São Paulo
Ik ben hier al een week en twee dagen en nog steeds geen blogpost geschreven! Het is zoveel om te bevatten en het dwarrelt maar niet neer in mijn hoofd, hoewel ik langzaam in het ritme begin te komen.
Eenmaal geland in São Paulo en mijn weg naar de studentenresidentie gevonden ben ik gelijk in bed gekropen. Mijn Amerikaanse kamergenote lag nog te slapen, het was een uur of 8 's morgens en het was een feestje geweest de avond ervoor, en wist niet dat ik kwam. In haar half slaperigheid probeerde ze me dingen wegwijs te maken maar ik zei dat ik ook te moe was en dat ze gerust verder kon slapen. Na een paar uur rust ging ze op stap met een Amerikaanse vriend van haar om te studeren en vroeg ik of ik mee mocht (heel erg onder de vleugels nemend was ze niet maar ik had bitter weinig zin om op mijn eentje het reilen en zeilen van deze grootstad te ontdekken). De vriend liep hier ook stage, en viel zoveel beter mee dat na de lunch ik de rest van de dag aan hem plakte terwijl mijn kamergenote ging lunchen met een vriendin. Uiteindelijk was ik rond 20u ofzo, geen idee meer maar laat, thuis en had de metro leren kennen, de taxi's, de koffiecultuur, en een inwijding in hoe Paulistanos zijn door een Paulistano. Daar waar ik die ochtend me nog heel overweldigd voelde was ik tegen het einde van de dag comfortabel genoeg om de maandag erna alleen op zoek te gaan naar mijn eerste afspraak.
Op maandag moest ik me om 8u melden op de international office voor het krijgen van mijn kaarten (drie in totaal + nog twee die ik later zou krijgen), een verwelkomingsuitleg en start van mijn eerste stagedag. Al snel bleek dat niemand BUITEN de residentie ooit van de international office gehoord had, maar na veel rondvragen en tweemaal geregistreerd te zijn (inclusief webcam foto) kon iemand me toch naar de juiste locatie brengen.
De kaarten, een studentenkaart, een buspas, een identificatiekaart, maakten deel uit van een A4 lange checklist "internationale student". Ik kreeg twee plattegronden van São Paulo, een kaart van de campus met uitleg van personeels/studentenrestaurants, gym, dichtsbijzijnde winkel, ik moest een formulier invullen, meerdere keren want de website werkte niet, dan nog eens twee formulieren invullen,... En toen was het 9 uur en vroeg de begeleider of ik wist om hoe laat ik les had. Les? Had ik les? Van wie zou ik dat dan moeten horen hebben? Ach, lessen waren meestal om 8 uur dus het was waarschijnlijk al te laat, we zouden dinsdag wel met de stage beginnen (!!!). Gelukkig was ik al mijn frustratie in het niks doen de eerste weken in Portugal al kwijtgespeeld. Vrije dag! Ik weet niet meer wat ik allemaal gedaan heb, maar alleszins een deel van de papierwinkel die een niet Zuid-Amerikaan hier in Brazilië voorgeschoteld krijgt. Zo te voet naar het notarium deed ik al een eerste verkenning van de wijken in de buurt.
Op dinsdag ging ik dus weer naar de international office, nogmaals een poging om mijn afspraak met de federale politie (verplichte registratie van buitenlandse toeristen) aangevraagd te krijgen en daarna werd ik naar de afdeling pediatrie begeleid. Daar werd ik ook weer van persoon naar persoon overgehandeld, "Maar de stage is gisteren al begonnen." "Ja, ik weet het, maar de persoon die mij moest brengen deed dat om één of andere reden niet." en vervolgens doorverwezen naar een aula waar de les bezig was. "Ga maar gewoon binnen en zet je stil neer, je hoeft geen dag te zeggen." De aula bleek een klein leslokaal waar een stuk of 15 man zat. Ik ging discreet zitten, maar merkte al snel dat er helemaal geen les bezig was en dat iedereen wist dat ik de nieuwe was. Gelukkig op een heel verwelkomende manier, direkt gevraagd wie ik was, waar ik vandaan kwam, hoe lang ik bleef.... Een senior dokter kwam binnen, keek me aan en vroeg "Shari?". Ik was de enige nog persoon die nog op zijn lijst stond met een leeg vakje voor mijn paspoort nummer ernaast (ahja, want ik heb geen CPF nummer zoals blijkbaar zo onmisbaar is voor een leven hier!). Tof, zo op mijn plek te komen!
