Wervelwind
Nog twee weken en mijn stagejaar zit erop. NOG TWEE WEKEN! Waar is al die tijd naartoe??
Ik weet niet aan wat het ligt, de taal, het ziekenhuis, het einde van het stagejaar, maar zo plots dan toch deze afgelopen weken voelde ik me eindelijk in mijn rol groeien. Ik werd overspoeld met ervaringen en ik kreeg het niet verwerkt of bij-gepend, dus ik heb zelfs geen moeite gedaan. Het is precies of ik heb een transformatie ondergaan, van groentje naar minder groen, en ik voel me klaar in mijn rol als arts-in-spe. Klaar om verder te leren, verder te specialiseren. Ik ken bijlange na niet alles, maar ik denk dat dat dat ook de bedoeling niet is. Ik denk dat het einddoel van het stagejaar is dat je je comfortabel voelt om een patiënt te ontvangen, eerste onderzoeken aan te vragen en al in een bepaalde richting te denken. Het dokter-zijn is eeuwig leren, eeuwig dingen opzoeken. Het acute van het niet-acute scheiden is de enige basis die er ooit vlot gaat inzitten. En dan nog specifiek per specialisatie (ik denk niet dat een gastro-enteroloog er een acuut hartinfarct uit kan halen tenzij het een zeer klassiek geval is, en dat een cardioloog er geen appendicitis kan uithalen, tenzij weer zeer klassiek).
Ik sta nu twee weken bij gastro-enterologen die quasi dag in dag uit zagen over hun patiënten, nieuwe en oude. Ze tonen weinig interesse in hun consultaties (nemen hier wel zeker de namiddag voor maar zagen vooraf/achteraf of zijn ongelofelijk kortaf met de patiënt), maar des te meer in de pathologieën die eruit naar voor komen (een geülcereerde darmkanker! Mevrouw! U had veel eerder moeten komen! En dan moet die mevrouw horen dat ze de volgende dag opgenomen wordt omdat de arts toevallig met de hoofdverpleger van de afdeling belt).
Helaas voor de gastro-enterologen bestaat het grootste deel van de populatie die ons bezoekt uit saaie gevallen. Het is mij nog steeds een raadsel waar zij de charme zien in ingewanden, het is me zeker niet duidelijk uit hun lyrische gedrag en zorg. Ze zijn er in geslaagd hun job als een doodnormale 8u-18u job te doen uitschijnen. De gruwel. En het ergste is: nu zie ik dat bij de andere afdelingen ook. Misschien ligt het gewoon aan het ziekenhuis, te klein, te landelijk. Ik begin zelfs de huisartsen te kennen die hun patiënten doorsturen (van naam. Het zijn er niet veel). Zelfs de spoedartsen zitten al 10+ jaar op diezelfde kleine oppervlakte! Niet moeilijk dat die zo gedemotiveerd zijn.
Maar het is waar: dokter zijn is een job zoals een ander. Alleen heb je langer achter de boeken gezeten. En werk je ook na de uren (en verdien je meer). Waar zit voor de meesten dan het plezier? De uitdaging? Hier in Halle is een uitdaging alleszins moeilijk te vinden voor mij. Gelukkig ben ik deze richting ingeslagen omwille van de flexibiliteit (en als je er dan bij stil staat sluit die flexibiliteits-voorwaarde inderdaad quasi alle specialisaties uit behalve spoedarts, anesthesist en urgentist, hoewel je natuurlijk steeds creatief kan zijn).
Vanaf juli zit ik terug op Gasthuisberg, op de dienst anesthesie. Ik verwacht het ergste. Als het hier al als een fabriek voelt... Gasthuisberg is een mega-fabriek. Ik heb een sprankeltje hoop omdat het toch de anesthesie-dienst zal zijn. Meestal toch de meest ontspannen, avontuurlijke dokters.
Wishful thinking. Will keep you posted.
Ik weet niet aan wat het ligt, de taal, het ziekenhuis, het einde van het stagejaar, maar zo plots dan toch deze afgelopen weken voelde ik me eindelijk in mijn rol groeien. Ik werd overspoeld met ervaringen en ik kreeg het niet verwerkt of bij-gepend, dus ik heb zelfs geen moeite gedaan. Het is precies of ik heb een transformatie ondergaan, van groentje naar minder groen, en ik voel me klaar in mijn rol als arts-in-spe. Klaar om verder te leren, verder te specialiseren. Ik ken bijlange na niet alles, maar ik denk dat dat dat ook de bedoeling niet is. Ik denk dat het einddoel van het stagejaar is dat je je comfortabel voelt om een patiënt te ontvangen, eerste onderzoeken aan te vragen en al in een bepaalde richting te denken. Het dokter-zijn is eeuwig leren, eeuwig dingen opzoeken. Het acute van het niet-acute scheiden is de enige basis die er ooit vlot gaat inzitten. En dan nog specifiek per specialisatie (ik denk niet dat een gastro-enteroloog er een acuut hartinfarct uit kan halen tenzij het een zeer klassiek geval is, en dat een cardioloog er geen appendicitis kan uithalen, tenzij weer zeer klassiek).
Ik sta nu twee weken bij gastro-enterologen die quasi dag in dag uit zagen over hun patiënten, nieuwe en oude. Ze tonen weinig interesse in hun consultaties (nemen hier wel zeker de namiddag voor maar zagen vooraf/achteraf of zijn ongelofelijk kortaf met de patiënt), maar des te meer in de pathologieën die eruit naar voor komen (een geülcereerde darmkanker! Mevrouw! U had veel eerder moeten komen! En dan moet die mevrouw horen dat ze de volgende dag opgenomen wordt omdat de arts toevallig met de hoofdverpleger van de afdeling belt).
Helaas voor de gastro-enterologen bestaat het grootste deel van de populatie die ons bezoekt uit saaie gevallen. Het is mij nog steeds een raadsel waar zij de charme zien in ingewanden, het is me zeker niet duidelijk uit hun lyrische gedrag en zorg. Ze zijn er in geslaagd hun job als een doodnormale 8u-18u job te doen uitschijnen. De gruwel. En het ergste is: nu zie ik dat bij de andere afdelingen ook. Misschien ligt het gewoon aan het ziekenhuis, te klein, te landelijk. Ik begin zelfs de huisartsen te kennen die hun patiënten doorsturen (van naam. Het zijn er niet veel). Zelfs de spoedartsen zitten al 10+ jaar op diezelfde kleine oppervlakte! Niet moeilijk dat die zo gedemotiveerd zijn.
Maar het is waar: dokter zijn is een job zoals een ander. Alleen heb je langer achter de boeken gezeten. En werk je ook na de uren (en verdien je meer). Waar zit voor de meesten dan het plezier? De uitdaging? Hier in Halle is een uitdaging alleszins moeilijk te vinden voor mij. Gelukkig ben ik deze richting ingeslagen omwille van de flexibiliteit (en als je er dan bij stil staat sluit die flexibiliteits-voorwaarde inderdaad quasi alle specialisaties uit behalve spoedarts, anesthesist en urgentist, hoewel je natuurlijk steeds creatief kan zijn).
Vanaf juli zit ik terug op Gasthuisberg, op de dienst anesthesie. Ik verwacht het ergste. Als het hier al als een fabriek voelt... Gasthuisberg is een mega-fabriek. Ik heb een sprankeltje hoop omdat het toch de anesthesie-dienst zal zijn. Meestal toch de meest ontspannen, avontuurlijke dokters.
Wishful thinking. Will keep you posted.
Reacties