São Paulo - week 2
Week twee was niet veel beter dan week één, wat betreft de stages. Vier uur per dag les is echt teveel van het goede en ik word er super slechtgezind van. Bovendien was mijn kamergenote van woensdag to vandaag naar Curitiba en aangezien een vloer vol gesloten deuren en geen gemeenschappelijke ruimte (buiten de keuken) niet bevorderlijk is om de mede-buitenlanders te leren kennen liep ik zowat de muren op. Eén van de mede-stagiaris van mijn panela vroeg of ik zaterdag zijn wacht van 7u tot 19u wou overnemen en aangezien ik geen plannen had: graag. Zo tegen het einde van de week heb ik mezelf toch ook nog gemotiveerd om een rondleiding in de nabije gymnasium te vragen, maar eerlijk gezegd is het hier veel te warm om aan buitensport te doen (en de paulistanas zeggen dan: "Echt? Dit is vrij koud nochtans!").
Zaterdag heb ik dan in plaats van 1 kind 8 kinderen geëvalueerd (zijnde, opgezocht waarom ze daar waren, gezien waar ze vooral op nagekeken moesten worden dagelijks, verslagje van een zin of twee typen) en ik heb daar een verbazingwekkende drie uur over gedaan. Kijk, DIT is waarom ik meer praktijk wil. Bij alle disciplines gaan onderzoeken in het begin traag, omdat je de routine nog in de vingers moet krijgen, maar tegen het einde van de stage is het meestal onder controle. Zaterdag gaf me ook de kans te praten met mijn stageleider waarbij ik hem zei dat ik het echt niet zag zitten om nog meer lessen te volgen, dat waar ik vooral behoefte aan had dingen te zien gebeuren of zelf doen was. Hij was voor mij al gaan vragen of ik mee kon volgen op de pediatrische spoed, maar daar hadden ze hem laten weten dat het meer officieel moest zijn (echt, Brazilië en hun papieren...). Hij wou iemand anders spreken die wat meer los was in die dingen, maar die persoon was er niet. Hij heeft me een rondleiding gegeven op de spoed en getoond waar de ambulante consultatieruimtes zijn, ik zou daar gewoon mogen aankloppen en volgen. Ach ja, we zien morgen weer wel zeker.
Vandaag ben ik er dan weer op uitgetrokken om mijn massage te krijgen, speciaal om 9 uur vertrokken om niet te vroeg daar te zijn (want ik was al wakker vanaf 6u), maar no luck, ze stonden er nog niet. De markt zelf was ook nog aan het opbouwen op dat uur. Dus ik ging dan maar een wandelingetje maken richting Sé, het oude centrum van São Paulo. Sé is obscuur, doodjammer want er staat een prachtige kerk. Vanaf je op het kerkplein komt liggen er overal daklozen te slapen of zingen luidkeels in hun dronken buien. In- en intriest, zowel voor hen als voor São Paulo die één van de prachtigste trekpleisters zo links laat liggen. Een rustig plekje om te zitten, ondanks een park, was er niet en stomweg een foto trekken van die kerk op de best mogelijke plaats terwijl er zoveel mensen rondom in miserie zitten kon ik niet.
Op zondag rijden er veel fietsen rond en ik merkte dat er ook zoiets als een gegidste fietstour leek te bestaan. Needless to say dat ik die nu gevonden heb en gelijk twee touren geboekt: volgende zondag het oude centrum met mijn kamergenote (en dus weer de kerk) en de week erna Vila Madalena (street art) alleen.
En voor mijn laatste week hier in Brazilië heb ik besloten dat São Paulo toch niet zo super fantastisch is dat ik hier een extra week zou willen blijven! Aangezien mijn vlucht terug vanuit Fortaleza is en het noordoosten bekend staat om zijn prachtige stranden heb ik besloten mijn laatste week in Jericoacoara (of Jeri) door te brengen. Dat idee had ik al in België, inclusief de hostel waar ik zou willen verblijven, en dat is nu dus allemaal in kannen en kruiken. Ik moet enkel nog de bus van Fortaleza naar Jeri geregeld krijgen (7 uur!) aangezien de online betaling om één of andere reden niet gaat, en ter plekke in de luchthaven hoop ik lockers te vinden om mijn grootste valies daar een kleine week te bewaren.
