Back home
Zo, ondertussen zijn er alweer twee weken voorbij gevlogen.
Ik ben geland in Zaventem, heb de lange weg naar de uitgang afgelegd, ben aangekomen in de aankomsthal en zag toen geen kat. Waar normaal een mensen massa je staat op te wachten en je hoopvol aankijkt en zich dan realiseert dat je niet de persoon bent op wie ze wachten, die awkward receptie van halsreikende, positief gespannen blikken, die was er niet. Leeg. Ik had tijdens het wachten op mijn valiezen al een telefoongesprek overhoord waaruit ik begreep dat de mensen niet binnen mochten. Ik zette mijn weg dus verder naar buiten en werd voor het eerst sinds weken overvallen door een koude lucht, geen hitte meer! De zus en haar vriend stonden helemaal verkleumd te wachten, ik genoot nog even op mijn teenslippers en in mijn zomerbroek van de friste. Maar het was wel tijd om mijn vest eindelijk als vest te gebruiken (en niet als kussen zoals al de hele trip het geval was).
En vermits Pedro twee uur later zou landen en het de moeite niet was over en weer te rijden, bleven we nog twee uur wachten (nogmaals dank zus!). Met z'n vieren naar huis, warmere kleren aan, gaan eten en bijpraten, en daarna K.O. in bed.
Vanaf maandag begon ik mijn stage in Halle. 1u40 minuten onderweg van deur tot deur. Na een week was ik weer vreselijk moe: stage lopen is sowieso vermoeiend, zeker de eerste weken, en dan maar om 20u thuiskomen en om 6u weer op staan, vijf dagen per week. En ik ben iemand die 8 uur slaap nodig heeft.
Vrijdag én zaterdag verjaardagsfeestjes, zondag de zussen uitgenodigd voor foto's te kijken en bij te praten. Ik besloot al snel dat het beter was om in de week toch een paar nachten in het ziekenhuis te blijven slapen, ondanks mijn tegenstrubbelingen van wéér niet thuis te slapen.
Mijn eerste maand in Halle sta ik op cardiologie. ECG's interpreteren, hart echo's bekijken, hartmedicatie leren kennen, maar vooral leren dat oudere mensen MOEILIJK zijn! Niet alleen nemen die een vrachtlading aan medicatie, vaak hebben ze ook nog 1001 aandoeningen die allemaal op elkaar inspelen. En de consultaties zijn quasi allemaal hetzelfde: ze begrijpen er niet veel van, vergeten hun medicatielijst mee te nemen, zijn in de war als je dingen verandert... Enfin, ik schets hier een negatief beeld. Soms vraag ik mij gewoon af wat nog het nu is van een echo te nemen om de hartfunctie na te gaan bij iemand van 90 jaar. Je gaat van een oude mens geen jonge maken. Het enige wat nuttig is is behandelingen voor het leven wat aangenamer te maken: wat mobieler, wat minder kortademig, wat minder duizelig, wat beter slapen... Er is één patiënte gestorven, die al duidelijk te ziek binnen kwam. Er is een andere patiënte op een paar maanden tijd enorm achteruit gegaan (ik heb ze niet gekend toen ze beter was), die binnen kwam voor gezwollen benen en moeilijker stappen en nu op palliatieve zorgen ligt. Als medicamenten niet meer helpen, dan is het tijd om los te laten en te vragen wat de mensen graag nog zelf willen. Relatief makkelijk wanneer ze 80+ zijn. Tot nu toe heb ik het nog niet mee gemaakt bij jonge mensen.
Af en toe komt er iemand jong binnen: ontsteking van het hartzakje, genetische afwijking van de hart electriciteit, hartinfarct (bij 50-jarigen).
Ik ga de mensen zien wanneer ze binnen komen op spoed en ik ga ze iedere dag zien wanneer ze opgenomen zijn. Af en toe volg ik ook consultaties mee. Niet mijn ding allemaal (zoveel routine), maar wel belangrijk om te doen. De routine heb ik ook nodig om op terug te vallen, om sneller te worden en toch meer oog te hebben voor belangrijke dingen.
De tweede maand zal ik op pneumologie staan en de derde maand op gastro-entero. Dan ergens heb ik ook mijn tweede stationsproef en schriftelijk examen. En daarna is het langzaam beginnen aan mijn opleiding als anesthesist (en hopelijk uiteindelijk ook aanvaard te worden voor die specialisatie).
