Co-assistentschap Anesthesie
Op het einde van het academiejaar kregen we nu niet de punten van examens, want geen examens gehad, maar punten van de stage evaluaties en het stagewerk (waar ik in Brazilië nog last minute op zitten zwoegen heb). Over het algemeen ben ik niet ontevreden, maar toch heb ik een veeg uit de pan gekregen waar ik een paar dagen niet goed van was. De omgeving waar je staat als stagiair, zijnde de assistenten en artsen die je moeten
begeleiden, kunnen je potentiëel op een stage maken of breken.
Ik, en ik vermoed de meeste mensen, ben in mijn element wanneer mij kansen worden aangeboden en wanneer ik me op mijn gemak voel. Als ik aan mijn lot word overgelaten en er weinig respons komt op mijn vragen tot participatie, dan boek ik natuurlijk weinig vooruitgang. Je kan maar X aantal keren hetzelfde vragen Als ik achteraf dan als ongeïnteresseerd en niet initiatief-nemend genoeg word beoordeeld dan ben ik om te ontploffen natuurlijk (zeker omdat ik weet dat ik het initiatief volledig in eigen handen heb genomen om na 3 weken mijn 3 maanden durende stage wat productiever door te brengen. Iets dat nu louter en alleen in mijn hoofd bestaat en niet op zwart-wit).
Een weekje bij de zus in Saumur zette alles terug in perspectief, het leven bestaat uit veel meer dan punten en zure stagemeesters, en mijn mentale batterijen werden volledig geladen.
De dag voor mijn co-assistentschap was ik toch nerveuzer dan normaal, wat als ik weer beoordeeld word op een naar mijn insziens volledig foute manier? Mijn zevende jaar doe ik sowieso uit, maar een pauze van al deze universitaire schijnheiligheid lonkt toch.
Gelukkig begon het deze keer allemaal rustig en in een ziekenhuis met een zeer aangename sfeer. Hoewel ik de eerste dag en half me een komplete oen voelde. Ik had geen flauw idee wat er gebeurde, wat anesthesie precies inhoud, wat van mij verwacht werd. Sommige assisten waren zeer begripvol en verzekerden me dat het allemaal wel zou komen, anderen zeiden dat ik best toch al eens de leerstof die we in september krijgen doornam. Aangezien ik echt de achterliggende dingen niet begreep vond ik zelf ook dat ik toch al zeker de eerste boek die we meegekregen hadden van het secretariaat een moest open slagen, en op de derde dag ben ik er nog een zakboek bij gaan halen. Tegen vrijdag was ik mee, en liet wederom een nieuwe assistent (er zijn er veel en er wordt duchtig geroteerd tussen de verschillende diensten en ziekenhuizen verbonden aan UZ Leuven) me een eerste keer intuberen.
Als ik iets één à twee keer heb zien voordoen ben ik meestal niet te belabberd om het de derde keer zelf te proberen. Zelfs intubatie met een biepende machine naast mijn oor. Maar zoiets kan ik alleen maar doen als de persoon die mij begeleid open staat om het uit handen te geven. Meestal laat ik ze het zelf voorstellen, vaker zou ik het zelf moeten vragen (maar doe ik te weinig omdat als ze er zelf niet achter staan ik ook niet op mijn gemak zoiets kan uitvoeren).
Enfin. De eerste week is om. Ik ben zelden zo enthousiast geweest over een bepaalde discipline. De fysiologie fascineert me mateloos. Het feit dat ik geen zaalrondes en geen consultatienamiddagen meer moet doen (op de pre-operatieve consultaties na, een heel ander concept) doet met zuchten van opluchting slaken. Ik ben wel nog een beetje terughoudend, want op een bepaald moment gaat er zeker een nasty moment aankomen. Dat kan volgende week al zijn maar dat kan ook pas bij het tweede deel van mijn co-assistentschap zijn (ik hoop op het laatste, dat geeft me tijd zelfvertrouwen op te bouwen).
Nu sta ik vier weken in hetzelfde ziekenhuis, heb twee inslapende wachten in GHB en dan heb ik vier weken vrijaf. In september heb ik een onderwijsblok van twee maanden, dan weer twee maanden co-assistentschap, rond begin januari opnieuw een examen en dan is het de eerste selectieronde. Ondertussen moet ik ook al beginnen aan mijn master thesis (ik heb uit 44 titels gekozen voor "Palliatieve zorgen bij de geriatrische patiënt". Ik snap de link met anesthesie nog niet helemaal).