Die groep studenten (de "panela") heeft me de afgelopen week al heel goed onder de vleugels genomen, maar desondanks voel ik me achterlopen op de manier waarop ze hier stage lopen.
Iedere stagiar heeft een patiënt op de afdeling waar hij/zij "verantwoordelijk" voor is. Hoeveel verantwoordelijkheid je neemt kies je zelf, maar je kan in principe de hele zorg voor je nemen en alles bespreken met de verantwoordelijke arts (natuurlijk zelf geen medicatie toedienen of aanpassen). De groep was in twee verdeeld en één van de twee had een patiënt "teveel", dus het was snel uitgemaakt in welke groep ik terecht zou komen. Ik kreeg een blauwe map met gegevens van een patiënt in mijn handen gestopt die vanaf dan mijn verantwoordelijkheid zou zijn, daarna werd langsgegaan op alle kamers. Eén van de senior dokters, diegene die me duidelijk leek te verwachten, leek een extra interesse in me te hebben opgenomen en wenkte me dichterbij patiënten waar ik toeten of blazen van af wist en wees "kijk, kijk". Ik keek, ik zag abnormaliteiten, maar had geen flauw idee van hun context of waarom ze opgenomen waren. Gelukkig verwachtte hij niet teveel respons.
Gedurende twee dagen kwam hij geregeld naast me zitten om me welkom te doen voelen en me uit te horen. Waarom Brazilië, waarom São Paulo, waaruit mijn stage zou bestaan (huh? Moest hij dat niet weten?), hoe lang ik zou blijven en uiteindelijk of ik al een afgestudeerde dokter was die daar kwam meekijken (nee?!). Van het initiële ik-zit-op-mijn-plaats-gevoel bleef niet veel meer over. Wie was mijn stagebegeleider? Hoe zouden mijn komende zes weken eruit zien? Wat werd er van mij verwacht? Die laatste twee vragen werden ook geregeld aan mij gesteld...
Na de patiëntenronde werden de patiënten één voor één besproken. Voorgesteld door de stagiair, verdere stappen besproken in groep. De jongen wiens extra patiënt ik had overgenomen deed nu nog de prestentatie maar zei daarna doodgemoedereerd dat ik het de volgende dag zou doen. Inclusief 's morgens patiënt en moeder een bezoek brengen en vragen hoe de nacht was geweest, kind onderzoeken... Alleen. Ik kwam die avond thuis en ben direkt in mijn pediatrie handboek gedoken.
Woensdag was ik dan voor het eerst op tijd in het ziekenhuis, om 7 uur 's morgens. Ik nam op mijn gemak "mijn" patiëntendossier door en ik raapte al mijn moed samen om alleen de kamer binnen te stappen. De moeder lag nog te slapen dus die schudde ik zachtjes aan haar voeten en ik stelde mezelf, in mijn hakkelend Europees Portugees, voor. Toen ik mijn patiëntje wou onderzoeken kreeg ik de bars van het hek niet naar beneden, en moest ik de moeder opnieuw storen om me uit te leggen hoe dat ding werkte. Wat een arts.
Eenmaal buiten besefte ik, zoals altijd, dat ik de helft vergeten onderzoeken/vragen was, maar oh well, nobody would care. Uiteindelijk is er geen patiëntenbespreking gekomen die dag, gelukkig. Wat volgde was een les antibiotica tot lunch, en in de namiddag was ik vrij. Ik ben met mijn kamergenote en diens vriend naar een café getrokken en we hebben heel de middag aan onze respectievelijke papers gewerkt. Het is ook dan dat ik ontdekte dat de deadline voor mijn stagewerk 31/03 is, en niet ergens in juni zoals ik aannam...
