Mafalda, Simão e Duarte
Eindelijk. Het deel van de stage waar ik het meest naar uitkeek: VERLOSKUNDE! Vanmorgen om 9u begonnen, om 21u door gegaan. Niet dat er zoveel meer te doen was dan normaal, maar het interesseerde me zoveel meer dat het me niet uitmaakte dat ik moest wachten, ik wist dat er iets interessant ging komen! Het duurde tot de namiddag alvorens ik mijn allereerste bevalling ooit zag en ik was onmiddelijk verslaafd. De moeder die helemaal moe is en die alleen maar wil weten of alles in orde is, de papa die er wat verloren maar verwachtingsvol bijloopt en die als eerste op zijn gemak ogen kan leggen op zijn nieuwe kind. De trots, het geluk. Ik heb me moeten inhouden om geen traantje weg te pinken.
Het merendeel van de tijd werd gespendeerd aan wachten tot de mama's klaar waren om te bevallen, of de baby's die besloten dat het genoeg was geweest. Op 12 uur heb ik drie baby's weten geboren worden, waarvan er twee via keizersnede moesten komen. De papa krijgt dan het plezier van met de pasgeborene in de armen in een comfortabele zetel te wachten tot de mama klaar is om uit de operatiezaal te komen. Eén papa was zelfs zodanig geëmotioneerd dat ik niet wist of hij in staat zou zijn zijn zoon vast te houden, maar daarna was het puur genieten voor hem in de zetel. Heerlijk.
Ik vraag me af of ik mijn roeping als vroedvrouw niet heb gemist. Het gyneacologische deel interesseert me weinig, eens de baby eruit is wijk ik niet meer van zijn/haar zijde, tenzij om de ouders gerust te stellen. Neonatologie is misschien ook een optie, maar daar zal het vaak ook mis gaan. Voorlopig hou ik het maar op anesthesie/urgentie.
De baby's wogen 4,008kg, en twee keer rond de 3,900kg. Het was een dag van forse kinders.
Verder heb ik nog de spoedconsultaties gevolgd, maar daar is me niet zoveel van bijgebleven. Buiten de laatste patiënte die wat een psychiatrisch geval bleek. Ze kwam naar de spoedconsultatie omdat ze dacht dat ze zwanger was, ondanks anticonceptie en drie negatieve zwangerschapstesten (niet alleen daarom was ze ziek, ze gedroeg zich paranoïde en leek zwaar gedrogeerd).
Afgelopen weekend heb ik me serieus verveeld. Ik heb loopgerief gekocht maar nog niet uitgetest. Gisteren in de namiddag "gespijbeld" en met een Erasmus-student van Oostenrijk opgetrokken, soort van antidosis tegen de uiterste verveling die zich opgestapeld had. Ergens maandagochtend bedacht ik opeens dat ik ook nog een stagewerk te schrijven heb. Oeps. Verveling droogt de inspiratie echt op... Dus voorlopig heb ik wel dingen te doen moest er nog eens een vrij moment zijn (natuurlijk nog geen gehad).
Donderdag hoop ik weer naar verloskunde te gaan en voor vrijdagavond hebben ze gevraagd of ik mee wil gaan naar een labo die een nieuw transdermaal (lees: pleister) anticonceptiemiddel gaan voorstellen. Deze week gaat beter gaan denk ik!
Het merendeel van de tijd werd gespendeerd aan wachten tot de mama's klaar waren om te bevallen, of de baby's die besloten dat het genoeg was geweest. Op 12 uur heb ik drie baby's weten geboren worden, waarvan er twee via keizersnede moesten komen. De papa krijgt dan het plezier van met de pasgeborene in de armen in een comfortabele zetel te wachten tot de mama klaar is om uit de operatiezaal te komen. Eén papa was zelfs zodanig geëmotioneerd dat ik niet wist of hij in staat zou zijn zijn zoon vast te houden, maar daarna was het puur genieten voor hem in de zetel. Heerlijk.
Ik vraag me af of ik mijn roeping als vroedvrouw niet heb gemist. Het gyneacologische deel interesseert me weinig, eens de baby eruit is wijk ik niet meer van zijn/haar zijde, tenzij om de ouders gerust te stellen. Neonatologie is misschien ook een optie, maar daar zal het vaak ook mis gaan. Voorlopig hou ik het maar op anesthesie/urgentie.
De baby's wogen 4,008kg, en twee keer rond de 3,900kg. Het was een dag van forse kinders.
Verder heb ik nog de spoedconsultaties gevolgd, maar daar is me niet zoveel van bijgebleven. Buiten de laatste patiënte die wat een psychiatrisch geval bleek. Ze kwam naar de spoedconsultatie omdat ze dacht dat ze zwanger was, ondanks anticonceptie en drie negatieve zwangerschapstesten (niet alleen daarom was ze ziek, ze gedroeg zich paranoïde en leek zwaar gedrogeerd).
Afgelopen weekend heb ik me serieus verveeld. Ik heb loopgerief gekocht maar nog niet uitgetest. Gisteren in de namiddag "gespijbeld" en met een Erasmus-student van Oostenrijk opgetrokken, soort van antidosis tegen de uiterste verveling die zich opgestapeld had. Ergens maandagochtend bedacht ik opeens dat ik ook nog een stagewerk te schrijven heb. Oeps. Verveling droogt de inspiratie echt op... Dus voorlopig heb ik wel dingen te doen moest er nog eens een vrij moment zijn (natuurlijk nog geen gehad).
Donderdag hoop ik weer naar verloskunde te gaan en voor vrijdagavond hebben ze gevraagd of ik mee wil gaan naar een labo die een nieuw transdermaal (lees: pleister) anticonceptiemiddel gaan voorstellen. Deze week gaat beter gaan denk ik!
 |
| Maatstaf voor hoever de baarmoederhals al geopend is. |
Reacties