A meio caminho (halverwege)
Ik heb me aangepast aan het nieuwe ritme. Okee, ik doe maar dagen van 4 uur, maar er zijn er toch ook al waar ik erin slaag me tot 18u in het ziekenhuis bezig te houden (en nieuwe dingen leer). De dagen dat ik dan toch plots vrij heb probeer ik nuttig te spenderen door te gaan lopen (toch al twee keer...), mijn gynaecologie cursussen te doorbladeren of aan mijn stagewerk te werken.
Afgelopen vrijdag zou ik normaal gezien de ochtend in de operatiezaal doorgebracht hebben. Op de vergadering van maandagochtend hadden ze al laten weten nood te hebben aan een extra paar handen TIJDENS de operatie, en of ik aanwezig kon zijn? Echt! Donderdag werd me nog een paar keer gezegd dat ik om 8u30 verwacht werd in de operatiezaal, en dat ik chance had want zoiets viel niet vaak voor.
Vrijdagochtend stond ik om 8u15 aan de operatiezaal, kleedde me om, haarnetje op, masker in mijn zak, klaar om mijn overschoenen aan te doen, maar tiens, de deuren waren gesloten? Toen ik ging voelen waren ze zelfs op slot! Bleek dat de verpleegsters staakten, alle operaties die voormiddag waren afgeblazen (te bedenken dat die verpleegster-staking al aangekondigd was sinds het begin van de week). BALEN.
Consultaties konden er ook niet gebeuren, zelfs niet degene waar geen verpleegkundige handelingen voor nodig waren, want de verplegers hadden alle consultatieruimtes op slot gedaan en wilden de sleutel niet geven "want dat geeft het teken dat dokters zonder verplegers kunnen werken"... En dus begon mijn weekend vrijdag al (en werden alle patiënten die de dag ervoor binnen gekomen waren voor hun operatie weer naar huis gestuurd voor het weekend).
De tweede dag op de maternidade (vervolg op vorige post) was mijn enthousiasme al bekoeld. Een groot deel van de dag wordt toch gespendeerd aan wachten op de toekomstige mama's of baby's. Het jammere is dat ik als praktisch leerdoel minstens 5 bevallingen zelfstandig zou moeten doen, iets waar ik al lange tijd naar uitkeek omdat het zo onwerkelijk lijkt dat ik dat effectief zou kunnen. Toen ik stage liep in Antwerpen vroeg ik aan een mede-stagiair die toen op verloskunde stond of ze zelf bevallingen deed en ze keek me verbaasd aan, alsof ik een domme vraag stelde. "Natuurlijk! Al veel!".
Helaas, helaas... Hier in Coimbra zal het niet gebeuren. São Paulo lijkt beter georganiseerd wat dat betreft. Misschien kan ik ipv mijn laatste week daar op een tropisch strand te spenderen (hoewel ook heel aanlokkelijk) vragen of ik een week op verloskunde mag staan. Een andere optie zou zijn om tijdens mijn verlof deze zomer nog een vrijwillige stage te doen in België. We shall see.
In ieder geval heb ik, ondanks de korte werkdagen en geen zelfstandige bevallingen, al veel van mijn leerdoelen-lijst kunnen afvinken. Als ik vergelijk met Ottignies zijn ze hier veel behulpzamer, veel toeschietelijker, ook al doen Portugese stagiairs weinig. Spijt van deze 6 weken zal ik zeker niet hebben, maar ik ben blij dat het maar 6 weken zijn en geen 3 maand. Bovendien heb ik dagelijks de kans om aan mijn Portugees te werken, te genieten van het weer, leer ik microgolf-koken en kan ik een paar weekends op bezoek bij de mama. Het kon dus veel erger.
Afgelopen vrijdag zou ik normaal gezien de ochtend in de operatiezaal doorgebracht hebben. Op de vergadering van maandagochtend hadden ze al laten weten nood te hebben aan een extra paar handen TIJDENS de operatie, en of ik aanwezig kon zijn? Echt! Donderdag werd me nog een paar keer gezegd dat ik om 8u30 verwacht werd in de operatiezaal, en dat ik chance had want zoiets viel niet vaak voor.
Vrijdagochtend stond ik om 8u15 aan de operatiezaal, kleedde me om, haarnetje op, masker in mijn zak, klaar om mijn overschoenen aan te doen, maar tiens, de deuren waren gesloten? Toen ik ging voelen waren ze zelfs op slot! Bleek dat de verpleegsters staakten, alle operaties die voormiddag waren afgeblazen (te bedenken dat die verpleegster-staking al aangekondigd was sinds het begin van de week). BALEN.
Consultaties konden er ook niet gebeuren, zelfs niet degene waar geen verpleegkundige handelingen voor nodig waren, want de verplegers hadden alle consultatieruimtes op slot gedaan en wilden de sleutel niet geven "want dat geeft het teken dat dokters zonder verplegers kunnen werken"... En dus begon mijn weekend vrijdag al (en werden alle patiënten die de dag ervoor binnen gekomen waren voor hun operatie weer naar huis gestuurd voor het weekend).
De tweede dag op de maternidade (vervolg op vorige post) was mijn enthousiasme al bekoeld. Een groot deel van de dag wordt toch gespendeerd aan wachten op de toekomstige mama's of baby's. Het jammere is dat ik als praktisch leerdoel minstens 5 bevallingen zelfstandig zou moeten doen, iets waar ik al lange tijd naar uitkeek omdat het zo onwerkelijk lijkt dat ik dat effectief zou kunnen. Toen ik stage liep in Antwerpen vroeg ik aan een mede-stagiair die toen op verloskunde stond of ze zelf bevallingen deed en ze keek me verbaasd aan, alsof ik een domme vraag stelde. "Natuurlijk! Al veel!".
Helaas, helaas... Hier in Coimbra zal het niet gebeuren. São Paulo lijkt beter georganiseerd wat dat betreft. Misschien kan ik ipv mijn laatste week daar op een tropisch strand te spenderen (hoewel ook heel aanlokkelijk) vragen of ik een week op verloskunde mag staan. Een andere optie zou zijn om tijdens mijn verlof deze zomer nog een vrijwillige stage te doen in België. We shall see.
In ieder geval heb ik, ondanks de korte werkdagen en geen zelfstandige bevallingen, al veel van mijn leerdoelen-lijst kunnen afvinken. Als ik vergelijk met Ottignies zijn ze hier veel behulpzamer, veel toeschietelijker, ook al doen Portugese stagiairs weinig. Spijt van deze 6 weken zal ik zeker niet hebben, maar ik ben blij dat het maar 6 weken zijn en geen 3 maand. Bovendien heb ik dagelijks de kans om aan mijn Portugees te werken, te genieten van het weer, leer ik microgolf-koken en kan ik een paar weekends op bezoek bij de mama. Het kon dus veel erger.
Reacties