Dat was het dan

En zo kwam er aan mijn Afrika reis een abrupt einde. Alvorens ik vertrok hield ik er wel rekening mee in mijn achterhoofd, maar je hoopt altijd dat het niet gebeurt natuurlijk. Pessimisme is nooit goed.
Om 20u05 gisterenavond is mijn papa overleden in het AZ Nikolaas. Twee maand eerder met klachten van verwardheid en onevenwicht zelf naar spoed gewandeld. Eén keer naar huis gestuurd, de tweede keer lieten ze hem niet meer gaan. Na een week zoeken werd de oorzaak van zijn afunctionele nieren achterhaald en werd de behandeling ingezet. Stressbeest en doemdenker als hij was had hij al spijt dat hij naar het ziekenhuis gekomen was. Ipv iets simpel was het iets ernstig, ook al leek de behandeling eenvoudig. Ergens had hij gelijk, maar zonder werkende nieren, hoe lang hou je het dan vol thuis? Een paar dagen daarna kreeg hij een pneumonie, en was het kantje boordje. We waakten naast zijn bed en ergens wilden we dat het snel gedaan was omdat hij zo afzag. Na dat weekend herstelden zijn vitale lichaamsfuncties, maar zijn lichaam en geest bleven achter. Uiteindelijk was hij goed genoeg om van intensieve terug naar een kamer te gaan, maar hij was ettelijke kilo's lichter en weigerde te eten. Ondertussen werd hij nog steeds behandeld, wat zijn lichamelijk herstel bemoeilijkte. Hij stabiliseerde op een lager niveau, ook mentaal omdat hij veel minder gestresseerd was dan normaal en de meest onlogische zinsconstructies tevoorschijn toverde. We kregen tegenstrijdige berichten van de 5 artsen die hem behandelden, maar geloofde de positieve: zijn nieren waren bijna terug volledig functioneel en de oorzaak in het bloed leek ook onder controle. Ik was ondertussen afgehaakt van de bezoeken, zo'n dingen gebeuren precies altijd tijdens mijn examens. Hij was stabiel, leek zorgelozer, dus geen akute redenen om examens af te zeggen. Fanny nam deels de rol over, en met veel geduw en getrek werd er een poging gedaan administratie in orde te krijgen.
Na te examens ben ik nog langs geweest, de laatste keer. Zijn toestand leek niet te verergeren en ik twijfelde aan de meerwaarde van in België te blijven. Had hij ziek geworden voor ik mijn tickets had geboekt was het anders natuurlijk. Ik vertelde hem dat ik naar Oeganda ging, en dat ik hem alle foto's ging tonen als ik terug was. Hij wou graag foto's zien, maar leek voor de rest niet honderd procent te vatten dat ik wel even weg zou zijn. Hij was vrolijk, en nadat ik hem een knuffel gaf profiteerde hij er gelijk van de toffe verpleegster ook eens vast te pakken. "Ik ga er van profiteren he! Anders zou ze dat nooit goedkeuren!". Mijn papa die met verpleegsters flirt. Dan weet je al dat hij niet in orde is, maar hij was tenminste vrolijk.

Carolien was na een jaar Tsjaad terug in Europa, maar doordat de auto verdween richting grootouders kwam ze niet direct naar België. Fanny vertrok donderdag voor 10 dagen naar Portugal. Woensdagavond kreeg mijn papa een tweede longontsteking. Doordat zijn lichaam nog veel te zwak was van vorige keer hadden we er geen goed oog in, maar het is toch snel gegaan. Donderdagnamiddag is Bieke erbij gebleven en lag hij heel de tijd te slapen. Ze konden zijn vitale functies nog in orde houden en ze gaven hem antibiotica. Vrijdag was ze er ook heel de dag en 's avonds bleef ze in het ziekenhuis. Zijn longen leken steeds minder hun werk te doen, en zijn bloeddruk daalde weer enorm. Ze belde zijn broer en diens vrouw die dan op 80-jarige leeftijd vanuit Oetingen nog naar Sint-Niklaas zijn gereden. Die broer is de oudste van het gezin, maar heeft al zijn jongere broers en zus eerder zien gaan.

Op zaterdag kwam Carolien aangereden uit Frankrijk. Mijn nonkel kwam ook nog eens op bezoek in de namiddag. Ik was mijn gsm een nacht en een dag kwijtgespeeld doordat ik hem ondoordacht in iemands anders rugzak had gestoken. Nadat ik hem terug had, rond 15u Belgische tijd, en wat vulling in de batterij had gekregen alvorens de stroom uitviel, kon Pedro nog eens bellen. Hij beldde dan ook Bieke zodat we via conf call toch even konden praten. Ondertussen was mijn blik gefixeerd op twee katten: een ervan zag er zo vuil uit dat ik dacht dat hij gemummificeerde op een bolletje in slaap gestorven was. Arme papa.

Na het gesprek wou ik de kat gaan bestuderen, maar ze werd wakker en sprong weg. Ze was niet dood, maar aan haar hygiëne te zien was ze ook niet echt gezond.

Ik zat op het eindejaarsfeestje van de derde jaars studenten in het Golden Peace Hotel. Zwembad, sauna (meer zo'n warme luchtkamer waarin natte kleren gedroogd worden zoals op de Schotse campings, incl geur) en fitness. Hun idee van een feestje. Na doorvragen bleek er toch ook nog eten voorzien te zijn en daarna een echt feestje. Whatever, beter dan thuis zitten!
Veel zin om met Oegandezen te dansen had ik niet. Daar moet je trouwens al speciaal veel moeite voor doen om daar zin in te hebben, hoe strikter de date-regels hoe closer de dansen.
Veel fijner was het om op een stoeltje te zitten en de Oegandese vrouwen te bekijken die onze mannen de fijne kneepjes van het vak leerden. Haha :)

Opgepropt op een bus, nog erger dan overdag naar de outreaches, hobbelden we van het hotel naar de hostel waar de Oegandese studenten verblijven. Ik kreeg een telefoontje van Bieke op mijn Belgische gsm en ik wist hoe laat het was. Ik stapte af en stapte niet meer terug op om naar het volgend feestgedruis te gaan, ook al was de kans op een boda daar groter. Ik wandelde samen met één van ons mannen naar een rustig plaatsje, en wachtte. Tot mijn batterij wat voller was. Tot Pedro belde.

Carolien en Pedro waren beide in het ziekenhuis voordat het gebeurde. Carolien heeft heel de fase gemist waarin mijn vader verhuisde, verwarder werd en al helemaal de ziekenhuis fase. Maar ze was er wel toen hij stierf. Dat maakte het voor haar echter, en Bieke was gelukkig niet alleen. Pedro stond op de gang met Lara. Ergens ben ik zo blij dat er zoveel morele steun was bij elkaar.

Ik werd hier ook opgevangen en had al enkele dagen geleden laten weten dat de kans erin zat dat ik vroeger naar huis ging. Niet teveel aan denken, de tijd zal het uitwijzen.

Maar nu is het zover. Er is een zwaar onweer overtrokken vannacht en nu regent het non stop. Ik ga me klaarmaken om naar een hotel met wifi te vertrekken, waar ik dan de eerste vlucht terug ga zoeken. Waarschijnlijk neem ik morgenochtend de eerste bus terug naar Kampala.