Zen
Mentaal ben ik uitgerust. Niks moeten, niet moeten opstaan, niet mezelf door verkeer wurmen naar een stageplaats waar ik eigenlijk niet wil zijn (want ik leer niet wat ik moet leren), het constante lawaai van de stad is weg, de enorme, anonieme, constant aanwezige mensenmassa is ook weg. Hier in Jeri is het stil, op het geluid van de ventilators na. Als je door de straten wandelt, met het zand tussen je tenen, is het stil, op medewandelaars na.
Het slepen naar het ziekenhuis de laatste twee weken lag meer aan tegengoesting dan aan mijn ziek zijn, want buiten een resterende hoest, een geïrriteerde sinus (god knows why) en gebrek aan eetlust, had ik niks. Eenmaal aangekomen in Fortaleza regende het, heel zaterdag en heel zondag lang. Zaterdag reisde ik nog, en zondag profiteerde ik ervan om een hele dag niks te doen: precies waar ik nood aan had. Mijn kamergenotes hadden het plan opgevat om voor woensdag een buggy-rit te doen langs de helft van de trekpleisters hier. Er kwam nog een vriend van één van de twee een paar dagen in Jeri logeren en met vier was een buggy-rit perfect gevuld. Maandag hadden we dan stralend weer (te heet om over stranden te wandelen, perfect om in het water te hangen) en een zalige dag met een schitterende zonsondergang als afsluiter.
Dinsdag wilden ze gaan surfen, iets wat ik ook graag gedaan had maar uiteindelijk omwille van de prijs en een beetje de nutteloosheid om nadien de skills te kunnen onderhouden en oefenen heb ik er toch van afgezien. Die twee op het droge, in de hitte, de theoretische les te zien krijgen was genoeg om me ervan te overtuigen dat ik niks had gemist (in Portugal gaat surfen bijvoorbeeld ook nog, zonder dood te vallen van de hitte), maar nadien was het toch tof om te zien hoe ze in het water hun best deden golven mee te pikken en er zelfs een paar keer in slaagden effectief te surfen. One day that will be me.
Ik had sinds de ochtend al wat minder honger, niks nieuws deze weken, maar na het drinken van mijn kokoswater tijdens de surf-observatie leek mijn maag helemaal geblokkeerd. Terwijl de andere drie lunch hadden besloot ik naar de hostel te gaan voor een siësta. Eenmaal daarvan wakker was wel duidelijk dat ik ergens iets verkeerd gegeten moest hebben, mijn maag zag af. Slapen, dubbel gebogen hangen en uiteindelijk toch braken en diarree. Het bleef gelukkig bij één keer, maar mijn maag is tot vandaag nog overstuur. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voor de geest halen wat ik fout gegeten heb, het enige dat tevoorschijn komt is de diepvries pizza die ik de avond ervoor gegeten had. In ieder geval: veel eten doe ik niet deze weken.
Vandaag is dan woensdag, de dag waarop quasi iedereen verder reisde. De twee meisjes en de Braziliaanse vriend, het Spaanse meisje en het Zweeds koppel. We zijn nog met 3 nu.
Vanmorgen was het bloedheet en omdat ik nog niet top ben besloot ik dat het niet het beste idee zou zijn om te gaan wandelen. Na een paar uur begon het te gieten, ook niet ideaal. Dus ik heb weer een dag gehangen waardoor ik mentaal echt wel uitgerust ben.
In de namiddag ben ik vlug even meegegaan met de twee surfers, één hostel medewerker, de andere een Noor, wat 5 minuten supertof was tot het weer begon te gieten. Aangezien ik gewoon stil zat op het strand ben ik maar weer naar de hostel getrokken, veel fout gelopen en kompleet doorweekt (maar ach, ik had toch een bikini aan). Als het morgen ietsiepietsie beter wil zijn (ik hoef echt geen zon!) dan hoop ik nog eens mee te gaan, die twee grijpen elk vrij moment.
Ik heb mezelf pasta met mais uit blik, tomaat en tonijn gemaakt en heb mijn bord leeggekregen. Mijn maag protesteert nog een beetje maar ça va. Ik denk dat het ook een combinatie is van alles: de hitte, het eten dat anders is, de geuren die anders zijn, "te" lang van huis. Ik herinner me dat ik hetzelfde had in Oeganda: de eerste weken ben ik enthousiast en probeer ik allerlei nieuwe dingen uit, maar naarmate de tijd vordert past mijn lichaam, mentaal of fysiek, toch niet aan. Toen at ik uiteindelijk ook zonder smaak en keerde mijn maag bij de gedachte aan Oegandees voedsel (hier hetzelfde met de gedachte aan het ontbijt, wat nochtans perfect in orde en smakelijk is!). Op een dag zal het zich wel uitklaren.
