Eerste nachtshift

Ik ben drie weken ver in mijn co-assistentschap, nog één te gaan alvorens ik drie maanden respijt heb, en ik heb er mijn eerste nachtshift in hét universitair ziekenhuis erop zitten. De afgelopen drie weken stond ik in een kleiner ziekenhuis waar het heel aangenaam werken was. Om 7 uur beginnen en om 16u naar huis, soms vroeger, soms later. Gisteren moest ik dan aansluitend de inslapende wacht gaan doen in een ziekenhuis waar ik nog steeds mijn weg niet ken en waar het onvermijdelijk verloren lopen is. Omdat operaties doorgaan ongeacht het uur van de dag (en niet alleen urgente operaties, helaas voor ons anesthesisten) heb ik heel de nacht in zowat heel het operatieblok gezeten. En dat is groot. Het bestaat uit 7 blokken en elk blok bestaat uit 4 operatiezalen, 28 in totaal. Gedurende de nacht zijn deze niet allemaal in werking, maar ik heb toch van operatie naar operatie gelopen in zowat 4 zalen die overlappend actief waren. Het resultaat was dat ik tegen 4 uur 's morgens mijn weg kende in dit zalencomplex en van deze zalen naar de ontwaakruimte en terug. Maar buiten deze omgeving kende ik nog niks, dus toen ik om 01u30 naar een patiëntenkamer moet om een alarm van een pijnpomp uit te schakelen liep ik hopeloos verloren. Zodanig dat ik erin geslaagd was mezelf op te sluiten in een materiaal reinigingsruimte waar er geen enkele deur noch lift me terug naar buiten liet gaan. En ik wist maar vaag waar ik was. Gelukkig had ik een telefoon van het ziekenhuis op zak en wisten ze me te bevrijden, op dat moment was ik al te moe om me zorgen te maken over mijn eigen lompigheid. Mijn bevrijders hebben me dan op de lift richting juiste afdeling gezet, en een half uur later stond ik terug in het OK, dit keer goed memoriserend waar de juiste in- en uitgang was. Om 2u30 heb ik dan mijn vijfde intubatie gedaan (nu kan ik de tel nog bijhouden) bij de laatste operatie van de nacht. Als je slaaptekort hebt dan maak je je enkel druk over de dingen die er toe doen, alle stress voor onbenulligheden vallen weg, alle interesse voor welke operatie er aan de gang is en met wie je bezig bent valt ook weg, iets wat ik vreselijk vind. Je staat op automatisch piloot. Ik heb nog maar één nacht gedaan maar in combinatie met de ervaringsverhalen van de assistenten is het me duidelijk dat ik zo weinig mogelijk in dit ziekenhuis wil staan. Belachelijk lange uren, voor operaties die net zo goed in de dag kunnen gebeuren, en een zeer onpersoonlijke aanpak van de patiënt. Een fabriek, zoals gekend. Het voordeel van in een universitair ziekenhuis te werken ontgaat me volkomen.

Om 4 uur lag ik in bed, om 7u30 stond ik terug medicatie op te trekken voor de eerste operatie van de dag, om 8u was de co-asisstent die me moest aflossen er en ik ging dankbaar naar huis, direkt mijn bed in. Ik heb de afgelopen weken al gigantisch veel bijgeleerd, nam de eerste twee weken ook spontaan uit interesse gretig mijn nieuwe studieboeken vast, maar vandaag even niet.

Nog één week, met vrijdagnacht als aflsuiter weer een inslapende wacht, en dan heb ik vier weken verlof gevolgd door twee maanden les. Even op adem komen en de nieuwe basiskennis eigen maken. In november beginnen we dan weer, ik weet nog niet waar. Dit jaar gaat alleszins weer in een oogwenk voorbij zijn, en op het einde zal ik weer op een punt staan waar ik voel dat ik weer een berg aan informatie en ervaring rijker ben, maar dat er nog een heel massief te wachten staat. Het zou mooi zijn moest ik drie van de vijf jaar ergens rustig in een perifeer ziekenhuis mijn ding kunnen doen. Ik zal vanaf volgend jaar maar alvast beginnen sparen voor een pauze van 6 maand ofzo, ik ga het nodig hebben.