Urgentiegeneeskunde - Jaar 2, deel 2b: spoed
Ik zit volop in de rat race. Inspiratie om te schrijven, te denken, te leven, gaat verloren en ik ga op een slepend automatisme dagelijks naar mijn werk. Ik ben op het punt beland waarop ik twijfel aan mijn keuze voor de specialisatie. Niet de urgentiegeneeskunde, maar echt de specialisatie zelf in België. 6 jaar je leven on hold zetten is de verwachte norm, niemand geeft er om dat je ondertussen ook echt helemaal niet lééft.
Ik heb er net een week surfen in Frankrijk opzitten waar ik weer een paar "eerstes" heb gedaan en waarbij ik volledig opging in de activiteiten (surfen is fysiek toch pittig, met al dat heen en weer gezeul met een megagroot softboard op en af het strand naar de ideaal baby-golfjes) en waarbij ik weigerde ook maar een milliseconde aan geneeskunde te denken. Dat laatste is voor mij al een teken aan de wand.
In ieder geval ben ik terug nu, en begin ik morgen aan de resterende weken van mijn 2e jaar. Na mijn 6 maanden anesthesie keek ik ernaar uit om terug op de spoed te staan met wisselende shiften (dit meen ik echt) en dagen waarbij je absoluut niet weet wat er door de deuren gaat komen. Mijn collega's en bazen van anesthesie waren tof, ik heb meerdere malen de vraag gekregen of ik zeker was dat er geen anesthesist in me school. Het is me ondertussen duidelijk gemaakt de afgelopen twee jaar dat ik technisch vrij sterk ben. Zowel op de orthopedische heelkunde als op anesthesie vlogen de complimenten betreffende mijn handigheid me rond de oren (altijd leuk natuurlijk!). Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden van mijn periodes op de spoed, waarbij mijn werkwijze "slechts" op verwacht niveau is. De eentonigheid van de andere disciplines doet me echter terugrennen naar de chaos van de spoed. Ik zal er later dan wel één uitkiezen waar ik kan uitblinken in handigheid ook!
De afgelopen 3 maanden (februari, maart, april) heb ik doorgebracht op een spoeddienst waar de uren schitterend waren. Ik had absoluut geen behoefte aan nóg meer vrije tijd, gezien ik gemiddeld één keer per maand een week thuis zat na recuperatie van een week nachten te werken. Maar de jobinhoud... Het was één van de meest mentaal drainerende spoeddiensten waar ik al heb gewerkt. De ene banale klacht na de andere met zeer eisende patiënten. Het was me vrij snel duidelijk dat als dit mijn toekomst als spoedarts in België was ik er onmiddelijk mee zou stoppen. Naar het einde toe begon ik echt aan mezelf te twijfelen. Zeker als iedereen steeds herhaalt "Dat is toch inderdaad het probleem van de spoed in België?". Ik kon me echter niet herinneren zo afgezien te hebben in mijn eerste jaar. 1 mei startte ik op een nieuwe spoeddienst, en ik ben er al wanhopend aan begonnen.
Gezien ik nu, op de nieuwe dienst, 60u-weken moet draaien had ik al vrij snel besloten mijn resterende 2 weken verlof in deze laatste maanden te plannen. Mijn eerste week verlof werd goedgekeurd maar ik moest 1 en 2 mei wel 36u komen werken! Veel gevloek, de moed zakte me in de schoenen. Van een chille roadtrip met de auto naar Zuid-Frankrijk schoot niks meer over en ik heb dan in allerijl maar treintickets geboekt (achteraf gezien helemaal geen slecht plan).
En dan miraculeus: op die 36u heb ik veel meer interessants gezien en gedaan dan in de afgelopen 3 maanden op de vorige spoed! 8 MUG-interventies (in vergelijking met drie daarvoor), 2 vast te stellen overlijdens (niet leuk, maar deel van mijn job en ik had het nog nooit eerder gedaan), één reanimatie geleid (idem), één bloedende placenta praevia (een zeldzame maar levensgevaarlijke zwangerschapsurgentie waarbij de moederkoek voor de baarmoederuitgang ligt en bij start van de weeën de moeder kan leegbloeden)...
Ja, ik heb 36u gewerkt. Maar mijn supervisor ook! En de dagen dat ik 24u moet werken mag ik om 4u gaan slapen (of zelfs naar huis) en wordt mijn baas wakker gebeld en die komt de laatste 4u doen! ALLEEN! (Een supervisor die werkt en de assistent die naar huis mag: crazy!)
