L'avenir
Twijfelen en twijfelen en twijfelen. Ooit aan dit leven begonnen met het idee op avontuur te gaan met behulp van een job die ik graag deed. Ondertussen al 10 jaar voet aan de grond in dezelfde stad, en de komende 6 jaar lijken ook vast te staan. De optie van legerarts te worden klonk heel verleidelijk, bijna op het lijf geschreven, maar ik heb de lokroep dapper weerstaan en heb het idee (vandaag pas!) voorgoed uit mijn hoofd gezet.
Ik ben blijkbaar iemand die het gras aan de andere kant altijd groener vindt, tijd om daar bewust aan te werken en mijn eigen gras te waarderen.
De stageplanning is officiëel (naar het schijnt kan er hier en daar nog wel een ziekenhuis veranderen) en met om de 6 maand (gemiddeld) een wissel van dienst, zal de tijd snel vooruit gaan. Misschien te snel, niemand wil immers op een ochtend wakker worden en beseffen dat ze ineens 7 jaar ouder zijn. Dus moet ik me vanaf nu beginnen focussen op die avontuurlijke kant van het leven waar ik al zo lang naartoe wil werken.
Ik ben nu bijna afgestudeerd als basis arts, maar eigenlijk wilt dat zeggen dat ik nog steeds niks kan (in vergelijking met de oudere collega's). Vanaf 1 augustus word ik erin gesmeten en zal ik voor het eerst volledig zelf verantwoordelijk zijn voor mijn patiënten (mits back-up van de supervisie uiteraard). Mijn opleiding begint met 6 maanden stage op orthopedie, dit geldt als mijn stage heelkunde binnen urgentiegeneeskunde. Dat wilt zeggen dat ik weer meer OK ga zien dan me lief is. Ik heb geen idee wat er van me verwacht wordt, maar nieuwe knieën zetten zal hopelijk niet in mijn te kennen skills pakket zitten. Waarschijnlijk zal ik wel zaalrondes doen, gipsen aanleggen en misschien ook consultaties doen. Terug een grondige onderdompeling in gewrichten, botten en spieren die ik allang weer vergeten ben, maar zeker van pas gaan komen wanneer ik later expedities wil doen.
Na de 6 maanden orthopedie zal ik 6 maanden op een spoedgevallendienst staan. Kwestie van terug een beetje alles te zien.
Daarna sta ik een half jaar op anesthesie. Ik zal het niet zo grondig leren als wanneer ik de volledige opleiding anesthesie had gedaan, maar ik zal het alleszins beter kunnen volhouden. Nu moet ik me enkel oefenen op het perfectioneren van intubatie, ventilatie, sedativa, analgetica... 6 maand is meer dan genoeg. Het doel is een moeilijke intubatie pre-hospitaal (zijnde desnoods op den asfalt) tot een goed einde te kunnen brengen. Ook mensen tijdelijk in slaap doen voor cardio-conversies, geluxeerde gewrichten of het recht zetten van botbreuken moet dan zonder problemen gaan.
Na anesthesie is het weer 6 maanden spoed, en zijn er al twee jaar voorbij!
Mijn derde jaar begin ik met 3 maanden kindergeneeskunde. Het zal de eerste keer zijn dat ik deftig met kinderen leer omgaan (tenzij ik in de twee jaar ervoor al de kans toe krijg). Mijn stage pediatrie was beperkt tot het onderzoeken van neonaten, alle andere leeftijdscategorieën zijn voor mij onbekend terrein. Ik vind het moeilijk een evenwicht te vinden tussen het vertrouwen winnen van kinderen om daarna dit vertrouwen een beetje te verbreken door ze een infuus te prikken of te hechten... Enfin, we shall see. Ik kijk er wel naar uit alleszins om het te leren.
Daarna is het 9 maanden interne geneeskunde, beetje pathologie van alles. 6 maanden in één ziekenhuis, 3 maanden in een ander. Voldoende variatie en dus voldoende blootstelling en verschillende soorten manieren van aanpak. In die laatste drie maanden kan ik me hopelijk verder verdiepen in cardiologie (de andere twee opties zouden pneumologie en gastro-enterologie zijn, waar ik persoonlijk niet zo veel interesse voor heb). Hiermee zijn de eerste drie jaar achter de rug!
