mijn gastmama én Tintin en Asterix in Oeganda heeft, én daarbovenop al naar Bxl is geweest. Volgens mij is ze een echte Gulu-nese, en niet eens uit Kampala.
Nog bedenkingen die ik me gemaakt heb: voor het eerst zal ik omgeven zijn door alleen maar zwarte mensen. Als je daar even bij stil staat: dat is toch een subtiele aanpassing aan het gezichtsveld. In het boek "Wat is de wat" beschrijft Valentino Achak Deng zijn eerste ontmoeting met een blanke als een binnenstebuiten gedraaide persoon. Ik ga naar een land met schaduwen. Niemand lijkt het daar ooit over te hebben of bij stil te staan, maar mij vielen de Belgische nummerplaten na een jaar Portugal al op ("die zijn roos!"). Zo'n voortdurende onbewuste prikkel in het gezichtsveld wekt gewenning op. Als die plots veranderd valt dat op. Misschien moet ik mij niet aanpassen aan de donkerte van de mensenmassa daar. Misschien is het ook maar goed, zo onder de tropische zon, dat het licht niet gereflecteerd wordt op witte gelaten. Maar dan zal het wit hier me achteraf wel ineens opvallen. Of misschien juist niet, omdat het hier zo grijs is?
Ach, kleine bedenkingen! Nog anderhalve week, en ik zit er middenin! Ik laat me 5 weken leiden, en daarna is het weer back to business as usual. Met hopelijk maar 2 herexamens...
Reacties