Chirurgie
Het is einde week 7 van mijn stage, we zitten al over de helft.
De eerste drie weken stond ik in de operatiezaal bij orthopedie. Idealiter werd dat afgewisseld met consultaties, maar de twee keer dat ik dat probeerde was er óf al andere stagairs óf achtte de assistente het niet nuttig voor mij en dirigeerde ze me terug naar de operatiezaal. Zoveel mogelijk proberen niet in de weg te staan, wachten tot ik mee steriel mocht staan en dan hopen dat ik uiteindelijk iets te doen zou hebben. Ik heb me nog nooit zó hard verveeld. Doodzonde, aangezien het zesde jaar toch vooral draait om theorie in praktijk om te zetten, zoveel mogelijk praktijk. De specialisatie orthopedie in Ottiginies heeft voor de moment vier assistenten, waarvan er drie heel vriendelijk zijn en één me liever kwijt dan rijk is. Natuurlijk had ik me de eeste week en die laatste gekoppeld. Bij een stage kijk je de eerste week de kat uit de boom, je maakt je aanwezigheid bekend, je zoekt uit wie wat doet en je hoopt een manier te vinden om mee te draaien in het systeem. Maar algauw werd het me daar duidelijk dat het niemand wat uitmaakte wat ik deed. Ik ben twee weken braaf op appel gekomen om 7u20 's morgens, omdat de operaties gepland stonden vanaf 7u45 en ik met een trein later pas om 8u in het ziekenhuis kon zijn. Eén van de anesthesisten begon het op te vallen dat ik te braaf was, en vooral dat ik me verveelde. Op het einde van week twee kwam hij me halen om ervoor te zorgen dat ik de week erna ingepland stond bij chirurgen bij wie ik mee aan tafel kon staan (steriel). Het fleurde mijn vrijdag nog op, maar op maandag maakte het toch geen verschil bij welke chirurg of welke assistent ik stond. Ik mocht steriel staan en wat assisteren, wat altijd fijner is dan op een afstand staan kijken, maar hechtingen zetten ho maar. Bovendien kreeg ik voor de rest niks van mijn checklist afgevinkt voor deze stage.
Mijn stagecoördinator had al laten vallen dat de vorige stagiair van Leuven twee weken op spoed was gaan staan. De eerste week moest ik er niet aan denken mijn plan te trekken in het Frans, maar op het einde van week drie was ik orthopedie en de operatiezalen zo beu, dat ik naar de spoedafdeling getrokken ben om te vragen of ik de komende drie weken bij hen mocht meedraaien. Het was een wereld van verschil. De artsen waren verwelkomend, vriendelijk, ijverig om dingen aan te leren. Ik ging patiënten alleen zien, ondervragen en onderzoeken en bracht verslag uit bij een arts. In mijn eerste week daar zette ik mijn eerste hechtingen (een hoofdhuid, denkende dat minder goede steken daar minder zouden opvallen). Na de derde keer lieten ze me alleen hechtingen zetten.
Na 4 weken in Ottignies vroeg ik een evaluatiegesprek met mijn stagecoördinator. Een evaluatiegesprek was het niet echt. Ze ondertekende de noodzakelijke papieren, maar had niks evaluerend te zeggen. Ik toonde haar de leerdoelen die ik geacht was op chirurgie te halen, en bij die van het locomotorisch systeem zei ze dat ik die zeker kon halen op consultatie ortho. Ik besloot nog twee dagen de andere assistenten op consultatie te volgen, maar het was verloren moeite. Ik zag veel meer interessante dingen op spoed.
Begin vorige week zaten mijn eerste 6 weken er dan op en moest ik overschakelen naar algemene chirurgie. Om ruim op tijd mijn komst voor te bereiden ging ik de donderdag ervoor al richting het onthaal van chirurgie om op zoek te gaan naar de verantwoordelijke arts. Het was een arts waarvoor andere stagairs bij spoed me al hadden gewaarschuwd dat ik hem best ontweek (tof). Het onthaal bij chirurgie stond vol met patiënten waardoor ik uiteindelijk vrijdag als eerste langs ging. De dokter die ik moest hebben was er niet op vrijdag. Een andere arts liet me weten dat ik maandag om 8u30 daar mocht zijn, en heette me welkom (in het Nederlands).