Dan heb ik een jaar vrij gevraagd om tropische geneeskunde te gaan leren. Terug 6 maand full time studeren. Het was geen probleem "maar je gaat dan wel een jaar later afstuderen hé". Geen probleem voor mij! Ik ga echt niet nog aan tropische beginnen op mijn 38e (alles kan natuurlijk, nu zal het op mijn 35e zijn...).
Mijn derde jaar eindigt eind juli, de cursus tropische begint in september. Dat wilt zeggen dat ik heel de maand augustus vrij heb om te reizen/cursussen te volgen/een eerste expeditie te doen als expeditie arts. Ik weet nog niet wat het gaat worden, maar ik zoek het nog wel uit. Ik moet ondertussen ook al gespaard hebben om een jaar zonder inkomen te kunnen overbruggen. Indien ik expedities zou kunnen doen, dan heb ik mijn onkosten voor die periode betaald (geen inkomen, maar ook geen uitgaven), dus hoe meer hoe beter. In maart is de cursus tropische geneeskunde afgelopen en dan heb ik nog tot begin augustus om mijn ding te doen.
Na dat vrije jaar begin ik aan mijn 4e jaar opleiding urgentie met 6 maanden intensieve zorgen in het militair hospitaal (juij!). Ik heb geen idee wat voor pathologie en patiënten ik daar mag verwachten, maar ik vermoed redelijk wat brandwonden-patiënten aangezien het brandwondencentrum daar redelijk bekend is. Het militair hospitaal heeft trouwens ook een afdeling tropische geneeskunde, misschien dat ik daar ergens ook een stage kan fixen (misschien in mijn vrije jaar na de cursus?).
Het tweede deel intensieve zorgen gaat door in een ander ziekenhuis, en daarmee is mijn 4e jaar ook ten einde.
Het 5e jaar sta ik een volledig jaar in Birmingham, UK. Het Verenigd Koninkrijk loopt decennia voor wat betreft urgentiegeneeskunde, dus een vol jaar meedraaien in een groot traumacentrum gaat mij héél veel leren. Artsen gaan daar alleen pre-hospitaal in helikopters (het HEMS-team, Helicopter Emergency Medicine Service, oftewel helicopter medicine) en het paramedisch personeel (ambulanciers en verpleegkundigen) kan daar veel meer dan hier (infusen steken, intuberen...). Ik ben ondertussen allang verslaafd aan reality TV zoals 24 hours in A&E en Air Ambulance ER dus ik ben toch al een beetje mee met hoe het er daar aan toe gaat. Of ik effectief pre-hospitaal zal mogen gaan of enkel de opvang zal doen in het ziekenhuis weet ik niet, maar een jaar is lang en er kan veel gebeuren :). Hier kijk ik zéker naar uit.
Na dat jaar gaat mijn laatste jaar in, en word ik terug verwacht in het "moeder ziekenhuis" zijnde het UZA. Blijkbaar willen ze de spoed aldaar omhoog krikken wat betreft kwaliteit, en dus iedereen die ervaring heeft opgedaan, en al zeker in het Verenigd Koninkrijk of Australië/Nieuw-Zeeland (ook mijlenver voor wat betreft urgenties), wordt terug verwacht om hun kennis te delen.
Qua opleiding alleen zal ik al enorm veel leren en vooruitgang boeken, maar ik hoop ook in mijn persoonlijke interesses en leven te ontwikkelen. Ik ben omgeven door mensen die een stabiel leven nastreven, huisje-boompje-beestje, en ik krijg voortdurend de vraag wanneer ik aan kinderen begin. Het is niet dat ik er geen wil en ik besef ook dat ik niet eeuwig de tijd heb, maar ik heb nog teveel dat ik wil doen. Bovendien zie ik hoe chronisch vermoeid mijn vrouwelijke collega's zijn en ondertussen gaat het man-vrouw rollenpatroon in het gezin gewoon verder zoals dat altijd al bestond, ook al werk je als vrouw 60 uren (gemiddeld!) per week. Dat vrouwen 4 maanden zwangerschapsverlof krijgen en mannen slechts 10 dagen gaat er bij mij nog steeds niet in. Nu goed, die van mij werkt van thuis uit, dat zal al iets beter verlopen (moest het er ooit van komen).
