Papa

Mijn vader ligt nu al 4 weken in het ziekenhuis (of zo ongeveer, ik ben de tel kwijt). Hij ging omwille van zijn verergerende verwardheid, maar ondertussen is hij nog steeds niet thuis omwille van heel andere redenen: ziekte van Kahler met nieraantasting, en afgelopen weekend nog een longontsteking er bovenop. Het zag er even heel slecht uit. Voor ons drie zussen in België werd even alles overhoop gegooid om dagelijks naar Sint-Niklaas te rijden. Op zondag sprak hij terug een beetje, en was blij ons te zien. Hij geraakte door de ontsteking en ligt sinds donderdag terug op nefrologie. Zijn lichaam is maar een fractie van het iele dat het sowieso maar was. Zijn geest lijkt kortsluiting te hebben gehad. Zijn longontsteking werd behandeld, zijn Kahler wordt ook opgevolgd en behandeld en hij krijgt om de dag dialyse om zowel zijn hersenen als zijn lichaam te ontlasten van de afvalstoffen. Maar mentaal komt hij er niet bovenop, integendeel. Mijn vader is dan ook altijd al een speciaal geval geweest en ik vrees dat het totale verlies van controle over zijn leven nu zijn effect heeft. Ik denk dat hij zich altijd al een speelbal heeft gevoeld van anderen, en nu helemaal.

Maar goed, hij wordt omgeven door zorgen en ook al heb ik nu examens dan zijn er nog de andere twee zussen die er voor zorgen dat er gekeken wordt naar wat er scheelt aan zijn hoofd. Op twee weken tijd zo enorm achteruit gaan, daar moet toch een oorzaak voor zijn. En een behandeling. Al was het maar om het even te vertragen.