Een keuze distilleren.
Een jonge tiener wordt doorverwezen naar het ziekenhuis omdat hij sinds enkele jaren ferm begint af te wijken van zijn lengte- en gewichtscurve.
Op consultatie zit inderdaad een kleine en magere jongen. Je ondervraagt eetpatroon, buikklachten, eventuele begeleidende klachten en ziektes. De mama verteld dat de jongen goed eet, relatief veel voor zijn gewicht. Je vindt geen andere klachten buiten wat darmrommelingen, wat diarree. De jongen voetbalt drie keer per week en voelt zich voor de rest kiplekker.
De mama wilt graag weten wat er met hem scheelt, ze ziet hem voor haar ogen verschrompelen. Je denkt aan darmziekten en doet een reeks bloedonderzoeken. Maar langzaam begint er ook iets anders te dagen: het gewicht is wel heel sterk gedaald, de jongen weet net iets te goed wat hij wanneer eet, hij baalt misschien net iets te hard dat hij niet meer mag sporten en zijn hartslag in rust is verontrustend laag, wat systemische inflammatie al minder waarschijnlijk maakt.
Anorexia nervosa komt meer bovenaan in je lijstje met mogelijke diagnoses. De psycholoog wordt erbij gehaald om naast de lichamelijke onderzoeken ook een kader te vinden dat mogelijks aanleiding kan geven tot dit beeld. Je zoekt verder maar het wordt meer en meer waarschijnlijk dat de oorzaak psychologisch te zoeken is. De jongen is écht mager en baalt. Hoe begin je dit uit te leggen aan de ongeruste moeder? Hoe pak je dit aan bij het kind?
Pediater zijn geeft een wijde waaier aan aandoeningen. Van puur lichamelijk tot puur psychisch en alles daar tussenin. Je krijgt kindjes van 0 jaar tot jong volwassenen van 18. Logisch dat het zo breed is, maar pas vandaag stond ik daar bij stil. Een jongeman met als hoofdklacht overgewicht, dat is niet zo eenvoudig aan te pakken als een jongen met een infectie. Een jongen met anorexia nervosa minder makkelijk als een jongen met een darmziekte.
De specialisatie huisarts was bij mij al naar de achtergrond verdrongen omdat ik het zeer frustrerend vind mensen te kunnen wijzen op hun slechte levensgewoonten zonder daar enig effect van te mogen verwachten, maar hen wel levenslang als patiënt op te volgen en aandoeningen naar boven zien komen die perfect te voorkomen waren hadden ze maar gezonder gegeten/gestopt met roken/meer bewogen/meer tijd voor zichzelf genomen. Je wijst hen op de dingen die anders zouden moeten, aanvaard dat ze dat niet doen, en behandeld vervolgens gelaten de ziektes die er uit voortvloeien. Misschien een heel pessimistisch beeld, maar ik kan me er moeilijk van ontdoen gezien de rokers waar ik in mijn nabije omgeving mee te maken heb (inclusief afgezet been en long emfyseem, maar nog steeds het roken niet als oorzaak zien of weigeren te stoppen nu alles nog oké is).
Bij pediatrie is het misschien nog erger. Kinderen kan je niet beschouwen als volledig verantwoordelijk voor zichzelf. Waarom heeft een jonge tiener, een jongen dan nog, anorexia nervosa? Wat kan ik zeggen opdat die anders zou aankijken tegen zijn probleem? Als rokers nog niet kunnen stoppen met roken, goed wetende wat oorzaak en gevolg is, wat moet een kind dan terug gaan eten?
Het is heel daunting, ontmoedigend, intimiderend, en het duwt me meer en meer in de richting van urgentiegeneeskunde. Opvangen, aanpakken, doorsturen. Het is inderdaad jammer dat je de patiënt niet kan opvolgen, maar langs de andere kant geeft dat dus ook een voordeel.
Ik vroeg het meisje naast mij als wat ze wilde specialiseren en ze zei eigenlijk net het tegenovergestelde: huisarts of kinderpsychiater. Oef, ik hoef me niet schuldig te voelen dat bij mij de feeling daarvoor lijkt te ontbreken, er zijn anderen die die plek innemen.