Bon, zien of ik nog een paar uur kan slapen!
Het slepen naar het ziekenhuis de laatste twee weken lag meer aan tegengoesting dan aan mijn ziek zijn, want buiten een resterende hoest, een geïrriteerde sinus (god knows why) en gebrek aan eetlust, had ik niks. Eenmaal aangekomen in Fortaleza regende het, heel zaterdag en heel zondag lang. Zaterdag reisde ik nog, en zondag profiteerde ik ervan om een hele dag niks te doen: precies waar ik nood aan had. Mijn kamergenotes hadden het plan opgevat om voor woensdag een buggy-rit te doen langs de helft van de trekpleisters hier. Er kwam nog een vriend van één van de twee een paar dagen in Jeri logeren en met vier was een buggy-rit perfect gevuld. Maandag hadden we dan stralend weer (te heet om over stranden te wandelen, perfect om in het water te hangen) en een zalige dag met een schitterende zonsondergang als afsluiter.
Dinsdag wilden ze gaan surfen, iets wat ik ook graag gedaan had maar uiteindelijk omwille van de prijs en een beetje de nutteloosheid om nadien de skills te kunnen onderhouden en oefenen heb ik er toch van afgezien. Die twee op het droge, in de hitte, de theoretische les te zien krijgen was genoeg om me ervan te overtuigen dat ik niks had gemist (in Portugal gaat surfen bijvoorbeeld ook nog, zonder dood te vallen van de hitte), maar nadien was het toch tof om te zien hoe ze in het water hun best deden golven mee te pikken en er zelfs een paar keer in slaagden effectief te surfen. One day that will be me.
Ik had sinds de ochtend al wat minder honger, niks nieuws deze weken, maar na het drinken van mijn kokoswater tijdens de surf-observatie leek mijn maag helemaal geblokkeerd. Terwijl de andere drie lunch hadden besloot ik naar de hostel te gaan voor een siësta. Eenmaal daarvan wakker was wel duidelijk dat ik ergens iets verkeerd gegeten moest hebben, mijn maag zag af. Slapen, dubbel gebogen hangen en uiteindelijk toch braken en diarree. Het bleef gelukkig bij één keer, maar mijn maag is tot vandaag nog overstuur. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voor de geest halen wat ik fout gegeten heb, het enige dat tevoorschijn komt is de diepvries pizza die ik de avond ervoor gegeten had. In ieder geval: veel eten doe ik niet deze weken.
Vandaag is dan woensdag, de dag waarop quasi iedereen verder reisde. De twee meisjes en de Braziliaanse vriend, het Spaanse meisje en het Zweeds koppel. We zijn nog met 3 nu.
Vanmorgen was het bloedheet en omdat ik nog niet top ben besloot ik dat het niet het beste idee zou zijn om te gaan wandelen. Na een paar uur begon het te gieten, ook niet ideaal. Dus ik heb weer een dag gehangen waardoor ik mentaal echt wel uitgerust ben.
In de namiddag ben ik vlug even meegegaan met de twee surfers, één hostel medewerker, de andere een Noor, wat 5 minuten supertof was tot het weer begon te gieten. Aangezien ik gewoon stil zat op het strand ben ik maar weer naar de hostel getrokken, veel fout gelopen en kompleet doorweekt (maar ach, ik had toch een bikini aan). Als het morgen ietsiepietsie beter wil zijn (ik hoef echt geen zon!) dan hoop ik nog eens mee te gaan, die twee grijpen elk vrij moment.
Ik heb mezelf pasta met mais uit blik, tomaat en tonijn gemaakt en heb mijn bord leeggekregen. Mijn maag protesteert nog een beetje maar ça va. Ik denk dat het ook een combinatie is van alles: de hitte, het eten dat anders is, de geuren die anders zijn, "te" lang van huis. Ik herinner me dat ik hetzelfde had in Oeganda: de eerste weken ben ik enthousiast en probeer ik allerlei nieuwe dingen uit, maar naarmate de tijd vordert past mijn lichaam, mentaal of fysiek, toch niet aan. Toen at ik uiteindelijk ook zonder smaak en keerde mijn maag bij de gedachte aan Oegandees voedsel (hier hetzelfde met de gedachte aan het ontbijt, wat nochtans perfect in orde en smakelijk is!). Op een dag zal het zich wel uitklaren.
Bon, zien of ik nog een paar uur kan slapen!
Reacties