De laatste week heb ik me uit bed en naar het ziekenhuis moeten slepen, elke dag opnieuw om 5 uur 's morgens. Welk virus ik ook opgelopen heb twee weken geleden, het is nog niet uit mijn lijf. De raarste symptomen heb ik hier, maar zolang er geen koorts is en nog te leven valt doe ik gewoon door.
Mijn evaluatieformulier is goed ingevuld geraakt, weer goede punten gekregen zoals op de eerdere stages in Portugal en het ander ziekenhuis in São Paulo, maar dit keer mét commentaar, eindelijk. De laatste twee dagen in het ziekenhuis waren eigenlijk nog de interessantste. We waren verhuisd naar de afdeling voor neonaten die extra zorg nodig hadden. Vroeggeboortes, of vroeggeboortes met infecties. Dan is het belangrijk dat je kijkt dat de baby genoeg kaloriën en proteïnen binnen krijgt, dat hij/zij goed groeit, dat zijn /haar longen goed ontwikkelen etc. Veel berekeningen, fysiologie, patiëntjes beter zien worden... Trieste gevallen soms maar ook super interessant! Het bevestigt een beetje, want twee dagen is toch weinig, dat anesthesie en intensieve zorgen toch mijn ding zijn. Dan draait ook alles rond berekeningen, fysiologie en het drastisch zien verbeteren van mensen (of verslechteren natuurlijk).
Vrijdagavond om 17u ben ik dan vertrokken naar de luchthaven. Anderhalf uur gebabbeld met de taxichauffeur, een chocolade milkshake als avondeten (mijn appetijt is volledig om zeep sinds ik ziek ben) en om 20u30 de vlieger op. Om middernacht geland in Fortaleza, wat rondgelopen op de luchthaven, mijn bustickets afgehaald en dan op zoek naar de meest comfortabele positie om wat te slapen. Om 8u30 vertrok de bus naar Jijoca, een 6 uur durende rit. Daar stapten we over op wat leek een safari-bak met 4x4 aandrijving en reden we de "wildernis" in. Na anderhalf uur door bossen, langs boerderijtjes in die bossen en over duinzand kwamen we aan in Jericoacoara, een dorp waarvan de straten bestaan uit strandzand. Een dorp waarvan ik niet goed begrijp hoe het bevoorraad wordt, gezien de hoogst onaangename en lange weg waarover wij toegekomen zijn (avontuurlijk en leuk voor toeristen, dat wel). Na wat zoeken vond ik de hostel en hoewel het niet de hartelijke welkom was die ik had verwacht ("mensen in het noordoosten zijn echt veel vriendelijker!") voel ik me wel "thuis". Gsm geladen, op wandel richting de zee en gegeten, terug thuis nieuwe kamergenoten en aan de praat geraakt met een Zweedse die een maand vrijwilligerswerk heeft gedaan in Bolivië met wilde, en grote natuurlijk, katten (onder andere). Zelf de bezoekende kat ingepalmd maar nu vroeg mijn bed in. Even een week volledig ontspannen zeg.
 |
| Zicht op Jericoacoara vanaf de oceaan. |
 |
| De natuur! Een vogeltje heeft zijn nestje gemaakt in de lamp in het restaurant. |
 |
| Vissers. |
Reacties