Op consultatie zit inderdaad een kleine en magere jongen. Je ondervraagt eetpatroon, buikklachten, eventuele begeleidende klachten en ziektes. De mama verteld dat de jongen goed eet, relatief veel voor zijn gewicht. Je vindt geen andere klachten buiten wat darmrommelingen, wat diarree. De jongen voetbalt drie keer per week en voelt zich voor de rest kiplekker.
De mama wilt graag weten wat er met hem scheelt, ze ziet hem voor haar ogen verschrompelen. Je denkt aan darmziekten en doet een reeks bloedonderzoeken. Maar langzaam begint er ook iets anders te dagen: het gewicht is wel heel sterk gedaald, de jongen weet net iets te goed wat hij wanneer eet, hij baalt misschien net iets te hard dat hij niet meer mag sporten en zijn hartslag in rust is verontrustend laag, wat systemische inflammatie al minder waarschijnlijk maakt.
Anorexia nervosa komt meer bovenaan in je lijstje met mogelijke diagnoses. De psycholoog wordt erbij gehaald om naast de lichamelijke onderzoeken ook een kader te vinden dat mogelijks aanleiding kan geven tot dit beeld. Je zoekt verder maar het wordt meer en meer waarschijnlijk dat de oorzaak psychologisch te zoeken is. De jongen is écht mager en baalt. Hoe begin je dit uit te leggen aan de ongeruste moeder? Hoe pak je dit aan bij het kind?
Pediater zijn geeft een wijde waaier aan aandoeningen. Van puur lichamelijk tot puur psychisch en alles daar tussenin. Je krijgt kindjes van 0 jaar tot jong volwassenen van 18. Logisch dat het zo breed is, maar pas vandaag stond ik daar bij stil. Een jongeman met als hoofdklacht overgewicht, dat is niet zo eenvoudig aan te pakken als een jongen met een infectie. Een jongen met anorexia nervosa minder makkelijk als een jongen met een darmziekte.
De specialisatie huisarts was bij mij al naar de achtergrond verdrongen omdat ik het zeer frustrerend vind mensen te kunnen wijzen op hun slechte levensgewoonten zonder daar enig effect van te mogen verwachten, maar hen wel levenslang als patiënt op te volgen en aandoeningen naar boven zien komen die perfect te voorkomen waren hadden ze maar gezonder gegeten/gestopt met roken/meer bewogen/meer tijd voor zichzelf genomen. Je wijst hen op de dingen die anders zouden moeten, aanvaard dat ze dat niet doen, en behandeld vervolgens gelaten de ziektes die er uit voortvloeien. Misschien een heel pessimistisch beeld, maar ik kan me er moeilijk van ontdoen gezien de rokers waar ik in mijn nabije omgeving mee te maken heb (inclusief afgezet been en long emfyseem, maar nog steeds het roken niet als oorzaak zien of weigeren te stoppen nu alles nog oké is).
Bij pediatrie is het misschien nog erger. Kinderen kan je niet beschouwen als volledig verantwoordelijk voor zichzelf. Waarom heeft een jonge tiener, een jongen dan nog, anorexia nervosa? Wat kan ik zeggen opdat die anders zou aankijken tegen zijn probleem? Als rokers nog niet kunnen stoppen met roken, goed wetende wat oorzaak en gevolg is, wat moet een kind dan terug gaan eten?
Het is heel daunting, ontmoedigend, intimiderend, en het duwt me meer en meer in de richting van urgentiegeneeskunde. Opvangen, aanpakken, doorsturen. Het is inderdaad jammer dat je de patiënt niet kan opvolgen, maar langs de andere kant geeft dat dus ook een voordeel.
Ik vroeg het meisje naast mij als wat ze wilde specialiseren en ze zei eigenlijk net het tegenovergestelde: huisarts of kinderpsychiater. Oef, ik hoef me niet schuldig te voelen dat bij mij de feeling daarvoor lijkt te ontbreken, er zijn anderen die die plek innemen.
Reacties