Op maandagochtend, na bijna een uur wachten, was de verantwoordelijke arts er niet van gediend dat ik daar plots stond. Hij was niet op de hoogte van mijn komst (maar ik was "welkom"...) en ik moest met de andere drie stagiairs regelen wie er op orthopedie stond en wie op algemene chirurgie. Hij begreep niet dat ik dat nog niet had gedaan gezien ik er toch al zes weken stond. Ik kwam uit de lucht vallen, op orthopedie had ik lang geleden twee stagiairs gezien. In de drie weken dat ik daar was hebben we mekaar slechts één keer gekruisd. Ik werd nu wederom naar de operatiezalen gederigeerd om op zoek te gaan naar de anderen en regelingen te treffen. Ik ging alle zalen af, vond geen stagiairs, werd bijkomend berispt door een verpleegster die vond dat ik zomaar geen zalen kon binnen wandelen en bleef uiteindelijk bij een vriendelijke uroloog die al medelijden met me gekregen had van zodra hij me boven al zoekend en wachtend had gezien.
En zo begon de tweede helft van mijn drie maanden... Ik heb in die eerste week op algemene chirurgie al twee keer consultaties meegedaan, één ervan bij een arts die héél goed uitlegt én me dingen zelf laat onderzoeken en uitdenken. De andere dagen stond ik in de operatiezaal maar daar is nu alles nog nieuw en interessant. Vrijdag werd ik zelfs opgeroepen om te gaan assisteren bij een paar operaties, wegens gebrek aan assistenten. Als er ingewikkeld instrumentarium aan te pas komt waarvan ik niet weet hoe ik het moet gebruiken/aangeven is dat gewoon STRESS. Voor de rest was ik heel blij dat het weekend er was. Nog 5 weken...
De eerste drie weken stond ik in de operatiezaal bij orthopedie. Idealiter werd dat afgewisseld met consultaties, maar de twee keer dat ik dat probeerde was er óf al andere stagairs óf achtte de assistente het niet nuttig voor mij en dirigeerde ze me terug naar de operatiezaal. Zoveel mogelijk proberen niet in de weg te staan, wachten tot ik mee steriel mocht staan en dan hopen dat ik uiteindelijk iets te doen zou hebben. Ik heb me nog nooit zó hard verveeld. Doodzonde, aangezien het zesde jaar toch vooral draait om theorie in praktijk om te zetten, zoveel mogelijk praktijk. De specialisatie orthopedie in Ottiginies heeft voor de moment vier assistenten, waarvan er drie heel vriendelijk zijn en één me liever kwijt dan rijk is. Natuurlijk had ik me de eeste week en die laatste gekoppeld. Bij een stage kijk je de eerste week de kat uit de boom, je maakt je aanwezigheid bekend, je zoekt uit wie wat doet en je hoopt een manier te vinden om mee te draaien in het systeem. Maar algauw werd het me daar duidelijk dat het niemand wat uitmaakte wat ik deed. Ik ben twee weken braaf op appel gekomen om 7u20 's morgens, omdat de operaties gepland stonden vanaf 7u45 en ik met een trein later pas om 8u in het ziekenhuis kon zijn. Eén van de anesthesisten begon het op te vallen dat ik te braaf was, en vooral dat ik me verveelde. Op het einde van week twee kwam hij me halen om ervoor te zorgen dat ik de week erna ingepland stond bij chirurgen bij wie ik mee aan tafel kon staan (steriel). Het fleurde mijn vrijdag nog op, maar op maandag maakte het toch geen verschil bij welke chirurg of welke assistent ik stond. Ik mocht steriel staan en wat assisteren, wat altijd fijner is dan op een afstand staan kijken, maar hechtingen zetten ho maar. Bovendien kreeg ik voor de rest niks van mijn checklist afgevinkt voor deze stage.
