Quase!

Het is de laatste week! Eindelijk! Twee weken quasi non-stop regen en dus huisarrest in mijn nog vochtiger geworden kamertje (ik zie de schimmel groeien op mijn muren), consultaties volgen in het ziekenhuis die mijn interesse al een tijdje niet meer kunnen wekken (doch ik heb geprobeerd attentief te zijn door een tijdje toch notities te nemen: reden voor consultatie, klinisch onderzoek, beleid. Dat ging een week goed). De hele eer die ik krijg, toch als 6e jaar student maar behandeld als een arts-specialist in opleiding (naar Portugese normen weliswaar), om mee steriel te mogen staan bij twee keizersnedes (klaar staan om de vloed aan vruchtwater te aspireren, chunky, warme, glibberige placenta netjes in een kom leggen, en zelfs een niet-apparaat in de handen geduwd krijgen om de nieuwe moeder toe te nieten!), en te helpen bij uterus-manipulaties bij het verwijderen van een eierstok-cyste en de wegname van een baarmoeder (mijn nek is nog steeds stijf van vijf uur lang naar het videoscherm te kijken). Het is niet wat ik gewend ben maar ze bieden mij zeker zoveel mogelijk kansen aan hier, en dat apprecieer ik erg.

De Portugese studenten zijn door hun examenperiode geraakt en langzaamaan begint het straatbeeld in Coimbra zich te vullen. Gisteren en eergisteren kwam de zon er ook eindelijk weer door en een nieuw jaar, de aanloop naar de zomer, naar feesten, naar terrasjes, is duidelijk aangebroken.

Pedro is overgevlogen om deze laatste week hier samen door te brengen, en ik heb ontdekt dat mijn straat, deze wijk van Coimbra, veel te bieden heeft qua innovatieve eet- en drinkgelegenheden. Het duurt altijd een tijdje eer je ergens ingeburgerd bent, maar dat proces gaat toch sneller als je mensen hebt om mee op te trekken. Needless to say dat ik HEEL HARD uit kijk naar São Paulo!!

Vrijdag boeltje pakken en landinwaarts rijden, zaterdag nog een laatste dag bij de mama spenderen en om 23u30 op de vlieger. Weeral een nieuw hoofdstuk (time flies, dringend tijd dat ik mijn stagewerk af maak.).