Terug naar huis

Ziezo, mijn vrije dagen zitten erop en eerlijk gezegd waren het er genoeg. Tijd om terug aan het echte werk te beginnen.
In de laatste dagen ben ik er nog in geslaagd mijn gsm stuk te krijgen, dus terug naar huis reizen voelt "naakt". Met de aanslagen in Brussels zijn er ook vlucht-perikelen waar ik voor de moment nog geen last van heb, maar Pedro wel. Hij verbleef vanaf ik in Brazilië zat in Portugal en zou dinsdag, een kleine week voor ik toekwam, terug naar België vliegen. Kwestie van het huis al op z'n gemak op orde te hebben *ahum*. Pedro kennende gebeurt dat niet, hoewel je moeilijk kan zeggen dat hij opzettelijk dwars ligt... Zijn vlucht van dinsdag zou dus, omwille van een gesloten Brusselse luchthaven, landen in Lille. Maar dat was veel te lastig voor hem, dus hij herboekte zijn vlucht uiteindelijk naar vrijdag ("dat ging alleen naar vrijdag met Vueling, Shari!"). Toen hij gisterenavond laat, 01u Portugese tijd, de check-in wou doen ging dat niet en verwezen ze hem door naar een loket. Deze morgen beldde hij dan naar de luchtvaartmaatschappij (die dan toch ineens TAP was geworden) om te horen hoe of wat, en ze lieten hem weten dat Brussel de vluchten vanuit Portugal beperkt heeft tot 2 per dag. Om één of andere reden kan hij enkel die van morgenochtend nemen waardoor ik natuurlijk ruim voor hem in België land.
Maar dat wist ik allemaal niet, want mijn gsm is stuk. Nadat ik acht uur onderweg was geweest naar de luchthaven en mijn laptopje connecteerde kon ik ook alleen maar beperkt aan Facebook, en toen liet mijn zus weten dat ze me zou oppikken. Op zo'n momenten apprecieer je het gemak van een smartphone, maar ach, het heeft ook zijn charmes.

Mijn laatste dag gisteren was een dag vol denk-tijd, wat wel aangenaam is om alles zo eens te verwerken. Als ik met niks anders naar huis ga dan wel met nieuwe zelfkennis.
Vandaag heb ik me gespecialiseerd in hoekjes eraf lopen. Ik had mijn grootste koffer op de luchthaven in een locker gelaten en betaalde daar 20R$ voor (zo'n 5€). Ik had begrepen dat het 20R$ per dag was en dat ik zeker het sleuteltje niet mocht verliezen, maar nergens werd iets geregistreerd. Geen idee hoe ze zouden weten wanneer ik die koffer daarin gestoken had, ik was al aan het overwegen om een latere dag te zeggen en zo geld te besparen. Maar eenmaal hier en zo gewend aan de Braziliaanse outback besloot ik gewoon niks te zeggen. Ik had immers de sleutel en het "balcon", wat trouwens een taxi-stand was die niks te maken leek hebben met de lockers tenzij je ernaar vroeg, was ver uit de buurt. Ik nam mijn koffer en wandelde op mijn gemak weg. Goedkoopste baggage opslag ooit.
En daarna heb ik ook gewoon een flesje van +100ml door de luchthaven controle genomen. How very badass of me.

Ondertussen heeft het boarding scherm hier Afrika-kuren: "LAST CALL" terwijl er helemaal nog geen boarding aan het gebeuren is. Ben wel al twee keer in paniek geschoten.

Ik heb mijn ticket voor mijn vlucht Frankfurt-Brussel, of er effectief een vlucht zal zijn zal ik pas in Duitsland zien denk ik. Voor de moment heb ik geen reden om te denken dat er geen zal zijn. Het zal raar doen op Brussel Luchthaven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

December

Werkdag!

Ballonnetjes