Donderdag heb ik dan uiteindelijk wél de patiëntenbespreking gedaan, met een onoverkomelijke adrenaline rush waardoor ik het blad waarvan ik half aan het aflezen was moest neerleggen omdat het zo trilde. Gewoon Portugees spreken vergt al een inspanning omdat ik zelf ook wel hoor hoeveel fouten dat ik maak. Voor een groep van 15 man vergde een pak meer moed. Maar hey, zo leren we dat ook. Er volgde alleszins geen commentaar. De rest van de dag zag er ongeveer hetzelfde uit: 5 minuten patiënt zien, dossier aanpassen, wachten, eventueel bespreking, wachten, les, lunch, wachten, les of vrij. Tegen vrijdag was ik gefrustreerd van het gebrek aan praktijk. Hoewel lessen goed zijn ter verfrissing heb ik nu vooral behoefte aan heel veel zelf doen en heel veel zelf fouten maken (zijnde dingen vergeten, beseffen dat je dat of dat niet weet en een heel hoofdstuk er terug op nazien enz).
Donderdagavond nog uit geweest met mensen van de residentie, de Amerikaanse vriend waar ik nu bijna al een hele week mijn vrije tijd mee doorbracht (als ik die al samen met iemand doorbracht) ging vrijdag al terug naar huis. De panela had mij ook uitgenodigd voor een feestje die avond, dus we zijn van een dure churrasqueira (all you can eat meat) naar een studentenfuif gegaan waar om middernacht de helft al naar huis was en de andere helft bezopen, en uiteindelijk geëindigd in een plaats waar vol enthousiasme Forró gedanst wordt (YouTube it). De Amerikaan, in al zijn gay-ness, nam mij vol enthousiasme mee op de dansvloer maar na drie uur en verschillende pogingen van verschillende mensen gaf ik op: ik kan niet dansen. Vraag is of ik bereid ben het te leren de weken dat ik hier ben (de mogelijkheden zijn er alleszins). Om half vier in bed, wekker om 6 uur om op tijd in het ziekenhuis te zijn. Het hoeft niet gezegd dat ik na het ziekenhuis een grote siësta nam.
WEEKEND
Vrijdag genoeg thuis gezeten dus zaterdag had ik een park bezoek gepland! Ik heb me uiteindelijk heel de dag buiten kunnen bezig houden en was er ondanks de bewolking ingeslaagd deels te verbranden.
Zondag hoopte ik net zo'n aangename dag te hebben in de Japanse buurt, maar dat viel tegen. En het miezerde. Na een uur of twee én een massage keerde ik weer huiswaarts met dumplings die koel bewaard moesten worden. Mijn kamergenote spendeerde de laatste dagen al haar vrije uren en nachten aan het schrijven van een paper die maandag binnen moest zijn, dus ik verveelde me. Na een paar uur binnen gezeten te hebben zag ik de zon weer schijnen en ik trok er weer op uit, dit keer dichter bij huis. Ik eindigde op de Avenida Paulista, een Big Deal avenue hier, die op zondag auto-vrij is. De hele avenue was omgetoverd in een pop-up festivalletje en het was jammer dat ik alleen was en dat het donker werd. Uiteindelijk toch maar wijselijk afgedropen naar huis, en mijn kamergenote van weer iets nieuw op de hoogte gebracht wat we absoluut moeten gaan doen als ze klaar is met schrijven. Ik kwam een andere meisje op de vloer tegen die ook een hekel leek te hebben aan binnen zitten, en die graag nog iets wou gaan drinken en de oscars volgen maar er kwam een storm opzetten. Uiteindelijk werden het oscars via een haperende wifi, maar we hebben volgehouden tot het einde! Twee uur was het, einde weekend.
En vandaag dus weer gewone ziekenhuis routine. Ik had een mail gestuurd naar de internationale begeleider om te vragen wie nu mijn stageleider was, maar ik denk dat ik de mail te lang heb gemaakt want zijn antwoord was "Dat zijn allemaal goede vragen die je aan je stageleider kan stellen!". Vandaag had ik dingen te doen in de namiddag, maar vanaf morgen ga ik vragen of ik na de les in de namiddag naar de eerste hulp mag gaan. Tijd om in actie te schieten.