Mijn stagecoördinator had al laten vallen dat de vorige stagiair van Leuven twee weken op spoed was gaan staan. De eerste week moest ik er niet aan denken mijn plan te trekken in het Frans, maar op het einde van week drie was ik orthopedie en de operatiezalen zo beu, dat ik naar de spoedafdeling getrokken ben om te vragen of ik de komende drie weken bij hen mocht meedraaien. Het was een wereld van verschil. De artsen waren verwelkomend, vriendelijk, ijverig om dingen aan te leren. Ik ging patiënten alleen zien, ondervragen en onderzoeken en bracht verslag uit bij een arts. In mijn eerste week daar zette ik mijn eerste hechtingen (een hoofdhuid, denkende dat minder goede steken daar minder zouden opvallen). Na de derde keer lieten ze me alleen hechtingen zetten.
Na 4 weken in Ottignies vroeg ik een evaluatiegesprek met mijn stagecoördinator. Een evaluatiegesprek was het niet echt. Ze ondertekende de noodzakelijke papieren, maar had niks evaluerend te zeggen. Ik toonde haar de leerdoelen die ik geacht was op chirurgie te halen, en bij die van het locomotorisch systeem zei ze dat ik die zeker kon halen op consultatie ortho. Ik besloot nog twee dagen de andere assistenten op consultatie te volgen, maar het was verloren moeite. Ik zag veel meer interessante dingen op spoed.
Begin vorige week zaten mijn eerste 6 weken er dan op en moest ik overschakelen naar algemene chirurgie. Om ruim op tijd mijn komst voor te bereiden ging ik de donderdag ervoor al richting het onthaal van chirurgie om op zoek te gaan naar de verantwoordelijke arts. Het was een arts waarvoor andere stagairs bij spoed me al hadden gewaarschuwd dat ik hem best ontweek (tof). Het onthaal bij chirurgie stond vol met patiënten waardoor ik uiteindelijk vrijdag als eerste langs ging. De dokter die ik moest hebben was er niet op vrijdag. Een andere arts liet me weten dat ik maandag om 8u30 daar mocht zijn, en heette me welkom (in het Nederlands).
Op maandagochtend, na bijna een uur wachten, was de verantwoordelijke arts er niet van gediend dat ik daar plots stond. Hij was niet op de hoogte van mijn komst (maar ik was "welkom"...) en ik moest met de andere drie stagiairs regelen wie er op orthopedie stond en wie op algemene chirurgie. Hij begreep niet dat ik dat nog niet had gedaan gezien ik er toch al zes weken stond. Ik kwam uit de lucht vallen, op orthopedie had ik lang geleden twee stagiairs gezien. In de drie weken dat ik daar was hebben we mekaar slechts één keer gekruisd. Ik werd nu wederom naar de operatiezalen gederigeerd om op zoek te gaan naar de anderen en regelingen te treffen. Ik ging alle zalen af, vond geen stagiairs, werd bijkomend berispt door een verpleegster die vond dat ik zomaar geen zalen kon binnen wandelen en bleef uiteindelijk bij een vriendelijke uroloog die al medelijden met me gekregen had van zodra hij me boven al zoekend en wachtend had gezien.
En zo begon de tweede helft van mijn drie maanden... Ik heb in die eerste week op algemene chirurgie al twee keer consultaties meegedaan, één ervan bij een arts die héél goed uitlegt én me dingen zelf laat onderzoeken en uitdenken. De andere dagen stond ik in de operatiezaal maar daar is nu alles nog nieuw en interessant. Vrijdag werd ik zelfs opgeroepen om te gaan assisteren bij een paar operaties, wegens gebrek aan assistenten. Als er ingewikkeld instrumentarium aan te pas komt waarvan ik niet weet hoe ik het moet gebruiken/aangeven is dat gewoon STRESS. Voor de rest was ik heel blij dat het weekend er was. Nog 5 weken...
Reacties