Om eerlijk te zijn heb ik geen heimwee, ik vind het zelfs niet zo erg dat São Paulo minder bekorend is dan ik dacht. Wat me het meeste stoort is dat mijn dagen hier zo doelloos zijn. Ik had ook gehoopt dat nu ik in een studentenhuis zit ik meer sociaal actief zou kunnen zijn maar dat valt best tegen. Ik mag al blij zijn dat ik toch met mijn kamergenote overeen kom!
Zaterdag heb ik dan in plaats van 1 kind 8 kinderen geëvalueerd (zijnde, opgezocht waarom ze daar waren, gezien waar ze vooral op nagekeken moesten worden dagelijks, verslagje van een zin of twee typen) en ik heb daar een verbazingwekkende drie uur over gedaan. Kijk, DIT is waarom ik meer praktijk wil. Bij alle disciplines gaan onderzoeken in het begin traag, omdat je de routine nog in de vingers moet krijgen, maar tegen het einde van de stage is het meestal onder controle. Zaterdag gaf me ook de kans te praten met mijn stageleider waarbij ik hem zei dat ik het echt niet zag zitten om nog meer lessen te volgen, dat waar ik vooral behoefte aan had dingen te zien gebeuren of zelf doen was. Hij was voor mij al gaan vragen of ik mee kon volgen op de pediatrische spoed, maar daar hadden ze hem laten weten dat het meer officieel moest zijn (echt, Brazilië en hun papieren...). Hij wou iemand anders spreken die wat meer los was in die dingen, maar die persoon was er niet. Hij heeft me een rondleiding gegeven op de spoed en getoond waar de ambulante consultatieruimtes zijn, ik zou daar gewoon mogen aankloppen en volgen. Ach ja, we zien morgen weer wel zeker.
Vandaag ben ik er dan weer op uitgetrokken om mijn massage te krijgen, speciaal om 9 uur vertrokken om niet te vroeg daar te zijn (want ik was al wakker vanaf 6u), maar no luck, ze stonden er nog niet. De markt zelf was ook nog aan het opbouwen op dat uur. Dus ik ging dan maar een wandelingetje maken richting Sé, het oude centrum van São Paulo. Sé is obscuur, doodjammer want er staat een prachtige kerk. Vanaf je op het kerkplein komt liggen er overal daklozen te slapen of zingen luidkeels in hun dronken buien. In- en intriest, zowel voor hen als voor São Paulo die één van de prachtigste trekpleisters zo links laat liggen. Een rustig plekje om te zitten, ondanks een park, was er niet en stomweg een foto trekken van die kerk op de best mogelijke plaats terwijl er zoveel mensen rondom in miserie zitten kon ik niet.
Op zondag rijden er veel fietsen rond en ik merkte dat er ook zoiets als een gegidste fietstour leek te bestaan. Needless to say dat ik die nu gevonden heb en gelijk twee touren geboekt: volgende zondag het oude centrum met mijn kamergenote (en dus weer de kerk) en de week erna Vila Madalena (street art) alleen.
 |
| De buurt achter de kerk in Sé. |
Om eerlijk te zijn heb ik geen heimwee, ik vind het zelfs niet zo erg dat São Paulo minder bekorend is dan ik dacht. Wat me het meeste stoort is dat mijn dagen hier zo doelloos zijn. Ik had ook gehoopt dat nu ik in een studentenhuis zit ik meer sociaal actief zou kunnen zijn maar dat valt best tegen. Ik mag al blij zijn dat ik toch met mijn kamergenote overeen kom!
Reacties