Ben je gek?! Ik hoor het je denken. Maar eerlijk waar: dan mag ik nog de beste uurrooster allertijden hebben, als de jobinhoud dodelijk saai is dan hou ik het voor geen geld in de wereld vol. Dan doe ik nog liever twee 24u-shifts en één 12u shift in een week (en da's dan ook al!) waarbij er tenminste iets gebeurt!
Nu goed. We zullen zien hoe de komende 2.5 maanden gaan, maar mijn eerste 36u waren dus een dik succes. Ik heb weer een klein beetje iets om naar uit te kijken (plus ik heb nog een week verlof in juli).
ALMOST!
Ik heb er net een week surfen in Frankrijk opzitten waar ik weer een paar "eerstes" heb gedaan en waarbij ik volledig opging in de activiteiten (surfen is fysiek toch pittig, met al dat heen en weer gezeul met een megagroot softboard op en af het strand naar de ideaal baby-golfjes) en waarbij ik weigerde ook maar een milliseconde aan geneeskunde te denken. Dat laatste is voor mij al een teken aan de wand.
De afgelopen 3 maanden (februari, maart, april) heb ik doorgebracht op een spoeddienst waar de uren schitterend waren. Ik had absoluut geen behoefte aan nóg meer vrije tijd, gezien ik gemiddeld één keer per maand een week thuis zat na recuperatie van een week nachten te werken. Maar de jobinhoud... Het was één van de meest mentaal drainerende spoeddiensten waar ik al heb gewerkt. De ene banale klacht na de andere met zeer eisende patiënten. Het was me vrij snel duidelijk dat als dit mijn toekomst als spoedarts in België was ik er onmiddelijk mee zou stoppen. Naar het einde toe begon ik echt aan mezelf te twijfelen. Zeker als iedereen steeds herhaalt "Dat is toch inderdaad het probleem van de spoed in België?". Ik kon me echter niet herinneren zo afgezien te hebben in mijn eerste jaar. 1 mei startte ik op een nieuwe spoeddienst, en ik ben er al wanhopend aan begonnen.
Gezien ik nu, op de nieuwe dienst, 60u-weken moet draaien had ik al vrij snel besloten mijn resterende 2 weken verlof in deze laatste maanden te plannen. Mijn eerste week verlof werd goedgekeurd maar ik moest 1 en 2 mei wel 36u komen werken! Veel gevloek, de moed zakte me in de schoenen. Van een chille roadtrip met de auto naar Zuid-Frankrijk schoot niks meer over en ik heb dan in allerijl maar treintickets geboekt (achteraf gezien helemaal geen slecht plan).
En dan miraculeus: op die 36u heb ik veel meer interessants gezien en gedaan dan in de afgelopen 3 maanden op de vorige spoed! 8 MUG-interventies (in vergelijking met drie daarvoor), 2 vast te stellen overlijdens (niet leuk, maar deel van mijn job en ik had het nog nooit eerder gedaan), één reanimatie geleid (idem), één bloedende placenta praevia (een zeldzame maar levensgevaarlijke zwangerschapsurgentie waarbij de moederkoek voor de baarmoederuitgang ligt en bij start van de weeën de moeder kan leegbloeden)...
Ja, ik heb 36u gewerkt. Maar mijn supervisor ook! En de dagen dat ik 24u moet werken mag ik om 4u gaan slapen (of zelfs naar huis) en wordt mijn baas wakker gebeld en die komt de laatste 4u doen! ALLEEN! (Een supervisor die werkt en de assistent die naar huis mag: crazy!)
Ben je gek?! Ik hoor het je denken. Maar eerlijk waar: dan mag ik nog de beste uurrooster allertijden hebben, als de jobinhoud dodelijk saai is dan hou ik het voor geen geld in de wereld vol. Dan doe ik nog liever twee 24u-shifts en één 12u shift in een week (en da's dan ook al!) waarbij er tenminste iets gebeurt!
Nu goed. We zullen zien hoe de komende 2.5 maanden gaan, maar mijn eerste 36u waren dus een dik succes. Ik heb weer een klein beetje iets om naar uit te kijken (plus ik heb nog een week verlof in juli).
ALMOST!
Reacties