Ik heb er wel zin in eigenlijk!
Ik, en ik vermoed de meeste mensen, ben in mijn element wanneer mij kansen worden aangeboden en wanneer ik me op mijn gemak voel. Als ik aan mijn lot word overgelaten en er weinig respons komt op mijn vragen tot participatie, dan boek ik natuurlijk weinig vooruitgang. Je kan maar X aantal keren hetzelfde vragen Als ik achteraf dan als ongeïnteresseerd en niet initiatief-nemend genoeg word beoordeeld dan ben ik om te ontploffen natuurlijk (zeker omdat ik weet dat ik het initiatief volledig in eigen handen heb genomen om na 3 weken mijn 3 maanden durende stage wat productiever door te brengen. Iets dat nu louter en alleen in mijn hoofd bestaat en niet op zwart-wit).
Een weekje bij de zus in Saumur zette alles terug in perspectief, het leven bestaat uit veel meer dan punten en zure stagemeesters, en mijn mentale batterijen werden volledig geladen.
De dag voor mijn co-assistentschap was ik toch nerveuzer dan normaal, wat als ik weer beoordeeld word op een naar mijn insziens volledig foute manier? Mijn zevende jaar doe ik sowieso uit, maar een pauze van al deze universitaire schijnheiligheid lonkt toch.
Gelukkig begon het deze keer allemaal rustig en in een ziekenhuis met een zeer aangename sfeer. Hoewel ik de eerste dag en half me een komplete oen voelde. Ik had geen flauw idee wat er gebeurde, wat anesthesie precies inhoud, wat van mij verwacht werd. Sommige assisten waren zeer begripvol en verzekerden me dat het allemaal wel zou komen, anderen zeiden dat ik best toch al eens de leerstof die we in september krijgen doornam. Aangezien ik echt de achterliggende dingen niet begreep vond ik zelf ook dat ik toch al zeker de eerste boek die we meegekregen hadden van het secretariaat een moest open slagen, en op de derde dag ben ik er nog een zakboek bij gaan halen. Tegen vrijdag was ik mee, en liet wederom een nieuwe assistent (er zijn er veel en er wordt duchtig geroteerd tussen de verschillende diensten en ziekenhuizen verbonden aan UZ Leuven) me een eerste keer intuberen.
Als ik iets één à twee keer heb zien voordoen ben ik meestal niet te belabberd om het de derde keer zelf te proberen. Zelfs intubatie met een biepende machine naast mijn oor. Maar zoiets kan ik alleen maar doen als de persoon die mij begeleid open staat om het uit handen te geven. Meestal laat ik ze het zelf voorstellen, vaker zou ik het zelf moeten vragen (maar doe ik te weinig omdat als ze er zelf niet achter staan ik ook niet op mijn gemak zoiets kan uitvoeren).
Enfin. De eerste week is om. Ik ben zelden zo enthousiast geweest over een bepaalde discipline. De fysiologie fascineert me mateloos. Het feit dat ik geen zaalrondes en geen consultatienamiddagen meer moet doen (op de pre-operatieve consultaties na, een heel ander concept) doet met zuchten van opluchting slaken. Ik ben wel nog een beetje terughoudend, want op een bepaald moment gaat er zeker een nasty moment aankomen. Dat kan volgende week al zijn maar dat kan ook pas bij het tweede deel van mijn co-assistentschap zijn (ik hoop op het laatste, dat geeft me tijd zelfvertrouwen op te bouwen).
Nu sta ik vier weken in hetzelfde ziekenhuis, heb twee inslapende wachten in GHB en dan heb ik vier weken vrijaf. In september heb ik een onderwijsblok van twee maanden, dan weer twee maanden co-assistentschap, rond begin januari opnieuw een examen en dan is het de eerste selectieronde. Ondertussen moet ik ook al beginnen aan mijn master thesis (ik heb uit 44 titels gekozen voor "Palliatieve zorgen bij de geriatrische patiënt". Ik snap de link met anesthesie nog niet helemaal).
Ik heb er wel zin in eigenlijk!
Reacties
zou dat aan de VUB ook zo zijn?