Urgentiegeneeskunde - 1e stadium: orthopedie
Nu willen ze potverdorie dat ik "mijn" operaties ken! Knie-protheses, schouder arthroscopieën, nieuwe heupen, verwijdering polscystes, elleboog-problemen... Who cares!
Consultaties doe ik graag. Hoewel ik bij follow-up consultaties niet weet waar ik op moet letten, ik de vaakst voorkomende orthopedische problemen niet ken, en niet weet waar ik precies op moet letten bij nieuwe problemen MAAR dat wil en ga ik leren, graag zelfs. Maar weten hoe je een oude knie eruit haalt en er een nieuwe insteekt?? Dat het veel zaag en klopwerk is is meer dan genoeg kennis voor mij, I don't really care... Helaas moet ik ook operatieverslagen maken. "Wat zagen we in het gewricht?", "Welke portals hebben we gebruikt?", "Wat was de diameter van welk gaatje?"
Don't care, don't care, never gonna care...
Enfin. Ik ben twee weken bezig en ben recht uit mijn Portugees verlof erin gevlogen. Ik dacht mij voor te bereiden qua algemene anatomie en klinisch onderzoek en toen dacht ik "foert, ter plekke zal ook wel lukken". Initieel hadden ze geduld met mij als eerstejaars en zeker als niet-orthopedie assistent, maar dat geduld lijkt langzaamaan opgebruikt te zijn. Ik draai mee met de andere assistenten orthopedie, zij staan er een jaar, ik zes maanden. Maar me inwerken in operaties vind ik te ver gaan. Het is vrijdagavond en niet alleen is de vermoeidheid van de week erin geslopen (elke morgen opstaan om 5 uur, thuis om 20u-21u. "Hoezo je hebt geen tijd om je voor te bereiden??") maar de dag was ook nog eens zwaar. Gelukkig ontdekte ik zonet dat mijn weekend uit vier volle dagen bestaat! Woensdag bekijk ik het nog eens, maar waarschijnlijk ga ik meer operaties aan de assistenten gunnen (die minder fan zijn van consultaties) en ga ik me meer bekommeren om het beeld waarmee de patienten binnenkomen. En trauma's vragen om te volgen. Ik weet nog niet goed hoe ik deze zes maand ga rondkrijgen.
Ik mis de spoed! Daar wist ik tenminste waar ik mee bezig was en wat ik wou bereiken. Ik ben terug gereduceerd tot het stagair stadium lijkt wel. En ik word er nog voor betaald ook!
Consultaties doe ik graag. Hoewel ik bij follow-up consultaties niet weet waar ik op moet letten, ik de vaakst voorkomende orthopedische problemen niet ken, en niet weet waar ik precies op moet letten bij nieuwe problemen MAAR dat wil en ga ik leren, graag zelfs. Maar weten hoe je een oude knie eruit haalt en er een nieuwe insteekt?? Dat het veel zaag en klopwerk is is meer dan genoeg kennis voor mij, I don't really care... Helaas moet ik ook operatieverslagen maken. "Wat zagen we in het gewricht?", "Welke portals hebben we gebruikt?", "Wat was de diameter van welk gaatje?"
Don't care, don't care, never gonna care...
Enfin. Ik ben twee weken bezig en ben recht uit mijn Portugees verlof erin gevlogen. Ik dacht mij voor te bereiden qua algemene anatomie en klinisch onderzoek en toen dacht ik "foert, ter plekke zal ook wel lukken". Initieel hadden ze geduld met mij als eerstejaars en zeker als niet-orthopedie assistent, maar dat geduld lijkt langzaamaan opgebruikt te zijn. Ik draai mee met de andere assistenten orthopedie, zij staan er een jaar, ik zes maanden. Maar me inwerken in operaties vind ik te ver gaan. Het is vrijdagavond en niet alleen is de vermoeidheid van de week erin geslopen (elke morgen opstaan om 5 uur, thuis om 20u-21u. "Hoezo je hebt geen tijd om je voor te bereiden??") maar de dag was ook nog eens zwaar. Gelukkig ontdekte ik zonet dat mijn weekend uit vier volle dagen bestaat! Woensdag bekijk ik het nog eens, maar waarschijnlijk ga ik meer operaties aan de assistenten gunnen (die minder fan zijn van consultaties) en ga ik me meer bekommeren om het beeld waarmee de patienten binnenkomen. En trauma's vragen om te volgen. Ik weet nog niet goed hoe ik deze zes maand ga rondkrijgen.
Ik mis de spoed! Daar wist ik tenminste waar ik mee bezig was en wat ik wou bereiken. Ik ben terug gereduceerd tot het stagair stadium lijkt wel. En ik word er nog voor betaald ook!
Reacties