Urgentiegeneeskunde - Jaar 2, deel 1: anesthesie
Zowel op het einde van mijn 6 maanden orthopedie als op het einde van mijn 6 maanden spoed (in hetzelfde ziekenhuis!) werd mijn hart een klein beetje gebroken. Dat is nu eenmaal het leven van een assistent, time to move forward. Misschien was het omdat het een relatief klein ziekenhuis was en ik iedereen wat heb leren kennen. Het voelde als één grote familie waar je langzaam maar zeker in opgenomen wordt. Maar toen was de tijd daar, en nu sta ik alweer een maand elders. Dit keer in een groter ziekenhuis, met opnieuw nieuwe collega's en bazen die ik wederom moet leren kennen. Iedere keer denk ik: "dit wordt het toch niet", maar ik zal het maar voor mij houden tot de 6 maanden gepasseerd zijn. Ik verwacht weer een hartverscheurend afscheid.
Mijn werkdagen beginnen om 7u30 en zijn van maandag tot vrijdag. Op goede dagen eindigt mijn shift rond 16u, op minder goede dagen rond 18u, en op erge dagen om 19u. Ik kom thuis, chagrijnig en moe, en rond 20u lig ik te slapen in de zetel. De volgende ochtend begint het weer van voor af aan.
De leercurve die ik doormaak is enorm. We zijn een maand ver en de hoeveelheid die ik nog kan leren blijft zich eindeloos voor me uitstrekken. Wanneer ik het moet bijlezen is een andere vraag.
3 à 4 keer per de maand heb ik ook een shift op de spoed: deze loopt van na mijn dagshift tot de volgende ochtend of is een 24-uur shift in het weekend. Wanneer ik er 's nachts sta dan is dat samen met een andere assistent (meestal iemand van heelkunde waarbij ik schijnbaar de 'senior' ben) en de supervisie is van bereikbare thuiswacht. Alsof dat al niet eng genoeg is (gelukkig heb ik mijn plan leren trekken op mijn vorige spoed, maar daar was àltijd iemand beschikbaar om mijn twijfels te aanhoren of om mee een kritieke patiënt te komen opvangen), is het ook niet te onderschatten hoe je een patiënt in het juiste traject moet zien te brengen in een spoed/ziekenhuis waarvan je de normale gang van zaken niet kent. Ik leun enorm op de verpleegkundigen, maar soms loopt het niet zoals het moet omdat verpleegkundigen toch een net iets andere kennis van geneeskunde hebben. Ik moet dus leren mijn mannetje te staan en op basis van theorie die ik geleerd heb mijn been stijf houden ten opzichte van mensen die al zoveel jaren meer ervaring hebben dan ik. Om 3 uur 's nachts bel je niet naar de supervisie met een twijfel (hoewel het wel mag) en mijn collega die 's nachts aanwezig is weet er meestal nog minder van dan ik.
En dan is er nog de MUG. Om de week is mijn ziekenhuis van MUG-wacht. Ik heb er dus al mogen aan geloven en ben 2x de MUG-arts van dienst geweest. Meestal stellen die oproepen niet veel voor, maar soms is het menens en dan hoop ik dat ik het niet verknoei. Ik krijg ook de telefoontjes van de perifere MUG-artsen die iemand ergens opgepikt hebben met de vraag of ze naar ons ziekenhuis mogen komen. Dat zijn tot nu toe voornamelijk hartinfarcten geweest waarbij ik stante pede de cardiologen van thuis uit mag optrommelen.
Enfin, we'll live! Ik heb redelijk wat uitstapjes geboekt de komende maanden om de slaafsheid een beetje te doorbreken. Een week Corscia, een wilderness medicine festival in Bristol, twee concerten en 4 dagen Istanbul voor een cursus. Die eerste expeditie als arts moet ik nog steeds te pakken zien te krijgen (maar op dagen dat mijn zelfvertrouwen helemaal ondermijnd wordt vraag ik me wel af waar ik godsnaam aan begonnen ben).
Mijn werkdagen beginnen om 7u30 en zijn van maandag tot vrijdag. Op goede dagen eindigt mijn shift rond 16u, op minder goede dagen rond 18u, en op erge dagen om 19u. Ik kom thuis, chagrijnig en moe, en rond 20u lig ik te slapen in de zetel. De volgende ochtend begint het weer van voor af aan.
De leercurve die ik doormaak is enorm. We zijn een maand ver en de hoeveelheid die ik nog kan leren blijft zich eindeloos voor me uitstrekken. Wanneer ik het moet bijlezen is een andere vraag.
3 à 4 keer per de maand heb ik ook een shift op de spoed: deze loopt van na mijn dagshift tot de volgende ochtend of is een 24-uur shift in het weekend. Wanneer ik er 's nachts sta dan is dat samen met een andere assistent (meestal iemand van heelkunde waarbij ik schijnbaar de 'senior' ben) en de supervisie is van bereikbare thuiswacht. Alsof dat al niet eng genoeg is (gelukkig heb ik mijn plan leren trekken op mijn vorige spoed, maar daar was àltijd iemand beschikbaar om mijn twijfels te aanhoren of om mee een kritieke patiënt te komen opvangen), is het ook niet te onderschatten hoe je een patiënt in het juiste traject moet zien te brengen in een spoed/ziekenhuis waarvan je de normale gang van zaken niet kent. Ik leun enorm op de verpleegkundigen, maar soms loopt het niet zoals het moet omdat verpleegkundigen toch een net iets andere kennis van geneeskunde hebben. Ik moet dus leren mijn mannetje te staan en op basis van theorie die ik geleerd heb mijn been stijf houden ten opzichte van mensen die al zoveel jaren meer ervaring hebben dan ik. Om 3 uur 's nachts bel je niet naar de supervisie met een twijfel (hoewel het wel mag) en mijn collega die 's nachts aanwezig is weet er meestal nog minder van dan ik.
En dan is er nog de MUG. Om de week is mijn ziekenhuis van MUG-wacht. Ik heb er dus al mogen aan geloven en ben 2x de MUG-arts van dienst geweest. Meestal stellen die oproepen niet veel voor, maar soms is het menens en dan hoop ik dat ik het niet verknoei. Ik krijg ook de telefoontjes van de perifere MUG-artsen die iemand ergens opgepikt hebben met de vraag of ze naar ons ziekenhuis mogen komen. Dat zijn tot nu toe voornamelijk hartinfarcten geweest waarbij ik stante pede de cardiologen van thuis uit mag optrommelen.
Enfin, we'll live! Ik heb redelijk wat uitstapjes geboekt de komende maanden om de slaafsheid een beetje te doorbreken. Een week Corscia, een wilderness medicine festival in Bristol, twee concerten en 4 dagen Istanbul voor een cursus. Die eerste expeditie als arts moet ik nog steeds te pakken zien te krijgen (maar op dagen dat mijn zelfvertrouwen helemaal ondermijnd wordt vraag ik me wel af waar ik godsnaam aan begonnen ben).
Reacties