The story of the lost earring

Moraal van dit verhaal: verwerp nooit dingen als onmogelijk!

Op de laatste avond van de infocyclus zijn we met een hele hoop Brussel ingetrokken om ons eens ten volle te laten gaan in elkaars gezelschap. Velen trokken van de ene bar naar de andere, maar met een subgroep vertrokken we gelijk naar de beste bar in omstreken die avond. Tot de kleine uurtjes werd er gedanst, en langzaamaan kwam er meer volk van de cursus binnen gedruppelt en verdween het gewone volk de nacht in. Tegen de ochtend hadden we de bar ingepalmd.

Ergens in de loop van de nacht ontdekte ik dat ik nog maar met één oorbel rondliep. Mijn favoriete Oeganda-oorbellen! Een beetje aan mijn jas gaan frunniken in de vale hoop dat hij ergens was blijven hangen. Njente. Andere oorbel in mijn tas gestoken en een beetje sulkend verder gefeest.

De volgende dag legde ik hetzelfde parcours nog eens helemaal af, ogen op de grond: wie niet waagt, niet wint. De stoep zag er verdacht proper uit. Eenmaal bij de bar heb ik gegevens genoteerd, en op de terugweg naar de hostel weer de stoep in de gaten gehouden. Veel te proper. Er was vast al een vuilnismannetje gepasseerd. Als mijn oorbel niet gevonden was in de bar lag ze nu waarschijnlijk ergens op een afvalhoop.

Ik stuurde een berichtje naar de bar, maar er kwam geen antwoord. Langzaamaan begon het verlies door te dringen. Zoiets heeft verdacht veel weg van een rouwproces.

Nu was er blijkbaar die avond een hele kleerkast verloren in die bar, dus via de Facebookgroep van de cursus werd er een bericht geplaatst met wat er allemaal gevonden was. Er was dus toch contact mogelijk met de bar!

Ik plaatste een fotootje van mijn oorbel: 

Anyone seen this...?

"I know this is a long shot, but has anyone seen the other half?"

-

-

"Looks like the one N. found in the street??? No sure he kept it..."

N.: "Right... I've asked girls!!! Don't remember what I've done with..."

Say whaaat?! Daar eindigde mijn rouwproces en werd de (albeit kleine) wonde weer opengereten: mijn oorbel was opgemerkt en opgeraapt! Klein hoop opflakkering, zou het...?

Uren passeerde maar N. herinnerde het zich niet. Hij vond het spijtig, maar kon me niet verder helpen. Wondheling maar weer op gang gebracht, jammer maar helaas.

Om 2u 's nachts herinnerde het hij zich terug: hij had de oorbel aan iemand anders gegeven!

Hero 2: "Damn, I 've just pierced myself for wearing this earring..."

De oorring was in Hero 2 zijn zak verdwenen en hij was kompleet vergeten dat hij hem had. Te bedenken dat ik voor het slapen gaan nog naast hem zat, en hij had gewoon die andere helft!!

All's well that ends well: exact een week na het verliezen sprak ik terug af in Brussel om het verloren gewaande juweeltje terug te krijgen. Deze oorringen zijn nu niet alleen mijn Oeganda-oorringen, maar ook mijn lucky charm-jewels. En nu hebben ze topjes om te voorkomen dat ze ooit nog uitvallen...

Reunited!

The end!