Final call
Nog één week les en het einde van een tijdperk is daar.
Als zelfs sommige proffen zich erover verbazen dat we nóg een week les te gaan hebben dan is het te begrijpen dat een deel van ons jaar besluit die laatste week te spijbelen om zich al langzaam in blokmodus over te schakelen. Voor één meisje was dat eindigend tijdperk gisteren heel aanwezig: een laatste keer les met ons, haar kot helemaal leeggehaald (zodat haar ouders/eigenaars het volgende week al te huur kunnen zetten), een foto met ons groepje zodat we toch tenminste één foto hebben waarop we allemaal staan, een knuffel en net geen traan.
Mijn voornemen is juist deze laatste twee weken nog naar alle lessen te gaan, gezien ik er al zoveel gespijbeld heb en om toch een idee te hebben van de verwachtingen en de examens. En een kot heb ik niet op te zeggen. Het is voor mij dus minder abrupt maar dat maakt het niet minder echt. Géén lessen meer! Géén dagen passeren met 400+ man waarvan je tegen meer dan de helft geen goeiedag zegt! Géén droge feiten meer vanbuiten blokken (maar van buiten blokken en direkt toepassen)!
Maar ook jammer dat dit allemaal weldra gedaan is. Het was mooi, het leek eindeloos, en nu plots is het gedaan en zijn we waar we moeten zijn.
De stationsproef is achter de rug (man, wat een geklungel) en nu doen we nog een laatste inspanning om de torenhoge stapel cursussen te verwerken. 5 examens, 1 week blok. Iets zegt me dat het zwaar maar vlug voorbij zal zijn.
De zonvakantie is al geboekt (Sicilië!) en ergens tijdens mijn twee weken vrij zal ik te weten komen of ik mijn stagejaar mag starten op 14 juli of niet.
Final call!
Als zelfs sommige proffen zich erover verbazen dat we nóg een week les te gaan hebben dan is het te begrijpen dat een deel van ons jaar besluit die laatste week te spijbelen om zich al langzaam in blokmodus over te schakelen. Voor één meisje was dat eindigend tijdperk gisteren heel aanwezig: een laatste keer les met ons, haar kot helemaal leeggehaald (zodat haar ouders/eigenaars het volgende week al te huur kunnen zetten), een foto met ons groepje zodat we toch tenminste één foto hebben waarop we allemaal staan, een knuffel en net geen traan.
Mijn voornemen is juist deze laatste twee weken nog naar alle lessen te gaan, gezien ik er al zoveel gespijbeld heb en om toch een idee te hebben van de verwachtingen en de examens. En een kot heb ik niet op te zeggen. Het is voor mij dus minder abrupt maar dat maakt het niet minder echt. Géén lessen meer! Géén dagen passeren met 400+ man waarvan je tegen meer dan de helft geen goeiedag zegt! Géén droge feiten meer vanbuiten blokken (maar van buiten blokken en direkt toepassen)!
Maar ook jammer dat dit allemaal weldra gedaan is. Het was mooi, het leek eindeloos, en nu plots is het gedaan en zijn we waar we moeten zijn.
De stationsproef is achter de rug (man, wat een geklungel) en nu doen we nog een laatste inspanning om de torenhoge stapel cursussen te verwerken. 5 examens, 1 week blok. Iets zegt me dat het zwaar maar vlug voorbij zal zijn.
De zonvakantie is al geboekt (Sicilië!) en ergens tijdens mijn twee weken vrij zal ik te weten komen of ik mijn stagejaar mag starten op 14 juli of niet.
Final call!
Reacties