Warme december
De tijd vliegt. De dagen zijn lang en vaak gebeurt er ook niet veel maar desondanks is het weekend zo weer daar zodat ik kan uitslapen en niks doen, om na twee dagen weer helemaal van voor af aan te beginnen.
De tickets naar en van Brazilië zijn geboekt, mijn logeerplaats in Portugal geregeld, Kerst is gepasseerd, nog twee weken met drie dagen verlof en ik ben WEG!
Allemaal very exciting maar ook een beetje zenuwslopend aangezien het consulaat van Brazilië mijn visum nog niet gegeven heeft... Ondanks vragen en vragen aan de document verdelers of dit wel het juiste papier was, of dat papier niet in het origineel moest zijn, verzekerden de uitgevers van deze papieren mij dat het correct was. Maar eenmaal in het consulaat zei de meneer hoofdschuddend "Nee, nee... Dat is niet het juiste papier."
Uiteindelijk kon het er voor de meesten "misschien" mee door ("we zullen zien wat de consul zegt") maar moest ik voor de uitnodiging van Brazilië, wegens tijdsgebrek om het origineel nog tot hier te krijgen, zorgen dat de universiteit van São Paulo een mail met een verklaring stuurde over het hoe en waarom van mijn stage. "Geen mail voor de 6e is geen visum hé!". Tof! Ze zijn in Brazilië in verlof tot de 3e!
Het leek allemaal nogal variabel welke als juiste papieren konden worden beschouwd en welke niet, maar dat van die mail was redelijk vaststaand... Aah, het buitenland. Ik was vergeten hoe een hekel ik heb aan bureaucratie en hoe een gemak reizen binnen Europa is.
Ik moest alle documenten, inclusief mijn paspoort, achterlaten en 08/01 krijg ik mogelijks, of mogelijks niet, mijn visum. Ik heb geen verlof den achtste. En de negende vertrek ik naar Portugal. De laatste dag stage stiekem niet opdagen?
Als het niet goedgekeurd geraakt hier dan kan ik het visum, met dan wel de "juiste" papieren, ook aanvragen in Portugal. Maar dan moet mijn bewijs van goed gedrag en zeden vertaald worden in het Portugees.
Ach ja, we zullen het nemen zoals het komt.
In Ottignies heb ik ondertussen al drie keer (3) mogen hechten en twee keer (2) een blaassonde mogen steken. Daarvoor doe je dan drie maand stage chirurgie. De belangrijkste vaardigheid, namelijk steriel staan en werken, heb ik in die drie maand gelukkig wel goed onder de knie gekregen (maar dat kon ook op één week).
Kompleet onverwacht eigenlijk ben ik me de laatste weken meer en meer beginnen interesseren in anesthesiologie. Die specialisatie heeft nooit op mijn lijstje gestaan, aangezien dat maar saai was en je bovendien met die zeer onaangename chirurgen moet werken. Anesthesisten kunnen heelder boeken uitlezen terwijl de patiënt onder zeil is en de chirurg zijn ding doet. Ze kunnen ook vaak de wind van voren krijgen van een belachelijk gestresseerde chirurg. Maar toch. Het fysiologisch deel is heel interessant. En als er iets fout gaat moet de anesthesist het oplossen, het is niet alsof de chirurg weet wat hij moet doen (echt niet). Op die manier is er toch belangrijk teamwork waarbij anesthesist en chirurg op hetzelfde niveau staan. De patiëntenpopulatie is ook heel gevarieerd (toch in Ottignies): oud, jong, zwanger, co-morbiditeiten, botbreuken, pneumectomie... Bij een orgaan donor wordt de anesthesist er ook bijgeroepen, om de organen viabel te houden.
En zo begin ik na te denken om te specialiseren in urgentiegeneeskunde met één jaar anesthesie. Ik weet nog niet hoe of wat, maar ik denk dat ik die richting begin uit te kijken. Over twee weken hebben we een carrière keuze avond, waarbij we hopelijk meer inzicht krijgen in het verloop van onze specialisatie vanaf volgend jaar.
Nog twee weken en ik ben halverwege mijn stagejaar! Imagine that.
