Back home
Gelukkig had ik een reisverzekering afgesloten: één telefoontje en mijn vlucht naar huis werd direkt geboekt.
Nadat dat geregeld was zondag ging ik nog naar de evaluatiemeeting. Meetings in Oeganda zijn langdradig en saai, maar ik dacht nog een laatste moeite te doen. Ze kregen wel niet veel tijd: na een uur zou ik naar huis gaan om te pakken. Het uur was om en er was nog niet veel gezegd (buiten een opsomming van de te behandelen punten, een gebed, een opsomming van bedragen gekregen en gespendeerd...) en ontsnapte ik tijdens een 'energizer'. Betere dingen te doen. Op een half uur tijd had ik thuis alles ingepakt en zo nam ik nog de laatste paar minuten van de vergadering mee. Moris was eerst verschoten van mijn vroege vertrek, maar toen ik terug gearriveerd was deelde hij mijn slechte nieuws aan iedereen mee. Hij stelde een moment of silence voor en nog een gebed. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel amen gezegd als in Oeganda.
Daarna nog een laatste shot voor de documentaire, iets dat normaal op het einde van het project zou gebeuren dus waar ze mij nog even voor te stekken moesten hebben.
's Avonds kreeg ik iedereen nog bijeen voor een avondmaal bij Sankofa: een concentratiepunt van blanken, maar met pizza's die verdomd goed smaken na 2 weken Oegandese posho, bonen en rijst. Al de Belgen en heel mijn gastgezin + de boda-boda driver waar ik ondertussen ook gesteld op was geraakt. Hij was ocharme niet in zijn comfortzone. Zo één pizza is een goeie werkweek waard denk ik. Hij had nog nooit eerder pizza gegeten, dus zo zal hij mij toch eeuwig herinneren!
Maandagochtend stapte ik om 6u30 op de bus in Gulu (samen met één van de Belgische mannen die me begeleidde tot helemaal aan de luchthaven *oooh*) en om 23u30 had ik mijn vlucht met KLM. In die tijd zaten we 6 uur op de bus, liepen we rond in Kampala op zoek naar een artisanaal marktje (flashback naar Camden Town, Londen) op zoek naar een hotel met een kamer vrij (R. zou pas de volgende ochtend de bus terug naar Gulu nemen) en pikte we met een half oog en oor tijdens dat heen en weer wandelen op hoe we een shared taxi moesten gebruiken.
Zo kwamen we rond 18u zonder veel moeite aan op de luchthaven. Nog een laatste maaltijd en dan ruim op tijd door de security naar mijn gate. De wachtruimte zat boemvol Amerikanen. De KLM vlucht was nog fancier dan Ethiopian Airlines (maar het eten was minder lekker) en met de nieuwste cd van Mumford & Sons op mijn privé entertainment setje viel ik in slaap. Dat de nachtvlucht maar snel voorbij was. Ik kreeg een warme maaltijd om middernacht en een warm ontbijt om 6u. Vanuit Schiphol nam ik nog een city hopper naar Brussel: sinaasappelsapje en mini chocolate chip koekjes als tweede ontbijtje.
Ik werd opgehaald door Pedro, Bie en Lara, en Carolien wachtte me thuis op met Pinda (nieuwe telg van de familie).
Gisteren nog met hen mee naar de begrafenisondernemer en de deken geweest, vandaag nog wat brieven op de post gedaan en om een gepaste jurk. Het is hier pokkewarm. Nog warmer dan in Oeganda.
Met Oeganda ben ik overigens nog niet klaar. Het leukste moest nog komen: een week rondtrekken. Ik heb nog een hoop natuurpracht tegoed. Op een dag, als ik weer wat geld bijeen heb (en nadat ik eerst wat andere continenten bezocht heb misschien) kom ik terug. Ik verwacht wel dat Noord-Oeganda tegen dan wat geëvolueerd is.
Er is een hele lijst van dingen die ik voor de eerste keer heb meegemaakt/gezien/gedaan de afgelopen drie weken. Die opsomming komt later. Voorlopig ben ik weer even bijgepent.