Eenmaal geland in São Paulo en mijn weg naar de studentenresidentie gevonden ben ik gelijk in bed gekropen. Mijn Amerikaanse kamergenote lag nog te slapen, het was een uur of 8 's morgens en het was een feestje geweest de avond ervoor, en wist niet dat ik kwam. In haar half slaperigheid probeerde ze me dingen wegwijs te maken maar ik zei dat ik ook te moe was en dat ze gerust verder kon slapen. Na een paar uur rust ging ze op stap met een Amerikaanse vriend van haar om te studeren en vroeg ik of ik mee mocht (heel erg onder de vleugels nemend was ze niet maar ik had bitter weinig zin om op mijn eentje het reilen en zeilen van deze grootstad te ontdekken). De vriend liep hier ook stage, en viel zoveel beter mee dat na de lunch ik de rest van de dag aan hem plakte terwijl mijn kamergenote ging lunchen met een vriendin. Uiteindelijk was ik rond 20u ofzo, geen idee meer maar laat, thuis en had de metro leren kennen, de taxi's, de koffiecultuur, en een inwijding in hoe Paulistanos zijn door een Paulistano. Daar waar ik die ochtend me nog heel overweldigd voelde was ik tegen het einde van de dag comfortabel genoeg om de maandag erna alleen op zoek te gaan naar mijn eerste afspraak.
Op maandag moest ik me om 8u melden op de international office voor het krijgen van mijn kaarten (drie in totaal + nog twee die ik later zou krijgen), een verwelkomingsuitleg en start van mijn eerste stagedag. Al snel bleek dat niemand BUITEN de residentie ooit van de international office gehoord had, maar na veel rondvragen en tweemaal geregistreerd te zijn (inclusief webcam foto) kon iemand me toch naar de juiste locatie brengen.
De kaarten, een studentenkaart, een buspas, een identificatiekaart, maakten deel uit van een A4 lange checklist "internationale student". Ik kreeg twee plattegronden van São Paulo, een kaart van de campus met uitleg van personeels/studentenrestaurants, gym, dichtsbijzijnde winkel, ik moest een formulier invullen, meerdere keren want de website werkte niet, dan nog eens twee formulieren invullen,... En toen was het 9 uur en vroeg de begeleider of ik wist om hoe laat ik les had. Les? Had ik les? Van wie zou ik dat dan moeten horen hebben? Ach, lessen waren meestal om 8 uur dus het was waarschijnlijk al te laat, we zouden dinsdag wel met de stage beginnen (!!!). Gelukkig was ik al mijn frustratie in het niks doen de eerste weken in Portugal al kwijtgespeeld. Vrije dag! Ik weet niet meer wat ik allemaal gedaan heb, maar alleszins een deel van de papierwinkel die een niet Zuid-Amerikaan hier in Brazilië voorgeschoteld krijgt. Zo te voet naar het notarium deed ik al een eerste verkenning van de wijken in de buurt.
Op dinsdag ging ik dus weer naar de international office, nogmaals een poging om mijn afspraak met de federale politie (verplichte registratie van buitenlandse toeristen) aangevraagd te krijgen en daarna werd ik naar de afdeling pediatrie begeleid. Daar werd ik ook weer van persoon naar persoon overgehandeld, "Maar de stage is gisteren al begonnen." "Ja, ik weet het, maar de persoon die mij moest brengen deed dat om één of andere reden niet." en vervolgens doorverwezen naar een aula waar de les bezig was. "Ga maar gewoon binnen en zet je stil neer, je hoeft geen dag te zeggen." De aula bleek een klein leslokaal waar een stuk of 15 man zat. Ik ging discreet zitten, maar merkte al snel dat er helemaal geen les bezig was en dat iedereen wist dat ik de nieuwe was. Gelukkig op een heel verwelkomende manier, direkt gevraagd wie ik was, waar ik vandaan kwam, hoe lang ik bleef.... Een senior dokter kwam binnen, keek me aan en vroeg "Shari?". Ik was de enige nog persoon die nog op zijn lijst stond met een leeg vakje voor mijn paspoort nummer ernaast (ahja, want ik heb geen CPF nummer zoals blijkbaar zo onmisbaar is voor een leven hier!). Tof, zo op mijn plek te komen!
