Een Oegandees in België
Na veel gezaag, gesleur en getrek, of zo voelde het toch voor mij, heb ik op donderdag Moris in Leuven ontvangen en hem in het Leuvense studentenleven van donderdagavond getrokken.
Moris heeft de hoofdrol in de documentaire Ka Rac Ci Rac, en ter gelegenheid van de première begin deze week kwam hij tien dagen naar België. Hij verbleef (verblijft, hij vertrekt pas dinsdag weer) al die tijd bij de documentaire maker zelf in Gent. Deze man is ook professor en arts, dus de ideale persoon om een rondleiding te geven in het reilen en zeilen van Belgische ziekenhuizen en universiteiten. Maar opdat Moris niet altijd zou opgescheept zitten met de 'oudere generatie' werd er gevraagd of de studenten van vorig jaar niet zo goed wilden zijn hem ook rond te leiden in hun stad. Vanuit Leuven zijn er vorig jaar maar drie studenten vertrokken (dit jaar zijn er dat vijftien, de helft van het totaal aantal dat deze zomer mag gaan!!) en de andere twee bougeerden niet veel. Dus ik vroeg de emailadressen op van iedereen die dit jaar ging en lanceerde een oproep. Ik ben nogal van het principe niet teveel voorbereiden, open en spontaan mailen, met als gevolg dat niemand wist wie Moris was en ik na vijf emails nog bitter weinig antwoord kreeg. Gelukkig waren er van de hele groep toch drie meisjes die het direkt zagen zitten mee uit te gaan. Ook een jongen liet weten dat ik hem na 22u30 mocht bellen. Ik werk niet zoveel met groepen mensen, maar ik vond een respons van drieënhalf op vijftien maar pover (misschien is het een normale hoeveelheid).
Op donderdag om 17u kwam Moris dan aan (en miste ik mijn tweede voetbaltraining. Ja, ik ben beginnen voetballen) en bereidde ik me mentaal voor op de taak om tot vrijdagnamiddag met hem op te trekken en hem een goede tijd te bezorgen, met of zonder assistentie van de oude en nieuwe lichting studenten die met NUV-HOP zouden vertrekken.
Gelukkig draaide het allemaal heel goed uit en schaarde er zich gedurende de avond/nacht steeds meer studenten bij ons. We eindigden in de faculteitsbar alwaar iedereen dolenthousiast was dat ik Moris naar Leuven had laten komen (de alcohol die ze tegen dan al geconsumeerd hadden hielp ook). Mijn doel was hem het uitgaansleven van de (geneeskunde)student in Leuven te tonen en daarmee heb ik zelf óók eens een kijkje genomen in die wereld, ik doe immers nooit mee met het uitgaansleven van mijn jaargenoten. Om 4u 's morgens belandden we in ons bed en de volgende ochtend nam ik hem mee naar de les. Ik ging op een plaats in de aula zitten waar ik nog nooit gezeten heb en keek neer op de plaats in de verte waar ik altijd zit. Deze twee dagen waren dagen waarop ik mijn eigen leven bekeek vanuit een totaal ander perspectief. Plots leidde ik een bestaan dat kompleet anders was dan het mijne, heel bevreemdend. Maar het was het leven dat ik aan Moris wou laten zien en dat is dus schitterend gelukt.
Om half drie vrijdagnamiddag zette ik hem op de trein richting Antwerpen, waar hij ook opgevangen zou worden door studenten die vorig jaar zijn meegeweest.
Hij heeft op een paar dagen tijd meegedaan met de jongere generatie, ik denk dat hij blij was terug naar Gent te mogen! We hebben hem vermoeid maar hij heeft zich rot geamuseerd en nu heeft hij tenminste een beeld van het studentenleven in België. Zijn tien dagen hier waren goed volgepland, hij zal met een hoofd vol indrukken terug naar Oeganda vliegen. Jammer dat Oegandezen niet zo open zijn over hun gevoelens, zelfs al was hij kompleet onder de indruk hij zou het niet laten blijken. Maar ik ben heel erg benieuwd naar wat hij vindt van het België dat hij nu heeft leren kennen!