Vandaag nog arts-stagiair, volgend (academie-)jaar co-assistent! Nog anderhalf jaar en ik ben, deels, afgestudeerd (oh ja, ik tel af)!
De tickets naar en van Brazilië zijn geboekt, mijn logeerplaats in Portugal geregeld, Kerst is gepasseerd, nog twee weken met drie dagen verlof en ik ben WEG!
Allemaal very exciting maar ook een beetje zenuwslopend aangezien het consulaat van Brazilië mijn visum nog niet gegeven heeft... Ondanks vragen en vragen aan de document verdelers of dit wel het juiste papier was, of dat papier niet in het origineel moest zijn, verzekerden de uitgevers van deze papieren mij dat het correct was. Maar eenmaal in het consulaat zei de meneer hoofdschuddend "Nee, nee... Dat is niet het juiste papier."
Uiteindelijk kon het er voor de meesten "misschien" mee door ("we zullen zien wat de consul zegt") maar moest ik voor de uitnodiging van Brazilië, wegens tijdsgebrek om het origineel nog tot hier te krijgen, zorgen dat de universiteit van São Paulo een mail met een verklaring stuurde over het hoe en waarom van mijn stage. "Geen mail voor de 6e is geen visum hé!". Tof! Ze zijn in Brazilië in verlof tot de 3e!
Het leek allemaal nogal variabel welke als juiste papieren konden worden beschouwd en welke niet, maar dat van die mail was redelijk vaststaand... Aah, het buitenland. Ik was vergeten hoe een hekel ik heb aan bureaucratie en hoe een gemak reizen binnen Europa is.
Ik moest alle documenten, inclusief mijn paspoort, achterlaten en 08/01 krijg ik mogelijks, of mogelijks niet, mijn visum. Ik heb geen verlof den achtste. En de negende vertrek ik naar Portugal. De laatste dag stage stiekem niet opdagen?
Als het niet goedgekeurd geraakt hier dan kan ik het visum, met dan wel de "juiste" papieren, ook aanvragen in Portugal. Maar dan moet mijn bewijs van goed gedrag en zeden vertaald worden in het Portugees.
Ach ja, we zullen het nemen zoals het komt.
In Ottignies heb ik ondertussen al drie keer (3) mogen hechten en twee keer (2) een blaassonde mogen steken. Daarvoor doe je dan drie maand stage chirurgie. De belangrijkste vaardigheid, namelijk steriel staan en werken, heb ik in die drie maand gelukkig wel goed onder de knie gekregen (maar dat kon ook op één week).
Kompleet onverwacht eigenlijk ben ik me de laatste weken meer en meer beginnen interesseren in anesthesiologie. Die specialisatie heeft nooit op mijn lijstje gestaan, aangezien dat maar saai was en je bovendien met die zeer onaangename chirurgen moet werken. Anesthesisten kunnen heelder boeken uitlezen terwijl de patiënt onder zeil is en de chirurg zijn ding doet. Ze kunnen ook vaak de wind van voren krijgen van een belachelijk gestresseerde chirurg. Maar toch. Het fysiologisch deel is heel interessant. En als er iets fout gaat moet de anesthesist het oplossen, het is niet alsof de chirurg weet wat hij moet doen (echt niet). Op die manier is er toch belangrijk teamwork waarbij anesthesist en chirurg op hetzelfde niveau staan. De patiëntenpopulatie is ook heel gevarieerd (toch in Ottignies): oud, jong, zwanger, co-morbiditeiten, botbreuken, pneumectomie... Bij een orgaan donor wordt de anesthesist er ook bijgeroepen, om de organen viabel te houden.
En zo begin ik na te denken om te specialiseren in urgentiegeneeskunde met één jaar anesthesie. Ik weet nog niet hoe of wat, maar ik denk dat ik die richting begin uit te kijken. Over twee weken hebben we een carrière keuze avond, waarbij we hopelijk meer inzicht krijgen in het verloop van onze specialisatie vanaf volgend jaar.
Nog twee weken en ik ben halverwege mijn stagejaar! Imagine that.
Vandaag nog arts-stagiair, volgend (academie-)jaar co-assistent! Nog anderhalf jaar en ik ben, deels, afgestudeerd (oh ja, ik tel af)!
Reacties