Gewoon rustig door doen!
Ik ben geland in Zaventem, heb de lange weg naar de uitgang afgelegd, ben aangekomen in de aankomsthal en zag toen geen kat. Waar normaal een mensen massa je staat op te wachten en je hoopvol aankijkt en zich dan realiseert dat je niet de persoon bent op wie ze wachten, die awkward receptie van halsreikende, positief gespannen blikken, die was er niet. Leeg. Ik had tijdens het wachten op mijn valiezen al een telefoongesprek overhoord waaruit ik begreep dat de mensen niet binnen mochten. Ik zette mijn weg dus verder naar buiten en werd voor het eerst sinds weken overvallen door een koude lucht, geen hitte meer! De zus en haar vriend stonden helemaal verkleumd te wachten, ik genoot nog even op mijn teenslippers en in mijn zomerbroek van de friste. Maar het was wel tijd om mijn vest eindelijk als vest te gebruiken (en niet als kussen zoals al de hele trip het geval was).
En vermits Pedro twee uur later zou landen en het de moeite niet was over en weer te rijden, bleven we nog twee uur wachten (nogmaals dank zus!). Met z'n vieren naar huis, warmere kleren aan, gaan eten en bijpraten, en daarna K.O. in bed.
Vanaf maandag begon ik mijn stage in Halle. 1u40 minuten onderweg van deur tot deur. Na een week was ik weer vreselijk moe: stage lopen is sowieso vermoeiend, zeker de eerste weken, en dan maar om 20u thuiskomen en om 6u weer op staan, vijf dagen per week. En ik ben iemand die 8 uur slaap nodig heeft.
Vrijdag én zaterdag verjaardagsfeestjes, zondag de zussen uitgenodigd voor foto's te kijken en bij te praten. Ik besloot al snel dat het beter was om in de week toch een paar nachten in het ziekenhuis te blijven slapen, ondanks mijn tegenstrubbelingen van wéér niet thuis te slapen.
Mijn eerste maand in Halle sta ik op cardiologie. ECG's interpreteren, hart echo's bekijken, hartmedicatie leren kennen, maar vooral leren dat oudere mensen MOEILIJK zijn! Niet alleen nemen die een vrachtlading aan medicatie, vaak hebben ze ook nog 1001 aandoeningen die allemaal op elkaar inspelen. En de consultaties zijn quasi allemaal hetzelfde: ze begrijpen er niet veel van, vergeten hun medicatielijst mee te nemen, zijn in de war als je dingen verandert... Enfin, ik schets hier een negatief beeld. Soms vraag ik mij gewoon af wat nog het nu is van een echo te nemen om de hartfunctie na te gaan bij iemand van 90 jaar. Je gaat van een oude mens geen jonge maken. Het enige wat nuttig is is behandelingen voor het leven wat aangenamer te maken: wat mobieler, wat minder kortademig, wat minder duizelig, wat beter slapen... Er is één patiënte gestorven, die al duidelijk te ziek binnen kwam. Er is een andere patiënte op een paar maanden tijd enorm achteruit gegaan (ik heb ze niet gekend toen ze beter was), die binnen kwam voor gezwollen benen en moeilijker stappen en nu op palliatieve zorgen ligt. Als medicamenten niet meer helpen, dan is het tijd om los te laten en te vragen wat de mensen graag nog zelf willen. Relatief makkelijk wanneer ze 80+ zijn. Tot nu toe heb ik het nog niet mee gemaakt bij jonge mensen.
Af en toe komt er iemand jong binnen: ontsteking van het hartzakje, genetische afwijking van de hart electriciteit, hartinfarct (bij 50-jarigen).
Ik ga de mensen zien wanneer ze binnen komen op spoed en ik ga ze iedere dag zien wanneer ze opgenomen zijn. Af en toe volg ik ook consultaties mee. Niet mijn ding allemaal (zoveel routine), maar wel belangrijk om te doen. De routine heb ik ook nodig om op terug te vallen, om sneller te worden en toch meer oog te hebben voor belangrijke dingen.
De tweede maand zal ik op pneumologie staan en de derde maand op gastro-entero. Dan ergens heb ik ook mijn tweede stationsproef en schriftelijk examen. En daarna is het langzaam beginnen aan mijn opleiding als anesthesist (en hopelijk uiteindelijk ook aanvaard te worden voor die specialisatie).
Gewoon rustig door doen!
Reacties