Moris heeft de hoofdrol in de documentaire Ka Rac Ci Rac, en ter gelegenheid van de première begin deze week kwam hij tien dagen naar België. Hij verbleef (verblijft, hij vertrekt pas dinsdag weer) al die tijd bij de documentaire maker zelf in Gent. Deze man is ook professor en arts, dus de ideale persoon om een rondleiding te geven in het reilen en zeilen van Belgische ziekenhuizen en universiteiten. Maar opdat Moris niet altijd zou opgescheept zitten met de 'oudere generatie' werd er gevraagd of de studenten van vorig jaar niet zo goed wilden zijn hem ook rond te leiden in hun stad. Vanuit Leuven zijn er vorig jaar maar drie studenten vertrokken (dit jaar zijn er dat vijftien, de helft van het totaal aantal dat deze zomer mag gaan!!) en de andere twee bougeerden niet veel. Dus ik vroeg de emailadressen op van iedereen die dit jaar ging en lanceerde een oproep. Ik ben nogal van het principe niet teveel voorbereiden, open en spontaan mailen, met als gevolg dat niemand wist wie Moris was en ik na vijf emails nog bitter weinig antwoord kreeg. Gelukkig waren er van de hele groep toch drie meisjes die het direkt zagen zitten mee uit te gaan. Ook een jongen liet weten dat ik hem na 22u30 mocht bellen. Ik werk niet zoveel met groepen mensen, maar ik vond een respons van drieënhalf op vijftien maar pover (misschien is het een normale hoeveelheid).
Op donderdag om 17u kwam Moris dan aan (en miste ik mijn tweede voetbaltraining. Ja, ik ben beginnen voetballen) en bereidde ik me mentaal voor op de taak om tot vrijdagnamiddag met hem op te trekken en hem een goede tijd te bezorgen, met of zonder assistentie van de oude en nieuwe lichting studenten die met NUV-HOP zouden vertrekken.
Gelukkig draaide het allemaal heel goed uit en schaarde er zich gedurende de avond/nacht steeds meer studenten bij ons. We eindigden in de faculteitsbar alwaar iedereen dolenthousiast was dat ik Moris naar Leuven had laten komen (de alcohol die ze tegen dan al geconsumeerd hadden hielp ook). Mijn doel was hem het uitgaansleven van de (geneeskunde)student in Leuven te tonen en daarmee heb ik zelf óók eens een kijkje genomen in die wereld, ik doe immers nooit mee met het uitgaansleven van mijn jaargenoten. Om 4u 's morgens belandden we in ons bed en de volgende ochtend nam ik hem mee naar de les. Ik ging op een plaats in de aula zitten waar ik nog nooit gezeten heb en keek neer op de plaats in de verte waar ik altijd zit. Deze twee dagen waren dagen waarop ik mijn eigen leven bekeek vanuit een totaal ander perspectief. Plots leidde ik een bestaan dat kompleet anders was dan het mijne, heel bevreemdend. Maar het was het leven dat ik aan Moris wou laten zien en dat is dus schitterend gelukt.
Hij heeft op een paar dagen tijd meegedaan met de jongere generatie, ik denk dat hij blij was terug naar Gent te mogen! We hebben hem vermoeid maar hij heeft zich rot geamuseerd en nu heeft hij tenminste een beeld van het studentenleven in België. Zijn tien dagen hier waren goed volgepland, hij zal met een hoofd vol indrukken terug naar Oeganda vliegen. Jammer dat Oegandezen niet zo open zijn over hun gevoelens, zelfs al was hij kompleet onder de indruk hij zou het niet laten blijken. Maar ik ben heel erg benieuwd naar wat hij vindt van het België dat hij nu heeft leren kennen!
Reacties