Die groep studenten (de "panela") heeft me de afgelopen week al heel goed onder de vleugels genomen, maar desondanks voel ik me achterlopen op de manier waarop ze hier stage lopen.
Iedere stagiar heeft een patiënt op de afdeling waar hij/zij "verantwoordelijk" voor is. Hoeveel verantwoordelijkheid je neemt kies je zelf, maar je kan in principe de hele zorg voor je nemen en alles bespreken met de verantwoordelijke arts (natuurlijk zelf geen medicatie toedienen of aanpassen). De groep was in twee verdeeld en één van de twee had een patiënt "teveel", dus het was snel uitgemaakt in welke groep ik terecht zou komen. Ik kreeg een blauwe map met gegevens van een patiënt in mijn handen gestopt die vanaf dan mijn verantwoordelijkheid zou zijn, daarna werd langsgegaan op alle kamers. Eén van de senior dokters, diegene die me duidelijk leek te verwachten, leek een extra interesse in me te hebben opgenomen en wenkte me dichterbij patiënten waar ik toeten of blazen van af wist en wees "kijk, kijk". Ik keek, ik zag abnormaliteiten, maar had geen flauw idee van hun context of waarom ze opgenomen waren. Gelukkig verwachtte hij niet teveel respons.
Gedurende twee dagen kwam hij geregeld naast me zitten om me welkom te doen voelen en me uit te horen. Waarom Brazilië, waarom São Paulo, waaruit mijn stage zou bestaan (huh? Moest hij dat niet weten?), hoe lang ik zou blijven en uiteindelijk of ik al een afgestudeerde dokter was die daar kwam meekijken (nee?!). Van het initiële ik-zit-op-mijn-plaats-gevoel bleef niet veel meer over. Wie was mijn stagebegeleider? Hoe zouden mijn komende zes weken eruit zien? Wat werd er van mij verwacht? Die laatste twee vragen werden ook geregeld aan mij gesteld...
Na de patiëntenronde werden de patiënten één voor één besproken. Voorgesteld door de stagiair, verdere stappen besproken in groep. De jongen wiens extra patiënt ik had overgenomen deed nu nog de prestentatie maar zei daarna doodgemoedereerd dat ik het de volgende dag zou doen. Inclusief 's morgens patiënt en moeder een bezoek brengen en vragen hoe de nacht was geweest, kind onderzoeken... Alleen. Ik kwam die avond thuis en ben direkt in mijn pediatrie handboek gedoken.
Woensdag was ik dan voor het eerst op tijd in het ziekenhuis, om 7 uur 's morgens. Ik nam op mijn gemak "mijn" patiëntendossier door en ik raapte al mijn moed samen om alleen de kamer binnen te stappen. De moeder lag nog te slapen dus die schudde ik zachtjes aan haar voeten en ik stelde mezelf, in mijn hakkelend Europees Portugees, voor. Toen ik mijn patiëntje wou onderzoeken kreeg ik de bars van het hek niet naar beneden, en moest ik de moeder opnieuw storen om me uit te leggen hoe dat ding werkte. Wat een arts.
Eenmaal buiten besefte ik, zoals altijd, dat ik de helft vergeten onderzoeken/vragen was, maar oh well, nobody would care. Uiteindelijk is er geen patiëntenbespreking gekomen die dag, gelukkig. Wat volgde was een les antibiotica tot lunch, en in de namiddag was ik vrij. Ik ben met mijn kamergenote en diens vriend naar een café getrokken en we hebben heel de middag aan onze respectievelijke papers gewerkt. Het is ook dan dat ik ontdekte dat de deadline voor mijn stagewerk 31/03 is, en niet ergens in juni zoals ik aannam...