Wat de komende zeven jaar nog gaan geven weet ik niet, maar dat het tijd is om te beginnen zoeken naar interessante zijwegen is zeker!
Ik ben blijkbaar iemand die het gras aan de andere kant altijd groener vindt, tijd om daar bewust aan te werken en mijn eigen gras te waarderen.
De stageplanning is officiëel (naar het schijnt kan er hier en daar nog wel een ziekenhuis veranderen) en met om de 6 maand (gemiddeld) een wissel van dienst, zal de tijd snel vooruit gaan. Misschien te snel, niemand wil immers op een ochtend wakker worden en beseffen dat ze ineens 7 jaar ouder zijn. Dus moet ik me vanaf nu beginnen focussen op die avontuurlijke kant van het leven waar ik al zo lang naartoe wil werken.
Ik ben nu bijna afgestudeerd als basis arts, maar eigenlijk wilt dat zeggen dat ik nog steeds niks kan (in vergelijking met de oudere collega's). Vanaf 1 augustus word ik erin gesmeten en zal ik voor het eerst volledig zelf verantwoordelijk zijn voor mijn patiënten (mits back-up van de supervisie uiteraard). Mijn opleiding begint met 6 maanden stage op orthopedie, dit geldt als mijn stage heelkunde binnen urgentiegeneeskunde. Dat wilt zeggen dat ik weer meer OK ga zien dan me lief is. Ik heb geen idee wat er van me verwacht wordt, maar nieuwe knieën zetten zal hopelijk niet in mijn te kennen skills pakket zitten. Waarschijnlijk zal ik wel zaalrondes doen, gipsen aanleggen en misschien ook consultaties doen. Terug een grondige onderdompeling in gewrichten, botten en spieren die ik allang weer vergeten ben, maar zeker van pas gaan komen wanneer ik later expedities wil doen.
Na de 6 maanden orthopedie zal ik 6 maanden op een spoedgevallendienst staan. Kwestie van terug een beetje alles te zien.
Daarna sta ik een half jaar op anesthesie. Ik zal het niet zo grondig leren als wanneer ik de volledige opleiding anesthesie had gedaan, maar ik zal het alleszins beter kunnen volhouden. Nu moet ik me enkel oefenen op het perfectioneren van intubatie, ventilatie, sedativa, analgetica... 6 maand is meer dan genoeg. Het doel is een moeilijke intubatie pre-hospitaal (zijnde desnoods op den asfalt) tot een goed einde te kunnen brengen. Ook mensen tijdelijk in slaap doen voor cardio-conversies, geluxeerde gewrichten of het recht zetten van botbreuken moet dan zonder problemen gaan.
Na anesthesie is het weer 6 maanden spoed, en zijn er al twee jaar voorbij!
Mijn derde jaar begin ik met 3 maanden kindergeneeskunde. Het zal de eerste keer zijn dat ik deftig met kinderen leer omgaan (tenzij ik in de twee jaar ervoor al de kans toe krijg). Mijn stage pediatrie was beperkt tot het onderzoeken van neonaten, alle andere leeftijdscategorieën zijn voor mij onbekend terrein. Ik vind het moeilijk een evenwicht te vinden tussen het vertrouwen winnen van kinderen om daarna dit vertrouwen een beetje te verbreken door ze een infuus te prikken of te hechten... Enfin, we shall see. Ik kijk er wel naar uit alleszins om het te leren.
Daarna is het 9 maanden interne geneeskunde, beetje pathologie van alles. 6 maanden in één ziekenhuis, 3 maanden in een ander. Voldoende variatie en dus voldoende blootstelling en verschillende soorten manieren van aanpak. In die laatste drie maanden kan ik me hopelijk verder verdiepen in cardiologie (de andere twee opties zouden pneumologie en gastro-enterologie zijn, waar ik persoonlijk niet zo veel interesse voor heb). Hiermee zijn de eerste drie jaar achter de rug!
Dan heb ik een jaar vrij gevraagd om tropische geneeskunde te gaan leren. Terug 6 maand full time studeren. Het was geen probleem "maar je gaat dan wel een jaar later afstuderen hé". Geen probleem voor mij! Ik ga echt niet nog aan tropische beginnen op mijn 38e (alles kan natuurlijk, nu zal het op mijn 35e zijn...).
