Stationsproef II: check!

Nog twee presentaties te gaan en dan exit jaar 6! Nog 1 jaar!

Voor ik naar Portugal vertrok dit jaar deed ik nog een examen Verzorging mee bij het Rode Kruis. Een praktisch examen bestaande uit vier delen, en ik buisde op het onderdeel "Toenadering twee slachtoffers". Ik ben daar toch wat getraumatiseerd uitgekomen. Niet alleen de dag zelf was ik daar absoluut niet goed van, maar tot weken nadien, tot ik vertrok.
Vandaag toen ik de stationsproef moest doen was ik dus niet, zoals gewoonlijk, ervan overtuigd dat het allemaal wel zou lukken als ik kalm bleef en logisch redeneerde tijdens mijn anamneses en onderzoeken van de "patiënten". Gelukkig hebben ze op de unief zo geen breekpunten als bij het Rode Kruis, punten die natuurlijk wel belangrijk zijn als vrijwilliger, en is het al bij al meegevallen. Maar de dromen tijdens het dutje deze namiddag bevestigden nog maar eens het trauma: ik faalde voor een proef en een groot deel van mijn tanden vielen uit (met een halve mond bloederige gaten en een examen waar ik met de tanden in mijn handen stond). Een klassieker! Eén die ik nog nooit van mijn leven gedroomd hebt. Het is lang geleden dat ik me nog heb ingelaten met het analyseren droombeelden, maar deze is zó klassiek en nu in zó'n typische omkadering, fascinerend.
Google, eerste link:

"Voel je je zwak in enig opzicht? Mischien ervaar je moeilijkheden in het verwoorden van je bedoelingen. Je kan je gefrustreerd voelen als je niet gehoord wordt. Mischien voel je zelfs enigszins minderwaardig en ervaar je een gebrek aan zelfvertrouwen in een bepaalde situatie of relatie.
Nog een uitleg voor slechte tanden in je droom kan gevonden worden in je angst om voor schut gezet te worden of dat je jezelf belachelijk maakt in een specifieke situatie. Deze droom is een uitvergroting van je angsten."

De reden waarom ik zo getraumatiseerd ben, denk ik, is omdat meestal alles als een trein gaat. Ik ben het niet gewend van keihard met mijn neus tegen de deur te lopen, niet goed genoeg bevonden te worden. Ik probeer mijn lessen eruit te trekken en zeggen dat het oké is. Er zullen vast nog veel momenten komen waarop ik niet goed genoeg ben en ik kan er maar best mee leren omgaan in plaats van er iedere keer een trauma aan over te houden. Vallen en opstaan. Maar hoe pietluttig ook, de deuk die dat eigenlijk bijkomstige examen nagelaten heeft, blijft. Op de unief is mijn zelfvertrouwen met ieder geslaagd examen jaar na jaar gestaag gegroeid, gelukkig maar, maar met falen op dat vlak zou ik niet meer omkunnen.

Ik denk dat ik trouwens dat examen eens opnieuw moet doen om van dat trauma af te geraken. Komend jaar misschien toch eens doen, ook al is het niet meer nodig eens ik afgestudeerd ben. Kwestie van mijn boost terug te krijgen...