Donderdag heb ik dan uiteindelijk wél de patiëntenbespreking gedaan, met een onoverkomelijke adrenaline rush waardoor ik het blad waarvan ik half aan het aflezen was moest neerleggen omdat het zo trilde. Gewoon Portugees spreken vergt al een inspanning omdat ik zelf ook wel hoor hoeveel fouten dat ik maak. Voor een groep van 15 man vergde een pak meer moed. Maar hey, zo leren we dat ook. Er volgde alleszins geen commentaar. De rest van de dag zag er ongeveer hetzelfde uit: 5 minuten patiënt zien, dossier aanpassen, wachten, eventueel bespreking, wachten, les, lunch, wachten, les of vrij. Tegen vrijdag was ik gefrustreerd van het gebrek aan praktijk. Hoewel lessen goed zijn ter verfrissing heb ik nu vooral behoefte aan heel veel zelf doen en heel veel zelf fouten maken (zijnde dingen vergeten, beseffen dat je dat of dat niet weet en een heel hoofdstuk er terug op nazien enz).
Donderdagavond nog uit geweest met mensen van de residentie, de Amerikaanse vriend waar ik nu bijna al een hele week mijn vrije tijd mee doorbracht (als ik die al samen met iemand doorbracht) ging vrijdag al terug naar huis. De panela had mij ook uitgenodigd voor een feestje die avond, dus we zijn van een dure churrasqueira (all you can eat meat) naar een studentenfuif gegaan waar om middernacht de helft al naar huis was en de andere helft bezopen, en uiteindelijk geëindigd in een plaats waar vol enthousiasme Forró gedanst wordt (YouTube it). De Amerikaan, in al zijn gay-ness, nam mij vol enthousiasme mee op de dansvloer maar na drie uur en verschillende pogingen van verschillende mensen gaf ik op: ik kan niet dansen. Vraag is of ik bereid ben het te leren de weken dat ik hier ben (de mogelijkheden zijn er alleszins). Om half vier in bed, wekker om 6 uur om op tijd in het ziekenhuis te zijn. Het hoeft niet gezegd dat ik na het ziekenhuis een grote siësta nam.
WEEKEND
Vrijdag genoeg thuis gezeten dus zaterdag had ik een park bezoek gepland! Ik heb me uiteindelijk heel de dag buiten kunnen bezig houden en was er ondanks de bewolking ingeslaagd deels te verbranden.
Zondag hoopte ik net zo'n aangename dag te hebben in de Japanse buurt, maar dat viel tegen. En het miezerde. Na een uur of twee én een massage keerde ik weer huiswaarts met dumplings die koel bewaard moesten worden. Mijn kamergenote spendeerde de laatste dagen al haar vrije uren en nachten aan het schrijven van een paper die maandag binnen moest zijn, dus ik verveelde me. Na een paar uur binnen gezeten te hebben zag ik de zon weer schijnen en ik trok er weer op uit, dit keer dichter bij huis. Ik eindigde op de Avenida Paulista, een Big Deal avenue hier, die op zondag auto-vrij is. De hele avenue was omgetoverd in een pop-up festivalletje en het was jammer dat ik alleen was en dat het donker werd. Uiteindelijk toch maar wijselijk afgedropen naar huis, en mijn kamergenote van weer iets nieuw op de hoogte gebracht wat we absoluut moeten gaan doen als ze klaar is met schrijven. Ik kwam een andere meisje op de vloer tegen die ook een hekel leek te hebben aan binnen zitten, en die graag nog iets wou gaan drinken en de oscars volgen maar er kwam een storm opzetten. Uiteindelijk werden het oscars via een haperende wifi, maar we hebben volgehouden tot het einde! Twee uur was het, einde weekend.
En vandaag dus weer gewone ziekenhuis routine. Ik had een mail gestuurd naar de internationale begeleider om te vragen wie nu mijn stageleider was, maar ik denk dat ik de mail te lang heb gemaakt want zijn antwoord was "Dat zijn allemaal goede vragen die je aan je stageleider kan stellen!". Vandaag had ik dingen te doen in de namiddag, maar vanaf morgen ga ik vragen of ik na de les in de namiddag naar de eerste hulp mag gaan. Tijd om in actie te schieten.
Reacties