Is this really happening?
Er is weer een academiejaar voorbij. Nog één jaar lessen en daarna begint mijn stagejaar, hoe snel ging dat! Gelukkig ben ik er de persoon niet naar om dagen af te tellen, zo afgrijselijk vind ik het nu ook niet om student te zijn. Ik ben me terdege bewust van mijn vrijheden (behalve dan twee jaarlijks natuurlijk, maar zelfs dan) en het gaat zo al snel genoeg.
Ik heb mijn eigen voorstel om op stage te mogen in Portugal en Brazilië begin deze maand binnen gedaan op de unief. Omdat er zo'n 100-tal mensen een eigen voorstel ingediend hadden was het, bang, afwachten of er een loting zou komen. Met lotingen wordt er rekening gehouden met je al behaalde punten en laat dat nu net één van de redenen zijn waarom ik een eigen voorstel indiende. Maar vandaag kwam het goede nieuws dat er geen loting zal plaatsvinden. Ik krijg later nog een email over het inhoudelijke van mijn voorstel.
Ik denk dat dat dus wilt zeggen dat ik een stapje dichter sta bij mijn volgend buitenlands avontuur! Joepie! Dit jaar geen exotische reizen voor mij, ik ga een maand fulltime werken op het labo en dat wordt ook gelijk mijn laatste maand daar. Ik kan het niet meer opbrengen om acht uur per week te dediceren aan die job, hoe graag ik dat ook wil. Studies, vrienden en familie zien gaat voor. Ik heb een Grote Proef alvorens ik aan mijn stagejaar mag beginnen en daarna ben ik waarschijnlijk een vol jaar onbeschikbaar buiten één week per drie maand.
Dat wilt zeggen dat ik meer tijd zal hebben om Portugees te leren, uren te doen bij het Rode Kruis en te ontspannen. Ik ga het er voor een laatste keer van nemen.
Ik zal wel pas afgestudeerd zijn in 2017, maar vermits de laatste twee jaar full time stage zijn (met hier en daar waarschijnlijk nog een lesje) is het voor mij al het begin van het einde. En dat is even slikken. Nee, ik wil niet zagen, ik wil er gewoon even lang genoeg bij stilstaan, want in een oogwenk is het voorbij.
Volgend jaar word ik ook 30. Ik ben nog geen 29 geworden, maar die 30 staat me al heel duidelijk op te wachten. Drie redenen om een groot feest te geven: afscheid van een studentenleven, verwelkoming van een nieuwe stap op weg naar mijn diploma en 30. Bitterzoet, maar ik wil het vieren.
Tot dan ga ik me nog even bezinnen op het 29 worden en zijn. Bizar van waar ik gekomen ben en waar ik naar op weg ben. Is this really happening?
Over twee weken heb ik mijn eerste examen, op vrijdag de 13e, en dan ga ik er snel vanaf zijn. Tussen de examens niet teveel dagen om te treuzelen, gewoon door doen. Dan komt de zus uit Frankrijk met mijn nichtje op logée en gaan we onder andere naar de Efteling. De laatste keer dat ik daar was was ik 5 ofzo, en schreeuwde ik de hele boel bijeen in de grote boot. Ik weigerde de rest van die dag nog ergens in te gaan dus dit keer ga ik in ALLES dat me niet misselijk maakt. Ik heb het nog steeds niet zo op pretparken, maar ik heb wat goed te maken (is trouwens ook veel te duur om dan nergens in te gaan).
Daarna werken tot begin augustus, weer een weekendje Londen en dan tweede zit. Eind augustus/begin september nog een paar weken op bezoek bij de mama en dan is het weer gedaan met de zomer. Zo snel gaat dat gaan.
Maar nu nog een dikke twee weken leren, ik zal me dus maar braaf verder verdiepen in de wondere wereld van de gastrointestinale pathologie.
Ik heb mijn eigen voorstel om op stage te mogen in Portugal en Brazilië begin deze maand binnen gedaan op de unief. Omdat er zo'n 100-tal mensen een eigen voorstel ingediend hadden was het, bang, afwachten of er een loting zou komen. Met lotingen wordt er rekening gehouden met je al behaalde punten en laat dat nu net één van de redenen zijn waarom ik een eigen voorstel indiende. Maar vandaag kwam het goede nieuws dat er geen loting zal plaatsvinden. Ik krijg later nog een email over het inhoudelijke van mijn voorstel.
Ik denk dat dat dus wilt zeggen dat ik een stapje dichter sta bij mijn volgend buitenlands avontuur! Joepie! Dit jaar geen exotische reizen voor mij, ik ga een maand fulltime werken op het labo en dat wordt ook gelijk mijn laatste maand daar. Ik kan het niet meer opbrengen om acht uur per week te dediceren aan die job, hoe graag ik dat ook wil. Studies, vrienden en familie zien gaat voor. Ik heb een Grote Proef alvorens ik aan mijn stagejaar mag beginnen en daarna ben ik waarschijnlijk een vol jaar onbeschikbaar buiten één week per drie maand.
Dat wilt zeggen dat ik meer tijd zal hebben om Portugees te leren, uren te doen bij het Rode Kruis en te ontspannen. Ik ga het er voor een laatste keer van nemen.
Ik zal wel pas afgestudeerd zijn in 2017, maar vermits de laatste twee jaar full time stage zijn (met hier en daar waarschijnlijk nog een lesje) is het voor mij al het begin van het einde. En dat is even slikken. Nee, ik wil niet zagen, ik wil er gewoon even lang genoeg bij stilstaan, want in een oogwenk is het voorbij.
Volgend jaar word ik ook 30. Ik ben nog geen 29 geworden, maar die 30 staat me al heel duidelijk op te wachten. Drie redenen om een groot feest te geven: afscheid van een studentenleven, verwelkoming van een nieuwe stap op weg naar mijn diploma en 30. Bitterzoet, maar ik wil het vieren.
Tot dan ga ik me nog even bezinnen op het 29 worden en zijn. Bizar van waar ik gekomen ben en waar ik naar op weg ben. Is this really happening?
Over twee weken heb ik mijn eerste examen, op vrijdag de 13e, en dan ga ik er snel vanaf zijn. Tussen de examens niet teveel dagen om te treuzelen, gewoon door doen. Dan komt de zus uit Frankrijk met mijn nichtje op logée en gaan we onder andere naar de Efteling. De laatste keer dat ik daar was was ik 5 ofzo, en schreeuwde ik de hele boel bijeen in de grote boot. Ik weigerde de rest van die dag nog ergens in te gaan dus dit keer ga ik in ALLES dat me niet misselijk maakt. Ik heb het nog steeds niet zo op pretparken, maar ik heb wat goed te maken (is trouwens ook veel te duur om dan nergens in te gaan).
Daarna werken tot begin augustus, weer een weekendje Londen en dan tweede zit. Eind augustus/begin september nog een paar weken op bezoek bij de mama en dan is het weer gedaan met de zomer. Zo snel gaat dat gaan.
Maar nu nog een dikke twee weken leren, ik zal me dus maar braaf verder verdiepen in de wondere wereld van de gastrointestinale pathologie.
Reacties
go go go