Mijn derde jaar eindigt eind juli, de cursus tropische begint in september. Dat wilt zeggen dat ik heel de maand augustus vrij heb om te reizen/cursussen te volgen/een eerste expeditie te doen als expeditie arts. Ik weet nog niet wat het gaat worden, maar ik zoek het nog wel uit. Ik moet ondertussen ook al gespaard hebben om een jaar zonder inkomen te kunnen overbruggen. Indien ik expedities zou kunnen doen, dan heb ik mijn onkosten voor die periode betaald (geen inkomen, maar ook geen uitgaven), dus hoe meer hoe beter. In maart is de cursus tropische geneeskunde afgelopen en dan heb ik nog tot begin augustus om mijn ding te doen.
Na dat vrije jaar begin ik aan mijn 4e jaar opleiding urgentie met 6 maanden intensieve zorgen in het militair hospitaal (juij!). Ik heb geen idee wat voor pathologie en patiënten ik daar mag verwachten, maar ik vermoed redelijk wat brandwonden-patiënten aangezien het brandwondencentrum daar redelijk bekend is. Het militair hospitaal heeft trouwens ook een afdeling tropische geneeskunde, misschien dat ik daar ergens ook een stage kan fixen (misschien in mijn vrije jaar na de cursus?).
Het tweede deel intensieve zorgen gaat door in een ander ziekenhuis, en daarmee is mijn 4e jaar ook ten einde.
Het 5e jaar sta ik een volledig jaar in Birmingham, UK. Het Verenigd Koninkrijk loopt decennia voor wat betreft urgentiegeneeskunde, dus een vol jaar meedraaien in een groot traumacentrum gaat mij héél veel leren. Artsen gaan daar alleen pre-hospitaal in helikopters (het HEMS-team, Helicopter Emergency Medicine Service, oftewel helicopter medicine) en het paramedisch personeel (ambulanciers en verpleegkundigen) kan daar veel meer dan hier (infusen steken, intuberen...). Ik ben ondertussen allang verslaafd aan reality TV zoals 24 hours in A&E en Air Ambulance ER dus ik ben toch al een beetje mee met hoe het er daar aan toe gaat. Of ik effectief pre-hospitaal zal mogen gaan of enkel de opvang zal doen in het ziekenhuis weet ik niet, maar een jaar is lang en er kan veel gebeuren :). Hier kijk ik zéker naar uit.
Na dat jaar gaat mijn laatste jaar in, en word ik terug verwacht in het "moeder ziekenhuis" zijnde het UZA. Blijkbaar willen ze de spoed aldaar omhoog krikken wat betreft kwaliteit, en dus iedereen die ervaring heeft opgedaan, en al zeker in het Verenigd Koninkrijk of Australië/Nieuw-Zeeland (ook mijlenver voor wat betreft urgenties), wordt terug verwacht om hun kennis te delen.
Qua opleiding alleen zal ik al enorm veel leren en vooruitgang boeken, maar ik hoop ook in mijn persoonlijke interesses en leven te ontwikkelen. Ik ben omgeven door mensen die een stabiel leven nastreven, huisje-boompje-beestje, en ik krijg voortdurend de vraag wanneer ik aan kinderen begin. Het is niet dat ik er geen wil en ik besef ook dat ik niet eeuwig de tijd heb, maar ik heb nog teveel dat ik wil doen. Bovendien zie ik hoe chronisch vermoeid mijn vrouwelijke collega's zijn en ondertussen gaat het man-vrouw rollenpatroon in het gezin gewoon verder zoals dat altijd al bestond, ook al werk je als vrouw 60 uren (gemiddeld!) per week. Dat vrouwen 4 maanden zwangerschapsverlof krijgen en mannen slechts 10 dagen gaat er bij mij nog steeds niet in. Nu goed, die van mij werkt van thuis uit, dat zal al iets beter verlopen (moest het er ooit van komen).
Wat de komende zeven jaar nog gaan geven weet ik niet, maar dat het tijd is om te beginnen zoeken naar interessante zijwegen is zeker!
Reacties