Nadat dat geregeld was zondag ging ik nog naar de evaluatiemeeting. Meetings in Oeganda zijn langdradig en saai, maar ik dacht nog een laatste moeite te doen. Ze kregen wel niet veel tijd: na een uur zou ik naar huis gaan om te pakken. Het uur was om en er was nog niet veel gezegd (buiten een opsomming van de te behandelen punten, een gebed, een opsomming van bedragen gekregen en gespendeerd...) en ontsnapte ik tijdens een 'energizer'. Betere dingen te doen. Op een half uur tijd had ik thuis alles ingepakt en zo nam ik nog de laatste paar minuten van de vergadering mee. Moris was eerst verschoten van mijn vroege vertrek, maar toen ik terug gearriveerd was deelde hij mijn slechte nieuws aan iedereen mee. Hij stelde een moment of silence voor en nog een gebed. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel amen gezegd als in Oeganda.
Daarna nog een laatste shot voor de documentaire, iets dat normaal op het einde van het project zou gebeuren dus waar ze mij nog even voor te stekken moesten hebben.
's Avonds kreeg ik iedereen nog bijeen voor een avondmaal bij Sankofa: een concentratiepunt van blanken, maar met pizza's die verdomd goed smaken na 2 weken Oegandese posho, bonen en rijst. Al de Belgen en heel mijn gastgezin + de boda-boda driver waar ik ondertussen ook gesteld op was geraakt. Hij was ocharme niet in zijn comfortzone. Zo één pizza is een goeie werkweek waard denk ik. Hij had nog nooit eerder pizza gegeten, dus zo zal hij mij toch eeuwig herinneren!
Maandagochtend stapte ik om 6u30 op de bus in Gulu (samen met één van de Belgische mannen die me begeleidde tot helemaal aan de luchthaven *oooh*) en om 23u30 had ik mijn vlucht met KLM. In die tijd zaten we 6 uur op de bus, liepen we rond in Kampala op zoek naar een artisanaal marktje (flashback naar Camden Town, Londen) op zoek naar een hotel met een kamer vrij (R. zou pas de volgende ochtend de bus terug naar Gulu nemen) en pikte we met een half oog en oor tijdens dat heen en weer wandelen op hoe we een shared taxi moesten gebruiken.
Zo kwamen we rond 18u zonder veel moeite aan op de luchthaven. Nog een laatste maaltijd en dan ruim op tijd door de security naar mijn gate. De wachtruimte zat boemvol Amerikanen. De KLM vlucht was nog fancier dan Ethiopian Airlines (maar het eten was minder lekker) en met de nieuwste cd van Mumford & Sons op mijn privé entertainment setje viel ik in slaap. Dat de nachtvlucht maar snel voorbij was. Ik kreeg een warme maaltijd om middernacht en een warm ontbijt om 6u. Vanuit Schiphol nam ik nog een city hopper naar Brussel: sinaasappelsapje en mini chocolate chip koekjes als tweede ontbijtje.
Ik werd opgehaald door Pedro, Bie en Lara, en Carolien wachtte me thuis op met Pinda (nieuwe telg van de familie).
Gisteren nog met hen mee naar de begrafenisondernemer en de deken geweest, vandaag nog wat brieven op de post gedaan en om een gepaste jurk. Het is hier pokkewarm. Nog warmer dan in Oeganda.
Met Oeganda ben ik overigens nog niet klaar. Het leukste moest nog komen: een week rondtrekken. Ik heb nog een hoop natuurpracht tegoed. Op een dag, als ik weer wat geld bijeen heb (en nadat ik eerst wat andere continenten bezocht heb misschien) kom ik terug. Ik verwacht wel dat Noord-Oeganda tegen dan wat geëvolueerd is.
Er is een hele lijst van dingen die ik voor de eerste keer heb meegemaakt/gezien/gedaan de afgelopen drie weken. Die opsomming komt later. Voorlopig ben ik weer even bijgepent.
Reacties